Zaterdag 27/11/2021

Dag 3 van Gunter Van Assche: Calvin Harris (***), Darkside (****) en Snoop Dogg (***)

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Het Pukkelpopteam van De Morgen stuurt ook dit jaar vier recensenten naar de weide. Ze hebben gedurende drie dagen elk een eigen traject uitgetekend en plechtig beloofd om elkaar nooit voor hetzelfde podium tegen te komen. Het parcours van Gunter Van Assche brengt hem vandaag langs Float Fall, Bill Callahan, FKA twigs, Snoop Dogg, DARKSIDE en Calvin Harris.

Calvin Harris (***)
U wilde het weekend afsluiten met ontroering die opdringerig bonkte tegen uw middenrif? Met een krop in de keel, kippenvel en rilling in rotten van drie over uw rug?

Dikke pech. Calvin Harris besliste om een hyperkinetisch parcours van beats te volgen, waarbij hij niet meer dan twee doelen voor ogen hield: u in de laatste rechte lijn afpeigeren en u volledig door het lint laten gaan.

Dat verklaarde allicht waarom er slag om slinger confetti en serpentines uit kanonnen knalden, lasers schichtig door de lucht kliefden en vlammen metershoog uit het podium opstegen. Of waarom er nauwelijks één obscure song onder de spreekwoordelijke naald verdween. De Schotse superstar dj koos daarbij voornamelijk voor eigen hitwerk: zijn samenwerkingen met Rihanna ('We found love'), Ellie Goulding ('I need your love'),Florence Welch ('Sweet Nothing') en Example ('We'll be coming back') garandeerden dronken euforie op het terrein.

Verder mocht het partyvolkje zich verwachten aan een rist knallers van Major Lazer, Icona Pop en David Guetta. Kiewit annexeerde Ibiza, en kreeg er gratis een knallend vuurwerk bij aan het eind.

Eén ster voor creativiteit, twee extra sterren voor efficiënte crowdcontrol met een populaire jukebox.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Darkside (****)
Wie zijn muziek liefst bewondert als een klanklandschap, of zijn elektronica graag ontleedt als een cryptische legpuzzel, zat zaterdagavond helemaal goed bij Darkside. Dit project van Nicolas Jaar en Dave Harrington schipperde tussen rock en elektronica, maar ook tussen zinnelijk genot en psychedelische roes. De geluidsgolven die Jaar uitstuurde, werden magisch gecombineerd met gitaaruitbarstingen, effecten en riedeltjes waar Harrington een patent op bleek te bezitten. Hun decor ademde bijna voortdurend in tegenlicht, waardoor Darkside nog wat meer won aan mysterie.

Hoe gezwollen het ook mag klinken: dit was hogere geluidskunst, en in éénzelfde trek ook een uitgelezen ruimtereis naar het donkerste plekje van de maan. Het duo doet immers meer dan eens denken aan Pink Floyd of Trentemøller.

Af en toe kan er zelfs een speelse knipoog af om dat te bevestigen: zo blijft Jaar "shine on you diamond" herhalen in een mantra, als een hommage aan Pink Floyd, terwijl je elders even moest denken aan 'Another Brick in the Wall'.

De groep kreeg zaterdag een opmerkelijk hoge plaats op de affiche, hoewel hun experimentele set vol improvisatie niet van dien aard was om een beschonken festivalvolkje naar de mond te praten. Maar het wérkte. Jaar serveerde heerlijke beats - statische en stuiterende - terwijl 'Paper Trails' één van de meest wellustige grooves bezat die we tijdens het weekend hoorden. Harrington tekende op zijn beurt voor een bezwerend noise extravaganza.

"Wonderful to play before Portishead," hoorden we Jaar oprecht bekennen. "They're one of my favourite bands of all time."

Net zo "wonderful" om Darkside net voor Portishead te mogen zien. We zweven nog steeds op een gitzwart wolkje.

undefined

null Beeld harry heuts
Beeld harry heuts
null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts

Snoop Dogg aka Snoop Lion (***)
Zelfs de hemelsluizen leken de dunne bagger te krijgen, toen één van de zeldzame survivors van de gangstarap zijn opwachting maakte op Pukkelpop. Vlak voor Snoop Dogg vaste voet zette op de grond van Kiewit, brak alleszins plots een kwiek zomerzonnetje door.

Die koperen ploert bleek opmerkelijk genoeg ook zijn effect te hebben op de set van Snoop Dogg. Hoewel hij weinig verrassingen in petto hield - hooguit de ouverture als Snoop Lion ('Here Comes the King') hadden we niet zien aankomen - werd de Doggfather duidelijk gecharmeerd door de massa voor zijn neus. Warme vibes regeerden in zijn set en voordracht, waarbij het publiek net zo gretig uit Snoops hand at bij David Guetta's 'Wet' als bij een ode aan Notorious B.I.G. ('Hypnotize') als 2Pac ('2 of Americaz Most Wanted') of een hommage aan House of Pain en Dr. Dre.

Het hiphop-instituut koketteerde zoals gewoonlijk met wiet en bitches, maar hield de tong daarbij zo diep in de kaak, dat je onmogelijk aanstoot kon nemen aan de oudmodische rhymes van Snoop.

Die mag inmiddels een anachronisme in de hiphopwereld zijn. Maar als die komen aanzetten met classics 'Gin & Juice' mogen ze ons eender welk moment opgieten. Dan knijpen we zelfs beschroomd een oogje dicht voor commerciële alliantie met Akon ('I Wanna Fuck You') of Katy Perry's 'California Gurls', dat nogal knullig de revue passeerde.

De laatste woorden van de rapper annex hazenwind? "Ik heb een boodschap van liefde voor jullie," maakte hij ons warm tijdens een outro met de muziek van Bob Marley. Om dan doodgemoedereerd te vervolgen met "Smoke weed everyday, motherfuckers."

Gejuich tot achteraan de bomenrij op Pukkelpop: het enige afdoende bewijs om een festivaltopper te detecteren. Leeuwenmoed had Snoop Lion daarvoor niet eens nodig. Wat hondse streken volstonden.

null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts
null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts
null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts

FKA twigs (***1/2)
Wie vooraf vertrouwde op het beeld dat FKA twigs van zichzelf ophangt in d'r clips, had in de Castello vast een bovennatuurlijk fenomeen verwacht. Het midden houdend tussen buitenaards wezen en cartoon. Op het podium probeerde de Britse Tahliah Barnett die illusie nog enigszins hoog te houden door haar frêle lichaam op de meest flexibele manieren in de strijd te gooien.

Maar eigenlijk kon de werkelijkheid alleen maar tegenvallen. Tegen aliens win je het niet.

Hoewel... Haar mysterieuze, bovenaardse concert bracht het publiek wel voortdurend van zijn stuk. Zo leek de Britse haar set op te vatten als een mix van donkere performance art, theater en een zwarte mis. FKA twigs kwam aanvankelijk tevoorschijn vanuit een mistbank, terwijl het decor in dimlicht baadde en ze haar publiek akelig fluisterend te woord stond.

Alsof de creepy sound van een begeleidende trio je niet sowieso al de daver op het lijf bezorgde!

Elders liet ze haar stem dan weer spookachtige hoogtes opzoeken. In 'Numbers' leek het zelfs even of Minnie Riperton - die van 'Lovin' You', kiddos - haar heil had gezocht in diepe beats, kletterende elektronica en met angst doorzeefde R&B.

Op haar kersverse en terecht gelauwerde debuut LP1 vijlt Barnett de rouwrandjes van haar meisjesziel, maar op het podium keek je opvallend genoeg aan tegen een zelfverzekerde vrouw die zelfbewust en uitdagend haar publiek monsterde. Nu eens danste Barnett - gehuld in een doorzichtig wit niemendalletje - alsof ze een afgeladen gentlemen's club wilde behagen, en even later leek ze alweer een Perzisch prinsesje te belichamen. Ontregelend en sensueel tegelijk.

Halverwege de show schoot de lichtman ook eindelijk wakker, maar zelfs met spots op het podium kreeg je nooit helemaal vat op deze bevreemdende, hypnotiserende set. Heel wat toevallige passanten of nieuwsgierigen haakten helaas af, nog voor twigs een waanzinnig straf 'Two Weeks' op je afstuurde.

Maar neem het van ons aan: FKA twigs zal uiteindelijk een hoge vlucht nemen. Zelfs met een aanpak als deze, die nooit voor één gat te vangen is. Wij hoorden het verleden van triphop, maar ook de toekomst van R&B én een parallel universum van pop.

