Woensdag 24/07/2019

Couleur Café

Couleur Café, dag 1: Verdwalen in het bos en stagediven met krokodillen

Een oude boom verplant men niet, zo luidt het gezegde, maar met zijn 27 jaar was Couleur Café kennelijk nog jong genoeg om het op een verhuis te wagen. De terreinen van Tour & Taxis werden ingeruild voor de Heizel, en op de nieuwe terreinen stak J. Bernardt meteen het vuur aan de lont en won Roméo Elvis zijn thuismatch.

Roméo Elvis speelde een thuismatch op Couleur Café. Beeld Wouter Van Vooren

Het moet voor stress zorgen, zo’n nieuwe locatie. Na 23 edities in Tour & Taxis verhuisde Couleur Café dit jaar naar het Ossegempark aan de Heizel, in de schaduw van het Atomium. Bij zo’n verhuis horen onvermijdelijk kinderziektes, maar het was niet de organisatie, maar de eerste bands die voor moeilijkheden zorgden. Dubioza Kolektiv moest last minute afzeggen omdat hun reisdocumenten niet in orde bleken, waardoor Ronnie Flex – bekend van ‘Drank & Drugs’, zijn hit met Lil’ Kleine – de eer kreeg om het hoofdpodium, de ‘Red Stage’, te openen. Maar Brussel zou Brussel zijn niet zijn als het verkeer meewerkte: wie de Couleur Café-app had gedownload, kreeg te lezen dat Ronnie was ‘stuck in traffic’ en dat hij met enige vertraging zou beginnen. Uitendelijk kwam Ronnie, tot ontgoocheling van drankhandelaars en drugdealers, niet meer opdagen.

Begon de 28ste editie van het Brusselse stadsfestival dan onder een slecht gesternte? Allerminst. Zo blijkt de upgrade naar het Ossegempark een schot in de roos. Het is even zoeken naar de weg tussen de Brusselse bomen, maar op Couleur Café is het aangenaam verdwalen: met een geweldig assortiment aan eetkraampjes en randactiviteiten is dit het Best Kept Secret van België. Je kunt er chillen in hangmatten die hoog in de bomen hangen, relaxen met tai-chi en yoga, en op de toegangsweg krijgen Arabische straatkunstenaars onder het motto ‘Refugees got talent’ de ruimte om hun kunnen te tonen.

Podiumbeest

Maar Couleur Café blijft, ondanks het gigantische aanbod aan wereldkeukens en randactiviteiten, in de eerste plaats een muziekfestijn, waar internationaal en lokaal talent afwisselend mogen schitteren. In die laatste categorie hoort J. Bernardt (****) thuis: het alter ego van Balthazar-frontman Jinte Deprez mocht het feestje op de Blue Stage aftrappen, en hij stak het kleinste, meest intieme van de drie nieuwe podia meteen in brand.

Wie zich verwachtte aan een Balthazar-spinoff, kwam bedrogen uit: de gitaar van Deprez heeft hier een bijrol, en mag enkel de gaatjes tussen de spaarzame beats en ijle synths dichtrijden. Meer dan indierock brengt J. Bernardt immers elektronisch getinte indiepop, met een zwoel randje. Deprez en zijn twee kameraden – een geweldige drummer en Adriaan van de Velde, beter bekend als Pomrad, op synths – kleurden de nummers voor de gelegenheid met een zomers kleurtje in. Zelfs al bleek het publiek enkel vertrouwd met single ‘Wicked Streets’, toch slaagde Deprez er moeiteloos in om iedereen op zijn hand te krijgen.

De Balthazar-zanger is, zo vermoeden we, immers geboren op een podium en spuit zijn aders voor elke show in met een stevige dosis sex-appeal. Ontdaan van zijn gitaar en zijn rol binnen de tandem met Maarten ‘Warhaus’ Devoldere, mag Deprez zich volledig laten gaan: geen hoek van het podium was veilig, en de kronkelende dansjes waarmee hij zijn (soms een tikkeltje inwisselbare) nummers kracht bijzette, bleken besmettelijk voor zijn kersverse fans. Bij afsluiter ‘The Other Man’ dook hij het publiek in, om het van binnenuit naar de extase te luiden. Het woord ‘podiumbeest’ wordt te vaak gebruikt, maar we vinden geen betere term om Deprez te omschrijven.

