Zaterdag 17/08/2019

Luistertips

Dagboekpoëzie en desperatie: dit zijn de opvallendste platen van de week

Slipknot, hier tijdens een optreden in Quebec, heeft een nieuwe plaat. Beeld Photo News

Een aaibaar indiesnoepje, een bittere relatiebreuk en wanhopige watertjes. Dit zijn de meest opmerkelijke platen van de week, al zijn ze helaas niet allemaal even sterk.

Slipknot - We Are Not Your Kind ★★★★☆

I’m finally holding on to letting go,” briest Corey Taylor in ‘Unsainted’. Laat dat meteen een missionstatement zijn. Hun vorige langspeler The Gray Chapter had net zo goed Remembrance & Survival kunnen heten — de dood van bassist Paul Gray en het vertrek van de magistrale drummer Joey Jordison waarden als sinistere spoken door die plaat – maar dit album toont een gerevitaliseerde groep. En dat hoor je eraan: Slipknot verlegt zijn grenzen en boort méér aan dan rauwe agressie, percussief geweld en gekooide of geboeide melodie. Dat experimentele elan staat hen vandaag. Hun absolute momentum mag dan wel rond de eeuwwisseling liggen, met een minder conventionele aanpak leunen ze dit keer aan tegen een soort conceptplaat waarin exploratie en desperatie rijmen. Een plaat die op het eerste gehoor vooral puurt uit de bittere relatiebreuk van Taylor ook. Wat Slipknot uiteraard tekent voor het leven: de groep klinkt op zijn best wanneer de leden er op hun slechtst aan toe zijn. Geen easy listening, maar wel een waardevol nieuw hoofdstuk.

Clairo - Immunity ★★★☆☆

Het spel met sound is cruciaal op Immunity, het debuut van de New Yorkse Claire Cottrill. Onder het alias Clairo manoeuvreert de twintigjarige zangeres zich tot bij het kransje coole indiesnoepjes dat zowel op slaapkamerpop beluste twintigers charmeert als liefhebbers van progressieve alternatieve producties. Met Rostam Batmanglij (ex-Vampire Weekend) achter de mengtafel en Danielle Haim achter de drums weeft ze verrukkelijke minimalistische klanktapijten, nu gestoeld op donzige breakbeats, dan balancerend op wankele gitaarpop. Soms stoeit ze met Autotune-r&b of simuleert ze de aaibare lijzigheid van een Dido. Haar goudeerlijke dagboekpoëzie en veredelde liefdesbriefjes maken van haar een intrigerend, bitterzoet indie-idool voor wie de Instagram-generatie in katzwijm valt. Beloftevol, op z’n minst.

Mabel - High Expectations ★★☆☆☆

In de r&b-wereld richten een hoop ogen zich op Mabel McVey, de popzangeres die eerder dit jaar een monsterhit scoorde met het genietbare ‘Don’t Call Me Up’. Dat haar moeder Neneh Cherry heet en haar vader Cameron McVey (ooit producer voor Massive Attack) oogt mooi op het cv, maar is vooral bedrieglijk. Mabel keert resoluut de rug naar het soulvolle experiment van haar ouders en opteert voor gladgestreken hitparade-r&b die wanhopig in de watertjes van Ariana Grande en Dua Lipa vaart. Zeker, ‘Bad Behaviour’ en ‘Selfish Love’ zijn puntige, meeneuriebare popdeuntjes maar ook erg generisch. Om het verschil te maken, moet ze vroeger opstaan. Mabel zal hits scoren, ja, maar niet voor de eeuwigheid. (GVA/SVS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden