Woensdag 26/01/2022

DAG 1: Iron Maiden/ Kapitan Korsakov/ Kelis/ MegaFaun/ Biffy Clyro/Garcia plays Kuss

Iron Maiden. Foto's van Alex Vanhee en Marc Gysens. Beeld UNKNOWN
Iron Maiden. Foto's van Alex Vanhee en Marc Gysens.Beeld UNKNOWN

Recensent: Wim Wilri. Leeftijd: 36. Aantal edities Pukkelpop: 14. Beste live-cd aller tijden: 'Live after Death' van Iron Maiden.

Kapitan Korsakov**
De Gentse band Kapitan Korsakov (Wablief?!, **) mag dan noise rock spelen met de distortion-pedaal op tien, hun doortocht op Pukkelpop bleek meer een repetitie dan een concert. Lange pauzes tussen de songs, het constant bijstemmen van gitaren: dat alles gaf niet meteen vaart aan het optreden. Zo vond ook het publiek dat de verre tocht naar de Wablief?!-tent had ondernomen. Het passeerde even, maar bleef nooit lang hangen. Het jonge Belgische drietal op het podium was duidelijk opgegroeid met Nirvana én fan van The Hickey Underworld. Hun gitaren waren dubbelkorig gestemd, wat tijdens instrumentale passages nog het best tot zijn recht kwam. En drummer Jonas Van den Bossche toonde zich het meest talentvol: hij bonkte op zijn slagvel als moest hij de maat op een overvol slavenschip aangeven. Maar gitarist Pieter-Paul Devos viel meermaals door de mand telkens hij begon te zingen/krijsen. Te vals om melodisch te klinken, te zwak om vervaarlijk te zijn. Devos' sprong het publiek in kon niet aan die indruk ontdoen. Het idee achter Kapitan Korsakov is niet slecht, maar er moet duidelijk nog veel worden geoefend.

Kelis***
Jammer dat het concert van Kelis (Dance Hall, ***) op het laatste moment vervroegd werd omdat ze haar volgende vliegtuig nog moest halen. De Amerikaanse popdiva stond daardoor al in de vroege namiddag in het danspaleis geprogrammeerd. Ze had haar concert daarvoor hoorbaar aangepast. Met één drummer-percussionist en twee dj's als begeleiding dreven 'Scream' en 'Space Ship' op pompende beats. Kelis danste zich de kont van het lijf en smokkelde fraai stukjes 'Robot Rock' van Daft Punk en 'Pump It Up' (in de coverversie van Danzel) in haar set. Het publiek liet het zich allemaal smaken, en kwam steeds meer los. Waar bij 'Trick Me' de handen nog wat aarzelend de lucht ingingen, stond de hele tent tijdens 'Milkshake' mee te schudden. Toch kon je je niet van de indruk ontdoen dat dit later op de avond nòg beter had gewerkt.

MegaFaun****
Al die willen kaap'ren varen moeten mannen met baarden zijn, en de muzikale kunde is bij Megafaun (Chateau, ****) even doorwrocht als hun lange baard. Dit drietal uit North Carolina is niet voor niets al levenslang bevriend met Justin Vernon (beter bekend als Bon Iver). Op Pukkelpop speelde het trio een heel eigentijdse vorm van folk en country, weg van de platgetreden paden. Een stijl waar je -met wat goede wil- ook een grote liefde voor de Beatles in terughoorde. Met hun banjo, akoestische gitaren en meerstemmige vocals kon je niet anders dan denken aan weidse landschappen, blokhutten en veranda's met comfortabele rieten stoelen. Wie zich neervlijde in zo'n denkbeeldig zitje, beleefde drie kwartier lang een prachtig concert.

Biffy Clyro***
Biffy Clyro (The Shelter, ***) omschrijven is niet makkelijk. Ze de Schotse bastaardneefjes noemen van Dave Grohl zou het viertal teveel eer aandoen, maar frontman/gitarist Simon Neil weet verdomd catchy nummers te schrijven en beschikt over een klok van een stem. In hun thuisland worden ze bovendien steeds populairder en dat geeft de band (intussen 15 jaar samen) vertrouwen. Hun set op Pukkelpop begon ietwat aarzelend, maar stond al snel stijf van strakke gitaren en snedige hooks. Biffy Clyro zit volop in een groeimarge. Hun recentste plaat Only Revolutions is niet voor niets genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize. Songs als 'Many of Horror' en 'The Captain' (hier mooi opgespaard als slotnummer) werden moeiteloos opgepikt en meegezongen door de vele fans in The Shelter. Hopelijk blijft Biffy Clyro hetzelfde pad bewandelen. Dan mag dit Schotse viertal hier wat ons betreft snel terug staan, hoger op de affiche.

Iron Maiden***
Wie de massa t-shirts op de wei telde kon vaststellen dat heel veel metalfans vandaag naar Kiewit waren gekomen voor Iron Maiden (Main Stage, ***). De Britse heavy metalpioniers sluiten normaal naar traditie Graspop af, maar zetten nu hun eerste stapjes op een alternatief Belgisch festival. Een gedurfde programmatie, maar het werkte. Iron Maiden opende snedig met 'The Wicker Man' en gooide er snel het gouden oudje 'Wrathchild' tegenaan. Deze metalgrootheden bezitten het vakmanschap en de theatraliteit van een hoofdact (de wandelende mascotte Eddie!), en met Bruce Dickinson heeft de groep bovendien een frontman die als geen ander weet hoe een massa te bespelen. Het is alleen jammer dat de Londenaars zoveel klemtoon legden op recent werk, terwijl hun beste platen (niemand die dat betwist) uit de jaren '80 dateren. 'Run to the Hills' en 'The Trooper' stonden bijvoorbeeld niet op de setlist op Pukkelpop, en het zestal concentreerde zich voornamelijk op comebackplaat Brave New World van tien jaar geleden. Het moet gezegd, Steve Harris richtte zijn bas met een heerlijke grijns het publiek in als betrof het een mitrailleur en 'No More Lies' klonk erg mooi, maar geen hond die dat nummer echt kent. Aan het eind beseften Dickinson en zijn troepen gelukkig toch dat een festivalpubliek graag klassiekers wil horen. Met het epische 'Fear of the Dark' en het onverwoestbare 'Number of the Beast' toonde de ijzeren maagd dat ze nog steeds tanden heeft. Alleen had de beet iets harder gemogen.

Garcia plays Kyuss ****
Wie de veruit coolste frontman van Pukkelpop 2010 wilde bewonderen, moest donderdagnacht naar Garcia plays Kyuss (****, The Shelter) gaan kijken. John Garcia kwam opgewandeld met zwarte zonnebril op en whisky-cola in de hand, groette het publiek, zette zich wijdbeens en gaf zich vervolgens een uur over aan de groove die de legendarische stoner rock van Kyuss kenmerkte.

Als publiek kon je niet anders dan het ritme van zijn wilde haren volgen. Hoezeer je je ook probeerde voor te houden dat je in wezen naar een coverband aan het kijken was, stilstaan was onmogelijk. De woestijn van Nevada doemde voor je ogen op, terwijl snedige gitaren je de ene dreun na de andere bezorgden.

Kyuss plays Kyuss zit er vooralsnog niet in (Gitarist Josh Homme staat hier ook, maar heeft het niet nodig om terug te blikken naar het verleden), maar GpK was een fraai gebracht en waardig alternatief.

De furie waarmee het publiek mokerslagen als 'Gardenia' en 'Green Machine' meebrulde, betekende bovendien dat Kyuss voor zeker één generatie op Pukkelpop bepalend is geweest. Dat besefte ook de frontman zelf. Er volgde een onverwachte bisronde waarna Garcia het publiek dankte, zijn microfoon loskoppelde en die het publiek in gooide. (Wim Wilri)

Kapitan Korsakov Beeld UNKNOWN
Kapitan KorsakovBeeld UNKNOWN
Kelis Beeld UNKNOWN
KelisBeeld UNKNOWN
MegaFaun Beeld UNKNOWN
MegaFaunBeeld UNKNOWN
Biffy Clyro Beeld UNKNOWN
Biffy ClyroBeeld UNKNOWN
Garcia plays Kuss (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Garcia plays Kuss (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234