J. Bernardt stak de Blue Stage in brand Beeld Wouter Van Vooren

Feest in het park

Toch blijft J. Bernardt een beetje de vreemde eend in de bijt op Couleur Café. Vorig jaar werden liefhebbers van de beter alternative rijkelijk bediend, met topshows van Trixie Whitley, Black Box Revelation en Ghinzu: dit jaar ligt de klemtoon, naar aloude traditie, weer meer op reggae, soul en hiphop.

In die laatste categorie hoort ook Vald (**) thuis, een Frans hiphopduo dat rapt over nachtmerries op de Parijse Boulevard Haussmann ('Promesse') en over zonnebrillen van Ray-Ban ('L.D.S') – niet dat je die echt nodig had, want de hemel boven de Heizel kleurde grijs en er viel een sporadische druppel. De twee rappers mochten aantreden op de Green Stage, een tussen de bomen gelegen amfitheater dat wat doet denken aan het Openluchttheater in het Antwerpse Rivierenhof: veruit het meest pittoreske hoekje van de nieuwe Couleur Café-locatie, dus.

Voor Vald bleek het groene podium vooral een kans om het publiek van de parterre uit te spelen tegen de festivalgangers die de hogergelegen tribunes hadden opgezocht. Een klassiek en ietwat onnodig trucje, maar het werkte wel, want ondanks hun voorspelbare rhymes en platgeproducete beats wisten de twee wel een bescheiden feestje te bouwen in het Ossegempark. Het Franse rapduo scoort geen punten voor originaliteit, maar wel voor ambiance. Hetzelfde kan niet echt gezegd worden van hun landgenoten die als Birdy Nam Nam (**) de Green Stage later op de avond mochten afsluiten. De verknipte electronica van dit dj-trio, vermengd met de occasionele streep dubstep en gesamplede vocals, voelt een tikkeltje gedateerd en zelfs versleten aan: anno 2017 willen wij op verfijndere beats dansen.

Krokodillenseks

Toegegeven, ze hadden wel een ondankbare taak. Birdy Nam Nam moest immers de aftershow van ene Roméo Elvis (***) verzorgen, want de rapper uit Linkebeek was de de facto headliner van dag één: de tribunes van de Green Stage stonden afgeladen vol. Nadat hij vorig jaar de Dance Stage deed ontploffen, mocht hij samen met zijn maatje Le Motel en hun nieuwe plaat Morale 2 onder de arm nu een thuismatch spelen, die hij in de verlengingen met overtuiging won.

Roméo Elvis, gehuld in een witte bermuda, had opblaasbare palmboompjes meegebracht en was vastbesloten om eigenhandig het zomergevoel naar het Ossegempark te brengen. Lag vorig jaar de klemtoon nog op luide ritmes, koos hij nu voor frivole, zwoele en laidback deuntjes. ‘Drôle de question’ werd voorzien van een exotisch gitaarmotiefje en werd vlotjes meegezongen door half Couleur Café. ‘Morale’ bleek nog zo’n publiekslieveling, en de vele gasten die Roméo had meegebracht – van zijn kleine zus tot de rappers van Primero – werden allemaal even hartelijk ontvangen.

Toch voelde de set van Roméo Elvis & Le Motel, zeker in de tweede helft, vaak ietwat lui en routineus aan. Je voelde dat ze bij elk concert dezelfde trucjes bovenhalen, en het duurde tot de geweldige bisronde vooraleer de Green Stage echt tot het kookpunt werd gebracht. Roméo’s t-shirt ging uit, zijn haren mochten los, en terwijl hij “Je fais l’amour avec des crocos” rapte, vergreep hij zich, welja, aan een opblaaskrokodil. Om er tijdens een zinderend ‘Bruxelles arrive’ het publiek mee in te duiken. Een winning goal, heet zoiets.

De nieuwe locatie van Couleur Café werd zo met overtuiging ingewijd. En het beste moet nog komen, vermoeden we: vandaag komt hiphopcollectief Niveau4 het park onveilig maken, draait Lefto zijn beste beats en komen The Roots een feestje bouwen. U én wij hebben dus iets om naar uit te kijken.

Op Couleur Café hangen de hangmatten hoog in de bomen. Beeld Wouter Van Vooren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden