Woensdag 01/12/2021

Daan tussen hoofse romantiek en onheilspellend drama in NTGent ***

Daan stond in het NTGent garant voor grimmigheid, magie en geestige oneliners. Foto's Alex Vanhee. Beeld UNKNOWN
Daan stond in het NTGent garant voor grimmigheid, magie en geestige oneliners. Foto's Alex Vanhee.Beeld UNKNOWN

Schrijf geen boek dat je nog moet lezen. Meng je niet onder maniakken. Schiet niet sneller dan eender wiens schaduw. Hou het gewoon simpel. Het advies dat Daan Stuyven verstrekte op z'n solodebuut ProFools, sloeg hij de volgende elf jaar zélf royaal in de wind. In een uitverkocht NTGent bleek dat - godzijdank! - niet anders.

Met een ambitieus instrumentarium, een indrukwekkende speelduur van bijna twee uur en een gedurfde setlist, maakte z'n gelegenheidstrio grote sier. Alleen Daans worsteling met de eigen stem stuurde het concert af en toe een doodlopend pad op.

"Simple? Een dikke leugen!", monkelde de louche crooner, voor hij die gelijknamige song inzette. Geen mens die 'm ongelijk gaf in de statige Gentse theaterzaal.

Daans sologang is immers nooit een schoolvoorbeeld van eenvoud geweest. Na de berging van Dead Man Ray maakte Stuyven een decennium lang muzikale kwantumsprongen: van excentrieke maar introverte songs naar elektronische hymnes en Eurovisie-kitsch. Daarbij liet hij avantgardisme volop haasje-over spelen met bombast en teksten vol dubbele bodems.

Maar zijn nieuwste langspeler Simple - genoemd naar die ene bewuste song op z'n solodebuut - zou misschien wel de meest avontuurlijke zet van Daan kunnen zijn.

Op die plaat stak de zanger enkele van z'n beste songs in een nieuw plunje, samen met drumster Isolde Lasoen en cellist Jean François Assy. Dat leverde een stilistisch pièce de résistance op, waar buisklokken, vibrafoon, cello, bugel en piano de hoofdrol in wegkaapten.

Maar zelfs in een ontmantelde en sobere outfit wist Daan je live nog voortdurend op het verkeerde been te zetten. Wat moest je bijvoorbeeld denken van het prachtige 'A Single Thing'? In die remake van een Dead Man Ray-song haalde nu eens romantische lieflijkheid, en dan weer donker drama de bovenhand. Tegelijkertijd monsterde een sinistere Daan de zaal terwijl hij "if you learn to love me, then I'll learn to like you" beloofde. Bepaald creepy.

Ook de single 'Wifebeater' ("kanonnenvlees voor de radio") bezorgde je de daver op het lijf: met Daan - hamer in de hand - aan buisklokken kreeg die song over huiselijk geweld een uiterst onheilspellend aura.

Die grimmigheid stond dan weer in schril contrast met de hoofse magie tussen Isolde Lasoen en Daan. Die was vooral voelbaar in 'Ashtray' - die wederzijdse blikken! - en natuurlijk 'Swedish Designer Drugs' waarin beiden flirterig met elkaar in duet gingen, en de slappe lach nauwelijks konden onderdrukken. "Zij is de enige vrouw die me goesting geeft om zélf een vrouw te zijn", kondigde Daan haar ook nog grijnzend aan.

Aan geestige oneliners trouwens geen gebrek: 'Woods' werd ingeleid als "een song over voortplantingsvrees", 'Exes' als "een liedje waar ik in Gent tot dusver van gespaard ben gebleven", en tijdens de bisronde vroeg Stuyven of ene Jacek en Svetlo in de zaal zaten - die namen stonden namelijk op de flank van z'n vleugelpiano. Toen er geen gehoor werd gegeven aan dat verzoek, monkelde hij: "Tja, ik zou mezelf ook niet durven vertonen als ik een ongestemde piano in de zaal zette... Al zou ik op een gestemde piano niet beter spelen, hoor."

Op het podium toonde Daan zich - meer dan ooit - de warmhartige anarchist die Georges Brassens ook was. Maar net zo goed zag je een hilarische causeur en een onrustige geest in een rusteloos lichaam. En een zanger? Nou... nee. Daarvoor worstelde Stuyven te vaak met z'n beperkte bereik en doorrookte stem. Vooral Neil Youngs 'A Man Needs A Maid' was te hoog gegrepen: ome Neil liet hij tijdens het refrein zowat klinken als een benepen Axl Rose, terwijl hij in 'The Fool' en 'The Player' geen vat leek te krijgen op de juiste toonhoogte, en de cover van Tim Hardins 'How Can We Hang On To A Dream' kraakte en schuurde, maar nauwelijks doel trof. Ter zijner verdediging: voor een kettingroker - zelfs de zwarte pianotoetsen bleken Daan zin te geven in een sigaret - moet de epische lengte (twee uur!) van dit huzarenstukje moordend geweest zijn.

In een lichtelijk heiligschennende versie van Grant Lee Buffalo's 'Fuzzy' deed Stuyven overigens gelukkig wél z'n voordeel met z'n roestbruine croonersstem.

Niettemin werden we uiteindelijk nog méér overdonderd door de nieuwe song 'Protocol', waarin Isolde Lasoen zich opwierp als een incarnatie van Alison Goldfrapp: haar ragfijne meerminnenzang deed ons alvast spontaan mijmeren naar Felt Mountain tijdens dit op drift geraakte kamermuziekje.

Met andere woorden: als deze 'Protocol' de koers bepaalt die Daan voortaan wil varen, blijf je best nog even verstekeling aan boord.

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234