Woensdag 21/08/2019

Concertverslag

Curtis Harding in de Botanique: niet perfect, wel authentiek

Curtis Harding. Beeld Matthew Correia

Curtis Harding, het buitenbeentje van de huidige, jonge soullichting, stelde in de Botanique zijn nieuwe, uitstekende plaat Face Your Fear voor. Coole gast, maar niet alles kwam even blits uit de verf.

Een leren jekker, een sixtieszonnenbril, strakke broek, pokerface: Curtis Harding leek wel een jonge Lenny Kravitz in de Botanique. ‘Need My Baby’ zong hij, de tamboerijn bij de hand, een ijzig cool in z’n lichaamstaal. In de rug: een band die zich aan, pakweg, Cream spiegelde. Sjofel, met de swagger van Jagger, de losse pols van Clapton én met een drummer met een berenmutskapsel. L’Oréal verdient vast fortuinen aan die kerel.

“Ik heb onderweg een verkoudheid opgeschaard”, bekende Harding met zichtbare frustratie. “Mijn stem is weg. Maar we gaan toch voor jullie spelen want dit is de beste job ooit”. Met die stem viel het al bij al mee, zeker in de eerste nummers. ‘On & On’ profiteerde van een springerige Motownbeat, ‘Drive My Car’ pronkte met een laag ronkende gitaar en stal de mosterd bij ‘Spirit In The Sky’ van Norman Greenbaum. Opvallend hoe flets de songs van Hardings debuut Soul Power afstaken tegen de nummers van zijn bruisende, nieuwe plaat Face Your Fear.

Got to be real

Daarop schuift de producer Brian Burton a.k.a. Danger Mouse een piekfijn uitgewerkte retrosound onder Hardings knappe songs. Een heel verschil met het kalere, ruige debuut dat het meer van effect moest hebben dan van straffe nummers. ‘Til The End’ pronkte met een lekker knorrende altsax. In ‘Face Your Fear’ zette Harding een Curtis Mayfield-falset op en schurkte zich loops tegen een rinkelende rhythm & blues-gitaar. We misten de herfstkleurige soundtrackstrijkers uit het origineel maar Hardings doorleefde vertolking maakte veel goed, zelfs met het snot in de kop.

“Het is rot om ziek te worden tijdens een tournee”, zei de zanger, “Je wil toch het beste van jezelf tonen aan het publiek. Maar zoals ik altijd zeg: It doesn’t have to be perfect, it’s got to be real!” Amen, zonder meer. ‘Wednesday Morning Atonement’ diepte ebbenhouten stedelijke soul op van het type dat - ja, daar is ie weer - Lenny Kravitz ooit zo mooi naar de nineties wist te vertalen (Mama Said, iemand?). Ook Harding roerde de psychedelische kruiden van The Beatles’ White Album en Sgt.Pepper met een snuifje Love (Arthur Lee, iemand? YouTube, jongens!) door het gospelstamppotje. Op die manier onttrok Harding zich slim aan de soulkarikatuur die sceptici graag van hem willen maken.

Kwiek en schalks

Hij had het kaf wat beter van het koren mogen scheiden in Brussel. Het knullige ‘Heaven’s On The Other Side’ entte een derderangs Nile Rodgers-gitaarriff op een veel te logge discobeat en miste een memorabele hook. Het publiek wilde wel dansen maar kwam niet verder dan wat geschuifel op dit zootje. ‘The Drive’ had een kordaat rollende groove en daar bleef het jammer genoeg bij. ‘Beautiful People’ was sloom en nietszeggend. Tja, Harding komt van ver, zo bleek, en voornoemde oudjes droegen hoegenaamd niet bij tot zijn niet onaardige livereputatie.

Nee, dan liever de single ‘I Need Your Love’, één brok lava die de zaal aan het joelen kreeg. Of zijn doorbraaksong ‘Keep On Shining’, waarmee hij zich drie jaar geleden op de kaart zette: kwiek, schalks, met een onverbeterlijke feelgoodvibe waarbij je wel moest glimlachen. Jammer van die verkoudheid. Want we vermoeden dat Harding anders een stuk energieker en goedlachser uit de hoek komt. Laat hem een half jaartje touren en tegen de zomerfestivals heeft hij zich ontpopt tot een meedogenloze soulmachine. Wedden?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden