Dinsdag 30/05/2023

Review

Connan Mockasin in de AB: spelen in luchtkastelen ***1/2

Connan Mockasin laat een ballonnetje op in de AB. Beeld Alex Vanhee
Connan Mockasin laat een ballonnetje op in de AB.Beeld Alex Vanhee

Al eens een asblonde kameleon van dichtbij gezien? In Brussel liep er donderdagavond eentje vrij rond. Connan Mockasin bleek deze species te heten. Op het eerste zicht oogde het ongevaarlijk, maar zijn aanraking verzekerde je van een psychedelische, koortsige trip.

Gunther Van Assche

We vermoéden toch dat we een kameleon zagen. Hoe kon je anders verklaren dat deze zelfverklaarde Nieuw-Zeelander voortdurend van schutkleur veranderde in de AB? Het ene moment nam Connan Mockasin de vorm van Prince aan, en leek hij die ultieme geilneef van de gitaar naar de kroon te willen steken.

Een ander moment oogde hij dan weer fragieler dan een schichtig elfje, en klonk hij al net zo ongrijpbaar. Hij joeg zijn stem door een batterij effecten waardoor een schril aardmannetje aan het woord leek in 'I'm The Man, That Will Find You'. Maar in 'I Wanna Roll With You' schakelde hij dan weer over op onvervalste Barry White-modus.

Hoogte krijgen van de rest van zijn band leek al net zo'n onbegonnen werk. Toen Mockasin in pyjama de bisronde afwerkte, stond je zelfs niet meer versteld van de zoveelste kleuromslag. Je ging gewoon méé in deze psychedelische circusact.

Dat moest ook wel: anders beet je allicht je tanden stuk op deze voorstelling. Dat zijn laatste plaat Caramel heet, zal wel geen toeval zijn.

Zoetigheid
Die zoetigheid smaakt weliswaar naar méér, maar is ook taai. De eerste tien minuten zag je het publiek dan ook vertwijfeld kauwen op de zonderlinge chaos die zich op het podium voltrok. Het eerste nummer, 'Do I Make You Feel Shy?' werd al gelijk opgedragen aan een zekere Lucy, waarna hij nog iets onbestemds mompelde. Moeilijk was het niet om je buitengesloten te voelen in zijn binnenpretjes.

Maar al gauw greep deze Nieu-Zeelander je dan toch bij de kraag met een vreemd mélange van zoetsappige soul, groggy psychedelica en progfunk. Wie zich gewillig liet meedrijven op het ritme van Mockasins desoriënterende trip, zag kleuren. Een ander zag misschien sterretjes, en raakte gefrustreerd door de nonchalance en grillen van deze excentrieke muzikant.

Abstracte acid trip
Zo ventte Mockasin bizarre seksuele begeertes uit tijdens 'Forever Dolphin's Love'. Voordien vroeg hij het publiek ook nog om luidruchtig te snikken tijdens de kosmische softrock 'Why Are You Crying?'. 'Funk' verpakte hij dan weer als een abstracte acid trip, terwijl soulvolle passage elders onderhuids gingen woekeren als koortsstuipen.

Maar tegelijk begreep je waarom Radiohead deze knotsgekke Kiwi koos als voorprogramma. Of waarom Charlotte Gainsbourg het podium met hem wilde delen. En hoe het komt dat Beck en rapper Tyler The Creator zich bewonderaars noemen. Mockasin mag dan licht in het hoofd zijn, maar tezelfdertijd bouwt hij moeiteloos de meest fabuleuze klankkastelen. Luchtkastelen haast.

Zijn gitaarspel klonk op zijn minst uniek: de sound balanceerde tussen het gerinkel van kristal en intergalactische spielerei. Daarmee dirigeerde hij sensuele soundscapes, maar net zo lief schoof hij de begane grond van onder je voeten uit. Songs stelden het bijvoorbeeld zonder traditionele structuur, en spontaan toeval leek als extra groepslid ingelijfd.

Ballonnetje oplaten
Zo betrok Mockasin bijvoorbeeld een handvol ballonnen, die door een fan in het publiek waren opgelaten. Zachtjes liet hij ze ketsen tegen een rinkelende gitaarsnaar. Een andere keer tenniste hij ermee, tot ze voorwerp uitmaakten van een dissonante jazz-improv.

Nog een geluk dat drummer Matt Eccles, die ook zijn sporen verdient bij Das Pop, en een groovende bassist de songs vaak een stevige ruggengraat meegaven, waardoor Mockasins luchtkastelen niet te gauw gingen vervlieden in de ijle atmosfeer.

"Ben ik een spook?" hoorden we die laatste nog in de bis vragen, van onder een aangerukt deken.

In het publiek werd dat bevestigd noch ontkend. Slechts één zekerheid bleef immers overeind in de AB: Connan Mockasin kwam over als een volslagen kierewiete Kiwi.

Dan toch geen kameleon?

Zelfs de wetten van fauna en flora staan inmiddels op losse schroeven.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234