Zondag 22/05/2022

Update

DAG 2: Snow Patrol - Mumford & Sons - General Fiasco - Speech Debelle - White Lies - Foals - Kele

Snow Patrol met Eva De Roovere (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Snow Patrol met Eva De Roovere (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

Recensent? Bart Steenhaut (39). Aantal edities Pukkelpop? 17. Beste Pukkelpopconcerten? Radiohead ('96) Nick Cave & The Bad Seeds ('05) Aracade Fire ('05) Coldplay ('00) Massive Attack ('06)

Snow Patrol: supersterren van bij de buren ****
Snow Patrol (Main Stage, vrijdag, ****) was vorig jaar verantwoordelijk voor één van de beste optredens van Pukkelpop, en kreeg daarom voor deze jubileumeditie opnieuw een uitnodiging in de bus. Ongelofelijk hoe deze band op een paar jaar tot een echte headliner is uitgegroeid, en bovendien over genoeg hits beschikt om die status te rechtvaardigen.

Gary Lightbody behoort tot het soort supersterren waar bekendheid en succes nauwelijks vat op schijnen te hebben. Hij praat tegen het publiek alsof het oude vrienden zijn, zoekt voortdurend contact met de massa en probeert de hele weide bij de show te betrekken. Met 'Open Your Eyes', 'Take Back The City' en 'Chocolate' scoorde Snow Patrol meteen een hattrick: compacte, perfect geconstrueerde gitaarrock met refreinen die nog dagen in je hoofd bleven nazinderen.

Lightbody -een man droeg elk nummer op aan een act die eerder op de dag al had opgetreden, en zette zodus zowel Villagers, Mumford & Sons als Foals nog even in de bloemetjes. Bij wijze van verrassing had Snow Patrol naast een stel blazers ook de strijkers van Elbow meegebracht. Mooi, want daardoor kregen 'Spitting Games' en 'Run' nieuwe, subtielere versies mee.

Alleen: misschien was het niet écht het beste idee om die doorgaans wat tragere uitvoeringen los te laten op een massapubliek dat toch vooral op hits zat te wachten die meegescandeerd konden worden. Lightbody excuseerde zich voor het feit dat ze koste wat het kost een gloednieuw, nog onbekend nummer wilden spelen -het bij de eerste kennismaking al meteen erg fraaie 'Big Broken'- en haalde meteen nadien Eva De Roovere op het podium voor 'Set The Fire To The Third Bar'.

Niet alleen ging het duet -oorspronkelijk opgenomen met Martha Wainwright- door merg en been, ook kleurde de stem van De Roovere prachtig bij die van Lightbody. De apotheose- 'Chasing Cars'- was even uitstekend als voorspelbaar, en de bisronde -met 'Just Say Yes'- bleef er eveneens één om in te lijsten. Een terechte topact, kortom.

Mumford & Sons: een concert voor de geschiedenisboekjes *****
Een jaar geleden had nog geen hond van Mumford & Sons gehoord, maar nu was de Marquee (*****) al veel te klein om de volkstoeloop voor het Britse viertal aan te kunnen. Vanaf opener 'Sigh No More' voelde je dat het een bijzonder optreden zou worden. Elke zin, elk woord, elke komma werd meegescandeerd, en aangevuurd door zo'n overweldigende respons overtrof de Britse folkgroep zichzelf nog.

En voor u het zelf vraagt: Mumford & Sons bedient zich weliswaar van akoestische gitaar, banjo en staande bas, maar ze speelden alsof ze met de bezetenheid (en op het volume) van een ruige metalband.

Bovendien: ondanks alleen die ene debuut-plaat onder de arm, klonk elk nummer als een classic, en werd die ook zo gespeeld. 'Awake My Soul', 'Winter Winds' en het fenomenale 'Little Lion Man' kregen stuk voor stuk gedreven, wervelende uitvoeringen mee, en dan nog werden ze overstemd door het uitzinnige publiek. De band zelf kon nauwelijks geloven wat er gebeurde, en stond met een grijns tot ver achter de oren te spelen. Wie Mumford & Sons in de Marquee heeft gezien werd ter plekke fan voor het leven. Dat het een grote groep zal worden betwistte na afloop niemand meer. Maar aan het tempo waaraan ze nu groeien sluiten ze met hun tweede cd meteen af op het hoofdpodium van Werchter.

General Fiasco ****
Rockjournalisten zijn ook maar mensen, en bovendien zijn ze in regel behept met een slecht karakter. De verleiding was bijgevolg groot om van General Fiasco (Club, ****) dus meteen te beweren dat ze hun groepsnaam met veel zelfkennis gekozen hadden. Maar kijk: met Buildings had het Noord--Ierse trio onlangs al een goed debuut afgeleverd, en live liet de band nog een veel sterkere indruk na.

General Fiasco etaleerde het soort geloof in eigen kunnen dat aan de jonge Manic Street Preachers herinnerde, en ook op muzikaal vlak waren er raakpunten. 'Rebel Get By' en 'Talk To My Friends' snelden in een rotvaart voorbij, en zelfs wanneer zanger Owen Starthern in zijn eentje akoestisch speelde - zoals het geval was bij het knappe 'Sinking Ships' schemerde de power van de punk erin door. Je zag het publiek één voor één overstag gaan voor deze vol overgave gespeelde gitaarrock. Om kort te gaan: de opwaardse klim is ingezet.

Speech Debelle ***
De Britse Speech Debelle won vorig jaar de prestigieuze Mercury Music Prize, doorgaans een garantie om in een wip door te breken naar een groot publiek. Maar Debelle verdween prompt nadien weer in de anonimiteit, en is nog steeds niet hersteld van de terugslag.

