Zondag 25/08/2019

Update

DAG 2: Fanfarlo - Avi Buffalo - Laura Marling - Hot Chip - Deadmau5 - Beach House - Holy Fuck

Fanfarlo (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

Recensent? Gunter Van Assche (30) Beste Pukkelpop-concert?: Faith No More (2009), Soulwax Nite Versions (2008), Nine Inch Nails (2007), Justice (2007) , Smashing Pumpkins (1995)

Pompbediendes van de barokke pop
Energetisch, spiritueel en bloedheet: zo liet Fanfarlo (Chateau, ****) zich nog het best omschrijven in de Broeierige Sauna - voorheen nog gewoon Chateau genaamd.

Daar wist "het Londense antwoord op Arcade Fire" (onzin trouwens) de temperatuur de hoogte in te jagen, met opwindend singalongs als 'The Walls Are Coming Down', 'I'm A Pilot' of het emotionele 'Harold T.Wilkins' dat de knoop niet leek te kunnen doorhakken tussen melancholie en onversneden opwinding.

De groep zelf zàg er dan wel niet uit - denk aan opgeschoten pubers met een bijverdienste als pompbediende - maar liet zich voorstaan op genoeg overgave om dat te doen vergeten. Zo sloofden Cathy Lucas en Leon Beckenham zich zwaar uit op toetsen, viool, trompet, mandoline, melodica en zelfs klarinet of glockenspiel, terwijl frontman Simon Balthazar de ziel bleek te leggen in dit Londense kwintet. Dat deed hij niet alleen met zijn doorleefde lyrics, maar ook met z'n dwingende voordracht. Dat het publiek niet echt bekend was met de kleurrijke walsjes, gruizige folkrock en barokke kamerpop van hun plaat Reservoir, deed dankzij hem dan ook geen afbreuk aan de feestelijke sfeer in de tent.

Gitaargod en geitje
Avi Buffalo (Club, ***) stond al wekenlang aangevinkt in ons programmaboekje, maar liet ons uiteindelijk niet tout feu tout flamme achter. Het leidt weinig twijfel dat Avi Zahner - Isenberg een wonderkind is - als songsmid én gitaargod kende dit Californische broekje zijn gelijke niet - maar als podiumgroep leek Avi Buffalo nog net iets te piep om zo'n hoge plaats op Pukkelpop te verdienen.

Als een gewond geitje buitelde de 19-jarige frontman doorlopend over de toonladder, terwijl hij iets te vaak aan z'n effectpedalen liep te morrelen tijdens de songs zelf. Daardoor klonk het knappe 'Five Little Sluts' of 'Truth Sets In' als een generale repetitie. Daarnaast maakte de groep ook een erg rudimentaire indruk zonder toetseniste. Waarom zij het trio niet vervoegde, bleef onduidelijk.

'What's It In For?' kreeg gelukkig wél de behandeling die zo'n wereldnummer verdient, terwijl 'Summer Cum' en 'Remember Last Time' knap focusten op de fortes van de groep: een briljante gitarist en een ijzersterke ritmesectie.

Dat we Zahner-Isenberg nog het liefst van al Neil Youngs 'Look Out For My Love' hadden horen coveren met Jeff Tweedy van Wilco (zéker bekijken op YouTube!), wilden we dan zelfs nog even vergeten.

Aantrekken en afstoten
Vergeet de geitenwollensokken, patchoulie en draailier bij Laura Marling (Chateau,***). Net als Noah and The Whale of Mumford&Sons is haar muziek diep in de folktraditie verankerd, maar het ijle kwinkeleren laat de Britse over aan de vogeltjes.

Deze 20-jarige chanteuse lonkt intussen trouwens eerder naar Joni Mitchell of zelfs Nick Drake. Daarbij weven cello, piano en drums een voorzichtig web rond haar stem en gitaar.

Marling wist de tent makkelijk te vullen met haar bevallige blonde verschijning, maar dat mérkte je helaas ook aan de mannelijke spionkop voor het podium. Bewonderend gefluit en liefdesbetuigingen weerklonken in het begin, maar tijdens de liedjes zelf ging de aandacht te gemakkelijk verloren.

Ook de zangeres leek wat in de war door de tegenstrijdige reacties die ze oppikte in de tent: tijdens 'Hope in the Air' raakte ze bijvoorbeeld overweldigd door het stormachtige applaus, maar in een broze soloversie van 'A Passing Tale' werd haar stem onder de voet gelopen door het aanzwellende geroezemoes.

In 'Night Terror' kreeg ze dan weer géén respons, toen ze vroeg om de vioolpartij mee te fluiten - al volgde wél een ovatie op het eind. Op die manier verliep het concert als een vermoeiend spelletje van aantrekken en afstoten.

Eb en vloed op de dansvloer
"De ultieme volksmuziek voor het industriële tijdperk." Zo lauwerde Robert Wyatt Hot Chip (Dance Hall, ****) een paar jaar terug. En kijk 'ns aan: het is intussen onmogelijk geworden om de Britse muzieklegende nog tegen te spreken.

