Zaterdag 19/10/2019

Muziek

Daan Stuyven: "Ik gebruik een plaat om het tweeëntwintig minuten gezellig te maken"

Beeld RV © Peter De Bruyne

"Ik kijk graag naar de groeven van een plaat. Zo’n persing boeit mij mateloos. Ik staar zelfs graag naar dat draaiende schijfje." Als dát van Daan Stuyven niet de uitgelezen persoon maakt om over de magie van vinyl te palaveren! Zeker nu zijn eigen Victory een fonkelnieuwe vinylrelease krijgt - één van de tien platen in een eveneens fonkelnieuwe vinylbox van De Morgen.

Victory was in 2004 de plaat waarmee Daan Stuyven zich definitief een weg naar de mainstream baande. Singles als ‘Addicted’, ‘Housewife’ en het titelnummer werden grijsgedraaid door meer dan één radiostation. Het merk DAAN stond vanaf dat punt definitief in de annalen van de Belpopgeschiedenis gegrift.

Dertien jaar later verschijnt Victory eindelijk op vinyl. Stuyven heeft de nieuwe, voor vinyl gemasterde versie al gehoord en is euforisch. “Ik viel achterover toen ik het hoorde”, bekent de zanger. “Die plaat is met veel elektronica gemaakt, waardoor er digitale klanken bijzitten die nogal wat warmte missen. Die winnen enorm aan diepte en kleur op de vinylversie. Het verschil is frappant. Zalig, vind ik dat.”

Victory is alleen al legendarisch voor zijn stijlvolle hoes: een naar boven kijkende Daan, recht in de lens, in een hagelwit kostuum.

Daan Stuvyen: “In de platenkast van mijn ouders zat ooit een plaat van Harry Belafonte, of all people. Hij staat er op een plein en wordt vanuit een vogelperspectief gefotografeerd. Met die hoes in gedachten hebben we de coverfoto voor Victory gemaakt. Die foto is trouwens van enorm ver getrokken, waardoor je met een heel lage resolutie zit.”

Hoe zit dat met jouw eerste soloplaten: bestaan daar vinylversies van?

The Player, Profools en Bridgeburner zijn nooit op vinyl verschenen. Pas vanaf Manhay werden mijn platen op vinyl geperst. In het begin had ik daar simpelweg geen geld voor. Eigenlijk zou ik Profools graag uitbrengen als zeven aparte vinylsingletjes met een A- en een B-kant, vanwege het stuntelige karakter van de muziek.” (lacht)

In jouw eigen vinylcollectie zitten albums van Charles Aznavour en Gilbert Becaud. Die zou je niet zozeer vanwege de muziek kopen, maar puur voor de hoes?

“Zo is dat. Toen ik zelf nog hoezen ontwierp voor andere artiesten moest ik voortdurend horen hoe cliché het is om het hoofd van de zanger op de cover te plaatsen. Vreemd, want ik ben gek op dat soort hoezen. Het is de enige reden waarom ik platen van Julio Iglesias in huis heb. Van Jimmy Frey heb ik ook zo’n fantastische hoes. Nu ik erover nadenk: het zijn vooral hoezen met de koppen van mannen in hun veertiger jaren. Die zijn wellicht zoals een goede wijn, die pas na lang liggen wat patin krijgt. (grinnikt) Soms zet ik die hoezen gewoon rechtop ergens in de studio, als ik aan het componeren ben. Of ik plaats een voorwerp heel efficiënt in beeld. Als ik het me goed herinner, stond er tijdens de opname van Victory een kleine Matchbox-Rolls Royce tussen mijn spullen. Pas op, dat werkt hé. Ik kan het iedereen aanraden." (gniffelt)

Beeld rv

Rio, de popklassieker van Duran Duran, zou ook erg waardevol voor je zijn. Prachtige hoes ook, met die getekende vrouw op.

“Ik ben een escapist. Als puber was ik het dorp en het bos waarin ik woonde na verloop van tijd beu. Ik wilde de grote wereld verkennen. Liefst met mooie vrouwen en jachten en met romantische emoties. Bij voorkeur nog eens in een mooi kostuum. Rio van Duran Duran had dat allemaal. Bovendien staat die plaat vol arpeggio’s van het soort dat ik ook heb gebruikt op Victory. Klinkt heel eighties, natuurlijk. Victory was mijn witte periode, qua kostuums. Die heeft niet lang geduurd, want het was ook de periode waarin ik graag rode wijn dronk en al eens over het podium kroop. Erg nefast voor witte stof.”

Een filmfanaat als jij koopt wellicht veel soundtracks op vinyl.

“Klopt. Ik heb bovendien zelf soundtracks geschreven, dus erg vreemd is dat niet. Die van Faces van Cassavetes is één van mijn favorieten. Of The Sicilian Clan, door Morricone, waar je tien verschillende versies van hetzelfde thema krijgt. Ik hou wel van dat format."

Ben jij een van die verzamelaars die ook in het buitenland op zoek gaat naar zeldzaamheden?

“Oh, ja. Japanse persingen en dat soort dingen. Als ik op reis vertrek, weeg ik op Zaventem mijn valies en zorg ik ervoor dat ik zo’n twee kilo over heb voor vinyl. Of voor tweedehands kleren, want die koop ik ook graag in het buitenland. Tja, ik houd mij niet in. Ik heb zelfs Russische persingen van in het begin van de jaren 80. Veel gesigneerde platen ook, van Randy Newman, Sparks en Van Dyke Parks. Dat maakt ze een klein beetje uniek.”

Heb je een ritueel als je naar vinyl luistert?

“Ik luister meestal in gezelschap. (glimlacht veelbetekenend) Je weet dat je dan tweeëntwintig minuten zoet bent en dat je daarna weer moet opstaan. (lacht) Zoals andere mensen koken met een zandloper ernaast of met een wekkertje, gebruik ik een plaat om het tweeëntwintig minuten gezellig te maken. Nu ja, veel keuze heb ik niet. De naald van mijn platenspeler blijft aan het einde van een plaatkant altijd in het vinyl hangen. Dat wil je niet meemaken als het een beetje, euh, gezellig is.”

Victory van Daan is één van de tien Belgische platen in een vinylbox van De Morgen. Ontdek hier de andere negen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234