Op Pukkelpop stond Debelle (Club, ***) in een tent te spelen die nauwelijks voor een kwart gevuld was. Zonde, want ze behoort tot het selecte kransje rappers die hip hop met échte, akoestische instrumenten prefereert boven monotone, voorgeprogrammeerde beats.

En in tegenstelling tot wat in het genre gebruikelijk is hoefde zich niet te verlagen tot een partijtje denigrerend taalgebruik om haar songteksten vol te krijgen. In plaats daarvan opteerde ze voor
zomerse, relax gespeelde nummers waar ook al eens een vleugje
poëzie in verweven werd. 'Buddy Love' en 'Finish This Album' waren bescheiden uitschieters in een set die, qua impact, tenminste, ternauwernood voorbij de eerste rij raakte. Parels voor de zwijnen, kortom. En zelfs die stuurden had kat.

White Lies: samen oud worden en sterven ****
De nieuwe cd van White Lies (Main Stage, ****) verschijnt pas op 14 januari, maar dat belette de groep gisteren niet om bij wijze van test al wat vers songmateriaal te water te laten.

Even wennen, wel, want hoewel zich in 'Streetlights' en 'Is Love' een significante evolutie aftekende -weg van Joy Division, dichter naar een eigen geluid- nam het publiek in eerste instantie een afwachtende houding aan. Pas bij het laatste nieuwe nummer ging het publiek door het dak.

Begrijpelijk, want 'Bigger Than Us' klonk al bij de eerste kennismaking als een hit: groots, majestueus, en dramatisch. Daar zat die donkere, onheilszwangere stem van Harry McVeigh natuurlijk voor veel tussen, al bleek die -zelfs bij daglicht onder een verschroeiende zon- opvallend goed overeind te blijven.

En wanneer White Lies - live uitgebreid tot een vijftal- de hits uit hun eerste plaat inzetten - 'Death', 'A Place To Hide' en het van ongeneeselijke romantiek doordrongen 'To Lose My Life' - zong de halve weide het refrein in volle overtuiging mee. Let's grow old together/And die at the same time. Het klonk als een dure eed. Maar je nam je wel meteen voor om het op je arm te laten tatoeëren.

Foals: Als ballen op een biljardtafel ****
Zou het toeval zijn dat de kerels van Foals (Marquee, ****) op hetzelfde college school hebben gelopen als Radiohead? Beide bands maken alleszins muziek met een heel eigen karakter, en vertikken het om zich zomaar een label op te laten kleven.

Het nieuwe Total Life Forever omschrijft Foals-frontman Yannis Philippakis zelf als tropische progrock, en dat bleek gisteren niet eens zover bezijden de waarheid. De bandleden sprongen door elkaar als waren ze een stel biljartballen die met één stoot over het tafellaken werden verspreid.

Vanaf de opener -de titelsong van de nieuwe plaat- had Foals de juiste toon te pakken: opzwepende, hyperkinetische pop die onophoudelijk op de dansvloer mikte, en -net als de groep zelf- alle richtingen tegelijk uitsnelde. Tijdens het magische 'Electric Bloom'
sprong Philippakis (inclusief gitaar) het publiek in, en spurtte hij vijftig meter verder de geluidstoren op.

Het dak in de Marquee ging er meteen helemaal af. Foals was alles wat je van een rockconcert mocht verwachten: spannend, opwindend, en boordevol verrassingen.

Kele: entertainment zonder meerwaarde **
Als aanvoerder van Bloc Party was Kele (Marquee, **) twee jaar geleden bijna op het punt gekomen dat hij kon afsluiten op het grootste podium van Pukkelpop, maar vorig jaar remde de zanger het groeiproces van de groep eigenhandig af door een sabbatjaar in te lassen.

In tussentijd nam Kele een eerste soloplaat op, die hem vrijdagavond naar de iets kleinere Marquee bracht. Het verschil was dan ook spectaculair. Kele - pro memori: één van de sleutelfiguren uit de Britse indierock- had zichzelf plots heruitgevonden als een fitnessinstructeur die in boksersuitrusting het publiek bestookte met donkere electro zoals die in trendy gaydiscotheken door je trommelvliezen wordt gepompt.

'Walk Tall' hield het midden tussen iets ouds van Gary Numan en een Amerikaans soldatenlied. Kele - die zich omringd had met een drummer en twee figuren die zich met knopjes en keyboards bezighielden, benadrukte dat hij nog nooit eerder zoveel plezier had gehad op Pukkelpop (een intelligent vermomde sneer naar Bloc Party, eigenlijk) maar viel tegelijk wel regelmatig terug op het repertoire van de groep. In medleyvorm, nog wel, iets wat sowieso bij wet verboden zou moeten worden. De Bloc Party-classics - 'One More Chance', 'Flux'- werden vertimmerd tot steriele houseclassics, en zo legde Kele meteen het probleem bloot waar het concert onder gebukt ging: de opwinding van de dansvloer was er wel, maar in één moeite door had de zanger wel de laatste druppel bezieling uit de nummers geknepen. Daardoor werd het entertainment zonder meerwaarde. Een beetje zoals touwtje springen of schaapjes tellen.

Mumford & Sons (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Mumford & Sons (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
General Fiasco. Foto Alex Vanhee. Beeld UNKNOWN
General Fiasco. Foto Alex Vanhee.Beeld UNKNOWN
Speech Debelle (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Speech Debelle (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
White Lies (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
White Lies (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
Foals (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Foals (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
Kele (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Kele (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234