Schreven we onlangs dat deze elektropoppers heersten over de heupen in een uitverkochte AB, dan regeerde Alexis Taylor op Pukkelpop over zowat elke àndere ledemaat. Tijdens 'Over and Over' en 'I Feel Better' zagen we twee hitsige tienertjes zelfs een geïmproviseerde Hoedown inzetten, terwijl een zee van armen rondom hen aanspoelde en terug wegtrok, als eb en vloed.

Daarbij beheerst Hot Chip de ultieme formule om soul en elektropop, implosie en explosie met elkaar te verenigen, zonder de dansers op hun honger te laten zitten.

De groep bedacht daarnaast een erg originele manier om tweede frontman Joe Goddard te integreren in de show, terwijl die thuis bij z'n hoogzwangere vrouw waakte.

Tijdens 'One Pure Thought' verscheen zijn hoofd levensgroot op een scherm, zoals zoals Shaun Ryder opdoemde in de clip bij 'DARE' van Gorillaz. Hallucinant, maar grappig. Net als de volksvreugde toen 'Ready For The Floor' funky ingezet werd: de ultieme volksmuziek voor het industriële tijdperk, quoi.

Muis komt niet uit z'n hol
Begin augustus stortte de Canadese dj Joel Zimmerman in achter zijn draaitafels: zijn alter ego Deadmau5 (***, Dance Hall) kampte met zware uitputtingsverschijnselen na een slopende tournee. Toen Zimmerman vrijdagavond aantrad op Pukkelpop - traditiegetrouw met een gigantisch schuimrubberen muizenmasker op zijn hoofd - hield hij zich in het begin dan ook opmerkelijk gedeisd. Goed verborgen achter een gigantische booth, zag je vaak niets meer dan twee oortjes opdoemen.

Toch zorgde deze Betreurde Muis voor hevige deining in de Dance Hall. Aangevuurd door een spervuur van strakke beats, die gingen van trance naar techno, en van house naar brute electro, gooiden alle danslustigen zich dan ook vol eerbied voor z'n voeten. Say cheese? Jawel dus, hoewel de muis dan goeddeels uit z'n hol weigerde te komen.

Oorverdovend mooi
Hoewel de naam Beach House (****, Club) bij volstrekte leken associaties oproept met Ibiza, dreunende dance en mojito, kan de muziek van Victoria Legrand en Alex Scally daar niet verder van staan.

En gelukkig maar: in de ovenwarme Club koos de groep uit Baltimore namelijk voor een ontroerparcours langs het ijle 'Walk in the Park', een bedwelmend 'Norway' en '10 Mile Stereo'. Ondanks de etherische flauwekul in haar bindteksten over "energie die heen-en-weer gestuurd wordt" wist Legrand je op die manier tijdens élke song bij je nekvel te grijpen. Het oorverdovend mooie 'Zebra' was geen uitzondering: dat nummer werkte zich zelfs zowaar op tot een bescheiden singalong in de tent.

"You are wonderful, and so full of life," bedankte de chanteuse het publiek, zichtbaar verwonderd door die cordiale ontvangst. Krèk hetzelfde konden wij dan weer beweren van een hypnotiserend 'Used To Be' dat aangekondigd werd als "a song about that he-said/she-said bullshit". Verwees ze daarmee ginnegappend naar Limp Bizkit, die eerder op de dag de brulboei van dienst waren op het hoofdpodium - zowat de lààtste groep die je in verband zou brengen met Beach House?

Na de show zagen we The XX - wél brothers in arms - nog verbroederen met Beach House: "Jullie waren zò onwaarschijnlijk goed," klonk het met open mond bij die eersten. Tja, daar hadden wij voor een keer helemaal geen woord aan toe te voegen.

Sjamaan met drilboor
Terwijl The Bloody Beetroots een hopeloos vervelende dj-set de wei injoegen, zochten wij ons heil bij Holy Fuck (****, Chateau). Twee jaar geleden bouleverseerden die ons in dezelfde tent met een ronduit indrukwekkende set, waarin een 16-mm camera, sequencers, speelgoedinstrumenten en een briljante ritmesectie de hoofdrol wegkaapten.

Het Canadese viertal deed die tour de force dit keer nog 'ns dunnetjes over, maar dit keer hadden ze natuurlijk nòg een straffere plaat op zak. Op Latin klinkt het kwartet als bronstige funkateers die peyote met esdoornsiroop overgoten, aan padden likten en dat geluid vervolgens hebben gesampled. Live vertaalde zich dat naar een sjamanistische set, die langzaam de muren tussen progrock en dance wist te slopen. Hun dansbare anthems kronkelden zich rond bezwerende grooves, kwamen telkens aangerold als een hevig onweer en verveelden werkelijk geen moment.

Hoogtepunten? Het bleef moeilijk om onze armen en benen onder controle te krijgen tijdens 'P.I.G.S.', maar 'Stiletto's - een floorfiller tegen wil en dank - gold als de ultieme climax. Daarin leek een drilboor de maat aan te geven. Krachtig, subliem en onvoorspelbaar: Holy Fuck heeft zijn naam écht niet gestolen.

Avi Buffalo (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Laura Marling (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Hot Chip (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Beach House (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Deadmau5 (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Holy Fuck (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden