Maandag 14/10/2019

Sonic City

Dag 1 van Sonic City: Met Kate Tempest hebben de millennials hun ‘stem van een generatie’

Mykki Blanco. Beeld Francois Berland // fber

Trump in het Witte Huis, Cohen in het knekelhuis: het zijn donkere dagen. Maar op Sonic City broeide gisteren een radicaal experiment: wat als we allemaal volharden in liefde, openheid en intensiteit? Kate Tempest, Mykki Blanco en Suuns wezen de weg, Kortrijk danste in hun kielzog.

Muzikale fijnproevers weten het al jaren: in november moet je in De Kreun in Kortrijk zijn voor Sonic City, een van de fijnste festivals van het land. De Britse postpunkers van Savages mochten dit jaar het programma samenstellen en alvast op dag één bleek hun smaak gelijke tred te houden met hun platen – uitdagend, bevlogen en opzwepend. Acht concerten zagen we gisteren, en niet één was minder dan goed. Maar écht memorabel waren toch vooral Kate Tempest, Mykki Blanco en Suuns.

Mykki Blanco is de artiestennaam van Michael Quattlebaum Jr., een imposant ogende Afro-Amerikaan die naast het podium, tijdens een interview met artistiek directeur van de AB Kurt Overbergh, een dotje bleek. Maar eenmaal op het podium, was deze rapper annex performance-artiest all over the place. “When I hit the stage, it be like a tsunami”, rapte hij en dat mocht je haast letterlijk nemen. Na een paar songs dook hij de zaal in en er vormde zich spontaan een cirkel rond om hem heen, van waaruit hij een heftig hiphopfeestje op gang trok.

“Fuck being low key”, riep hij – of moeten we ‘zij’ schrijven? Blanco eist het recht op hierover onbeslist te zijn, en dat zag je goed in De Kreun: met zijn blonde pruik, witte trenchcoat en tennisshort en zware boots maakte hij bijzonder weinig kans om ergens onopvallend te passeren. Bovendien pijpte Blanco zijn microfoon, hij twerkte van op de dj-booth, gebruikte zijn statief als fallus en spuwde zijn rhymes uit tegen al wat naar conservatisme of zelfs maar status-quo neigt. Confronterend? Viel mee. Zijn beats waren best feestelijk en uiteindelijk klonk zijn boodschap niet eens zo radicaal: ook de outsiders horen erbij. Geen protest te horen in Kortrijk, maar je kunt je voorstellen dat dat in Blanco’s Verenigde Staten wel anders is. “Like highschool never ends”, hoorden we hem nog rappen – moeilijk om daar geen sneer in te lezen naar de bullies die zijn land nu dreigen over te nemen.

Ook de Canadezen van Suuns – die voor de vierde keer incheckten bij Sonic City – legden zich niet neer bij de gang van zaken. Het woordje “resist” tolde als een mantra door hun hypnotische set waarin gitaren, elektronica en dwarse ritmes Battles-gewijs met elkaar in de clinch gingen. Eerder was hun concert al begonnen met Arabische klanken, een fijne knipoog naar hun gezamenlijke show van vorig jaar met de Libanese klankentapper Jerusalem In My Heart.

Suuns. Beeld Francois Berland // fber

Ook Jamaica en Berlijn hadden een plek in het hart van deze jongens: nu eens produceerden ze dubgrooves, dan weer pompten ze onderwatertechno door De Kreun. De zorgvuldige opbouw in laagjes herinnerde aan 65daysofstatic, maar dan zonder de geldingsdrang, terwijl de constant pulserende beats deden denken aan de laatste Soulwax-incarnatie, maar dan zonder de wat poenerige attitude.

Helemaal mooi was de finale waarin Suuns de scheve noisegitaren tegen een blinde muur liet knallen, waarna Brian Case van Disappears (vorig jaar ook op Sonic City) een razende Fugazi-song kwam meezingen. Kijk, zo vier je veertig jaar punk.

Of je kunt natuurlijk ook Kate Tempest uitnodigen: haar tweede album Let Them Eat Chaos, dat ze in Kortrijk integraal opvoerde, geeft een stem aan de vertwijfeling van haar leeftijdgenoten, de dertigers, zoals de hanenkammen destijds de woede van hun generatie uitschreeuwden.

Tempest en haar driekoppige band, allemaal op kousenvoeten, waren de échte headliners van Sonic City. Hoe goed de postrockveteranen van Tortoise nadien nog waren, alleen bij deze rapster uit Zuid-Londen zagen we betraande ogen in het publiek en hoorden we hier en daar een krop in een keel zakken. Zo herkenbaar bleken haar verhalen over de zeven dolende, de slaap niet vattende “empty faces” in een Londens flatgebouw. Zo scherp ook was haar analyse van deze tijd: “the myth of the individual has left us disconnected, lost and pitiful.” En zo gemeend klonken haar oplossingen: “I’m pleading with my loved ones to wake up and love more” en “the point of life is live, love if you can and pass it on”.

Prekerig? Daarvoor kwam ze te naturel en ontwapenend voor de dag – en was de muzikale bedding voor haar woordenstroom te kronkelig. Van minimalistisch en dreigend, tot triomfantelijk en troostend: de millennials hebben hun ‘stem van een generatie’ gevonden. Benieuwd of curatoren Savages hier nog over geraken op dag twee van Sonic City. 

Kate Tempest. Beeld Francois Berland // fber
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234