Dinsdag 29/11/2022

Crossing Border in Antwerpen: De luxe van overdaad

Openingsact John Cooper Clarke kwam in retrostijl zijn gal spuwen, op moraalrdders en de mediageile samenleving. Foto Alex Vanhee Beeld UNKNOWN
Openingsact John Cooper Clarke kwam in retrostijl zijn gal spuwen, op moraalrdders en de mediageile samenleving. Foto Alex VanheeBeeld UNKNOWN

Voor het tweede jaar op rij stak Crossing Border de grens over, van Den Haag naar Antwerpen. Het muzikale en literaire festival haalde hoge ogen met DBC Pierre en Villagers in een degelijke editie, die rijk was aan contrasten.

Dirk Leyman en Gunter Van Assche

Schaadt overdaad? Vier zalen, waarin evenveel acts synchroon hun opwachting maken, schept natuurlijk een luxeprobleem: zo overlapte headliner Ed Harcourt met andere sterkmakers als Spoon en Timber Timbre. Tegelijk gingen literaire rock-'n-rollfiguren de concurrentie aan met elkaar: Michael Madsen stond tegenover Sam Cutler en (pdw).

Op je gemak rondkuieren in de Arenbergschouwburg zat er dus niet in. Gelukkig bleek de opkomst lager dan vorig jaar, waardoor wachtrijen zo goed als uitbleven.

Openingsact John Cooper Clarke keek niettemin aan tegen een volle zaal. Deze punkpoëet toerde ooit met The Sex Pistols en Joy Division, en kwam in retrostijl zijn gal spuwen. Kregen er van langs: moraalridders en een mediageile samenleving - "You've never been on TV? How avantgarde!". Clarkes flow werd gewurgd door een droge hoest en een aantal grollen, maar verder zagen we een charmant anachronisme.

Toch maakte Scroobius Pip ons warmer. Wie zich verwachtte aan een hilarische aanval op pop culture, zoals in 'Thou Shalt Always Kill' met Dan le Sac, vergiste zich echter danig. In de onemanshow van David Peter Meads overheerste zelfmoord en geweld. Zijn inktzwarte humor maakte de voorstelling er enkel beklemmender op.

Ook Villagers stemden je niet vrolijker, maar toch kregen ze een afgeladen Schouwburg op hun hand. Conor O'Brien maakte daarbij dezelfde overweldigende indruk als Patrick Watson vorig jaar: onder een ondoordringbaar lover van ontroering, Americana en verduisterde romantiek à la Herman Hesse vond je veilig onderdak.

Oudgediende Jesse Malin viel dan weer tegen: alleen wie houdt van akelig glimmende rock-'n-roll kwam aan zijn trekken. Op plaat overtuigt Malin met ruwbolsterige rock, maar live bleek zijn set te nadrukkelijk op de leest van Hollywood Boulevard geschoeid.

DBC Pierre en zijn demonen
Crossing Border bleek ook op literair vlak een wereld van contrasten. Van een echte rock-'n-rollauteur als DBC Pierre tot een would-be historicus als Laurent Binet. "Er zitten heel wat demonen in mijn romans", zo verzekerde DBC Pierre, gewapend met een pilsje, na alweer een flink nachtje doorzakken. Wat die demonen waren, konden we zo wel raden: zijn drugsverslaving van weleer ("Met drugs bezig zijn vergt een erg actieve mentale gesteldheid") en zijn roerige levenswandel die hem in Mexico op de rand van het bankroet bracht ("Tot mijn 28ste was het feest, maar de banken werden genationaliseerd toen mijn overleden vader zijn geld naliet"). Met Vernon God Little kon hij zeven jaar geleden onverwacht de Booker Prize winnen, en sindsdien geldt hij als een bedreven satiricus, zoals hij toch weer bewijst in zijn derde roman Licht uit in Wonderland. Tegenover interviewer Johan de Boose toonde hij zich een aimabele praatvaar, die met doorrookte stem niet kinderachtig deed over wat er ooit misliep: "Things can go to shit, over a beer."

Toch merkte je voortdurend hoe consciëntieus DBC Pierre zijn vak opnam. Hij maakt eindeloos nota's voor een roman rijpt: "Ideeën zijn als vogels die je in de vlucht neerschiet, later zie je wel wat je ermee aan kunt." Zijn Australische roots verloochende hij evenmin: "Ik ben veel directer dan een Engelsman, die liever een round-the-corner-way verkiest", grapte hij. En over de Britse regering: "Ze hebben nu gewoon een managementteam benoemd."

Ook al bijzonder goed van de tongriem gesneden was de jonge Franse auteur Laurent Binet, die met HhhH een bijzonder geslaagde én bekroonde roman schreef over nazikopstuk en Holocaust-strateeg Reinhard Heydrich, die in 1942 omkwam na een aanslag door partizanen. Binet werkte tien jaar lang aan het boek, dat zo nauw mogelijk tegen de ware feiten aanleunt. "Ik bleef me maar documenteren. De Tweede Wereldoorlog werd een echte obsessie voor me. Maar af en toe was de romaneske verleiding te groot en sloop er fictie binnen. Vandaar dat mijn uitgever het liever een roman noemde. Dat verkoopt ook beter, nietwaar?"

Hoe Ed Harcourt of Sam Cutler het er zondagavond laat vanaf brachten, leest u morgen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234