Donderdag 21/11/2019

Concertrecensie

Dag twee van Sonic City: zoete melancholie en andere aanraders

Hachiku op Sonic City: speels en ontwapenend. Beeld Alex Vanhee

Voor de headliners van dag twee aantraden, was het was al aangenaam verdwalen in Sonic City: urenlang doolden we tussen melancholische synths en quirky popsongs.

Na de gezellige, maar muzikaal nogal monochrome preparty op vrijdag was Laura Jean (★★★) zaterdag een frisse binnenkomer: schakelend tussen synth en sax bleek ze op het kleine podium een gezellig warhoofd dat in serieuze situaties altijd de neiging heeft om een flauwe grap uit te halen. “Ben ik nu een sad clown of een songwriter”, vroeg ze zich zelfs af. Ze moet zich geen zorgen maken: nummers als ‘Northerly’ en ‘Devotion’ waren een fraaie mix van haar folkroots en de meer poppy richting die ze uit wil. Laura Jean zocht en vond de deelverzameling tussen Low en Lorde: zoete melancholie op synthwolkjes.

Laura Jean op Sonic City: een gezellig warhoofd. Beeld Alex Vanhee

Op het nevenpodium stonden wel meer solo-acts. Hachiku (★★★), een Duitse die op het label van Barnett zit, bricoleerde lofisongs met gitaar en synthesizer, en bracht een verrassende cover: ‘Dreams’ van The Cranberries. Het sérieux van dat nummer ontwapende ze met haar speelse sound: blikkerige beats, een krullerige gitaar en krolse klanken. 

Hilary Woods (★★★), uit Wales, liep dan weer over van de ernst: in een pikdonkere zaal beroerde ze haar snaren en toetsen zo spaarzaam dat je perfect kon volgen wat er een eind verderop aan de bar werd verteld. Toch trof ze raak met haar van eeuwenoude folk doordrongen Duyster-nis. Als er ooit muziekdoosjes voor misantropen worden gemaakt, mag Woods de deuntjes leveren.

Hilary Woods op Sonic City: Duysternis. Beeld Alex Vanhee

Bij dat soort bands merkte je dat Wilde Westen, de organisator van Sonic City, geslaagd was in zijn opzet: een jonger en vrouwelijker publiek lokken, en niet blijven programmeren voor de veertigplussers. Toch viel er, vooral bij de anciens, wat gemor te horen. Hun klacht valt te samen te vatten met een lyric uit ‘Warning Bell’ van Joan As Police Woman: “All I hear is music soft and low.”

Hadden zij een punt? Beetje wel: niemand viel zaterdagnamiddag door de mand (zoals Zola Jesus de avond voordien), maar echte ontdekkingen of spectaculaire shows bleven uit. Hoe mooi alles ook klonk, het bleef een tikje braaf, te netjes binnen de bekende lijntjes – zeker voor een festival dat bekend staat om zijn soms experimentele (gitaar)geweld.

Zo grossierde het trio The Coathangers (★★★) in best wel lekkere, maar ook vrij voorspelbare rammelpunk, en tekenden de Mexicanen van Mint Field (★★★) een perfect gelijkbenige driehoek tussen Mogwai, Sonic Youth en Slowdive. Als de drie krullenbollen uit Tijuana écht een eigen smoel willen, mogen ze nog vaker op jazz- en krautexcursie – de gewéldige drumster Amor Amezcua weet vast de weg.

Amor Amezcua, de gewéldige drumster van Mint Field, op Sonic City. Beeld Alex Vanhee

Nieuw dit jaar op Sonic City was het derde podium voor jong Belgisch talent, zaterdag geprogrammeerd door Girls Go Boom, een concertorganisator annex community met een kraakheldere baseline: girls putting girls on stage. Peuk, volgens velen een ware revelatie, moesten we missen, maar Sweats (★★★) was ook een bescheiden ontdekking: drie jonge vrouwen en één kerel in een wel erg korte short gingen, bij klaarlichte dag, los met bonkbeats en hooggepitchte, semi-onschuldig klinkende zanglijntjes. ‘Sluts’ bleek een ironisch lijflied voor jonge vrouwen, ergens tussen SOPHIE en Peaches in: “I’m a slut / I have to sell myself / I am a product / What’s a girl got to do.” Ook geestig: de plagerige confrontatie met een veertiger op de eerste rij: “I want you to go home.” De man kon erom lachen.

Sasami begroette haar publiek op Sonic City met “what’s up with you sluts?” Beeld Alex Vanhee

Nog meer sloeries bij SASAMI (★★★), die haar fans begroette met “what’s up with you sluts?” en daarbij verklaarde dat woord van zijn negatieve bijklank te willen ontdoen. Haar nummers pasten dan weer perfect in een afspeellijst met andere jonge bands als Snail Mail, Jay Som of Soccer Mommy: melodieuze gitaarrock met een emo-tic zoals die in jaren negentig door Seam, Superchunk of Versus werd gemaakt. Met sarcastische bindteksten en een zachtjes ontsporend nummer als ‘Not the Time’ verzoende SASAMI het nieuwe publiek van Sonic City met de trouwe festivalgangers.

Cate Le Bon van DRINKS, wellicht de scheefste band op Sonic City. Beeld Alex Vanhee

Ook bij DRINKS (★★★) en Eleanor Friedberger (★★★) zagen we die mix van jong en oud(er). Beide bands bouwden voort op de rocktraditie, maar gaven er elk hun kierewiete draai aan. DRINKS, met Cate le Bon en Tim Presley (van White Fence),  was wellicht de scheefste band van dit festival: ontplofte sixtiespop, Connan Mockasin die Devo covert, de referenties schoten, net als de songs, alle kanten uit. Le Bon en Presley vochten gitaarduels uit en leken in ‘Hermits on Holiday’ en ‘Corner Shops’ niet te kunnen kiezen tussen puntige pop en radicale improvisatie.

Eleanor Friedberger op Sonic City: weelderige eightiespop en droge protopunk. Beeld Alex Vanhee

Voor dit soort muziek is het woord quirky uitgevonden, een term die ook perfect past bij de fel onderschatte Eleanor Friedberger, die ooit met haar broer in The Fiery Furnaces zat. In Kortrijk slingerde Friedberger heen en weer tussen de weelderige eightiespop van haar jongste album Rebound (een aanrader!) en de droge, naar protopunk uit de seventies lonkende sound van haar eerdere platen. Springerige en gortdroge, maar meestal rotefficiënte popsongs met een hoek af – alsof Television zich aan Fleetwood Mac-hits zou wagen. Mogen we ‘The Letter’ hierbij nomineren als een van de mooiste nummers van het jaar?

Halverwege haar hupse en flukse set vroeg Friedberger of iemand nog iets nodig had om zijn of haar leven beter te maken. We konden even niets bedenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234