Vrees niet wanneer de Britse straks met haar sonde landt in een concertzaal vlak bij u: ze komt in vrede.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Bill Calahan (****)
In zijn technische rider zou Bill Callahan stipuleren dat hij hard wit licht verkiest op zijn tronie. Kwestie dat die verblindende spots hem verhinderen om het publiek recht in de ogen te moeten kijken. In schril contrast met die spotlights stond de zwartgeblakerde humor en tabaksbruine bariton van Callahan.

Of zou hij werkelijk een tikkeltje mensenschuw zijn? Op Pukkelpop stond de singer-songwriter zo ver mogelijk achteraan opgesteld op het podium, terwijl zijn bindteksten zich beperkten tot een verwaarloosbaar dankwoordje en de voorstelling van zijn bandleden.

Een volksmenner is kennelijk niet verloren gegaan aan de Texaan. Callahans doodgraversblik zagen we trouwens ook niet één keer van spier vertrekken. Maar die onderkoelde houding paste perfect bij zijn muzikale stijl. Op Pukkelpop toonde Callahan zich een meester van het understatement, met rudimentaire gitaarpartijen, terwijl je in de lyrics soms een gortdroge cynicus aan het woord liet.

In 'Spring', dat voortgestuwd werd door een exotisch ritme en opgepookte gitaren, kreeg bruut sarcasme bijvoorbeeld de vrije teugel. "All I want to do is make love...," klonk het bedrieglijk teder, om dan met een grom vol walging "...to you" te vervolgen.

Die song werd uit zijn laatste, meest toegankelijke plaat Dream River gelicht, net als een grandioos 'Summer Painter' of een uitgebeend en koortsig 'Ride My Arrow'. Songs die bedoeld lijken om je loyaal te ondersteunen tijdens van rook doortrokken dagen en wijnbespatte nachten.

Maar ook overdag sloeg die eenzame americana aan, zelfs al was ze ontdaan van de meeste arrangementen.

De band zwoer succesvol bij een less is more-tactiek, al kreeg gitarist Matt Kinsey wel een vrijbrief om de songs af en toe te laten derailleren.

Na minder dan drie kwartier zocht Callahan alweer de beschutting van de coulissen op. Maar niet voor hij je het bos instuurde met de moeilijkste vraag van het weekend: "Is life a ride to ride? Or a story to shape and confide? Or chaos neatly denied?"

Wie het antwoord kent, mag ons altijd een gele briefkaart sturen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Float Fall (***1/2)
Doodzenuwachtig was ze. Al na de eerste song deed Rozanne Descheemaecker die bekentenis. Verrassend voor iemand die zo'n succesvol parcours achter zich heeft liggen: amper een jaar nadat 'Someday' de wereld rondging, ligt Float Fall vandaag onder rechtstreeks contract bij een Amerikaanse major.

Bovendien lag alle druk niet eens meer alleen op haar schouders, of op die van haar spitsbroeder Ruben Lefever. In Kiewit bleek Float Fall namelijk uitgegroeid tot een kwartet. Rugdekking kregen ze van twee kersverse rekruten: we herkenden PJ van Hydrogen Sea achter een laptop, toetsen en (bas-)gitaar, terwijl drummer Tim het geluid van de groep iets potiger aanzette.

Beide trawanten gaven een prachtsong als 'Shiver' dan weer nog iets meer warmte en volume mee. En ze leidden het oorspronkelijke duo ook vaker in de richting van majestueuze droompop à la Beach House. In deze bezetting sneed de voortdurende vergelijking met The xx minder dan ooit hout.

Al deed de groep nog steeds haar voordeel met spaarzame beats, subtiele gitaarlijntjes, een herfstige jachthoorn en de stemmen van Lefever en Descheemaeker die elkaar wondermooi van antwoord dienden. Op het snijpunt tussen melancholie en mysterie blijft Float Fall duidelijk op haar best. Dan schuifelen de songs behoedzaam voort, zij het met een scalpel in de hand om een gebroken hart te fileren.

Zagen we een wereldact? Mogelijk. Alleen stond de set noch de groepsdynamiek helemaal op punt, waardoor je aandacht af en toe vergleed. Maar goed: die schoonheidsfouten zullen binnenkort vast wel uitgevlakt raken.

Wie durfde trouwens nog te zeuren na die machtige finale van 'Someday'?

null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts
null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234