Donderdag 18/07/2019

Couleur Café

Couleur Café: blijven dansen bij een muur van boxen onder het Atomium

Couleur Café in de groene setting van het Ossegempark. Beeld BELGA

Couleur Café was drie dagen op rij uitverkocht. Met dank aan de kastanjelaars, esdoorns en beukenbomen in het Ossegempark, pal onder het Atomium, werd er hier minder gekreund onder de hitte.

DVTCH NORRIS, ISHA, Hamza, Martha Da’Ro, natuurlijk ook Zwangere Guy ook: een van de redenen om de jongste jaren naar Couleur Café af te zakken, is om de nieuwste en beste inlandse hiphop te horen. Twee jaar geleden was dat Roméo Elvis op de Green Stage, vorig jaar was het kiezen tussen een lome Damso, een hard Stikstof en een kleiner maar fijner L’Or Du Commun. Dit jaar was het niet anders, met Zwangere Guy als hoofdvogel. Oké, een dag na zijn doortocht in Werchter. Maar op Couleur Café had hij meer gaststerren bij. En van op het podium liet Guy weten dat hij al sinds zijn twaalfde naar Couleur Café komt.

Hiphop is al langer een van de peilers van Couleur Café en laat het publiek ook nieuwe namen ontdekken. Had iemand in Vlaanderen al van de Brusselse Veence Hanao gehoord? Die opende zaterdag het amfitheater de Green Stage in de brandende zon, met donkere, pessimistisch hiphop en beats van de immer licht melancholische Le Motel. Hanao rapt niet echt in makkelijk Frans. Wel, het stond daar vol jonge Nederlandstaligen.

En wat dan te denken van Niveau 4? Het project brengt al enkele jaren het beste opkomende hiphoptalent uit Brussel, Vlaanderen en Wallonië samen op een podium. Ondertussen verhuisde het al naar een groter podium en begeleiden twee jazzgroepen tegelijk de artiesten. Niveau 4 werd Niveau 4 XXL; het Couleur Café-kindje is nu een puber geworden die veel lawaai kwam maken en de opeengehoopte massa opzweepte. “Faites du bruit! Niveau4 XXL lijkt zo op een finale van de Rock Rally waarin alle tien de uitverkoren groepen samen optreden. Na de voorstelling wordt geen geld aan de winnaars gegeven, de louter morele winnaar is degene die het luidste applaus krijgt. Of beter: voor wie het meeste lawaai wordt gemaakt.

Patois

De Malinees Salif Keita, die aankondigde binnenkort op pensioen te gaan, kwam op Couleur Café afscheid nemen van zijn Belgische fans. Met zijn rauwe en tegelijk tedere stem brengt hij veel emoties naar boven, maar altijd zonder te overdrijven. Het instrument dat ons het meest in de greep had was echter de kora, die – meer zelfs dan Keita’s uit de duizenden herkenbare stem – hoog, ver, tranceachtig, lang uitgesponnen en virtuoos mocht zingen. Jawel, zingen, de kora zong zoals ook de gitaar van Mark Knopfler kan zingen. En in het midden van zijn kora’n’gitaar’n’djembe’n’toetsen-band bleef Keita maar doen alsof het allemaal vanzelf ging.

Je kon je de bedenking maken dat op het terrein voor de main stage voor deze levende legende amper de helft van de massa was opgedaagd die de dag ervoor stormliep voor een zeer middelmatige Sean Paul. Die heeft natuurlijk een patois en een ritme in zijn stem dat veel mensen naar de dansvloer lokt en hem gastrollen oplevert in monsterhits van bijvoorbeeld Sia en Clean Bandits. Als u naar de dansvloer wordt gezogen door die nummers, is dat zeker te danken aan Sean Pauls stem in het begin: ‘Up with it, girl / Rock with it, girl / Bounce with it, girl / Dance with it, girl’. En belangrijkst van al: de bada bang bang die volgt. Maar voor de rest zijn die songs natuurlijk vooral van Sia en Clean Bandits. Tijdens het optreden staan die gewoon op tape, terwijl Sean Paul er af en toe met een geluid tussenkomt. Dat is het dan, en dan was hij nog verkouden en slecht bij stem ook.

Beeld BELGA

En dan was er uiteraard nog flink wat reggae, die andere peiler van Couleur Café. Met de klassieke reggae van Tiken Jah Fakoli, Protoje en Groundation, alsook met veteranen als Winston McAnuff en Cedric Myton die zijn gaan samenspelen als Inna De Yard, kun je niets verkeerds doen: er is een trouw publiek voor. Wij stelden wel een bescheiden groei vast van het aantal jonge mensen in het Dub Forest, waar de bomen hun rol speelden als aircomachine. De muur van boxen die er opgesteld stond is een stop-met-klagen-muur van Jah The Almighty. 

Blijven dansen lijkt er de boodschap, met je gezicht naar de toren van zelfgemaakte klankkasten dan wel. Terwijl de dj normaal de ster is, kijkt er hier niemand naar de mensen die de plaatjes opleggen en omdraaien.  De te adoreren ster van het weekend is de muur van boxen zelf, en in het bijzonder de subbassen onderaan. De beheerders wilden overigens geen blacklights omdat die alles alles te veel op een club zouden doen lijken: een open hek dat toch beschutting biedt, volstond. Nergens op het terrein kon je betere geluidsarchitecten vinden. En er kwam terecht veel volk voor opdagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden