Woensdag 21/08/2019

Pukkelpop

Concertreview Pukkelpop: dirk, Fleddy Melculy, Diablo Blvd, Novastar & Warhaus

Novastar op Pukkelpop 2018 Beeld Stefaan Temmerman

Pukkelpop houdt niet zo van krachten sparen, dus deden ze in de Castello gisterenavond niet aan voorzichtig voorspel. "Het heeft allemaal niet zoveel zin, dus amuseer u."

In Jelle Denturck zie je een rechtenstudent die weinig kans maakt in tweede zit, een pikje dat altijd weer notities moet lenen. Tot hij een podium opklimt, een basgitaar kidnapt, en al z’n kwaadheid in een microfoon spuwt: dan heet hij dirk. (★★★☆☆), heeft hij brons verzilverd in Humo’s Rock Rally 2016 en woont er een Björk in zijn kop.

In de Castello had dirk. niets meer mee dan zichzelf. En dat was voldoende: de groep kan in drie nummers vijftig en nog wat jaren rockgeschiedenis samenvatten, Tool met School Is Cool verwarren, en de producer zijn van de eigen verwarring. Drum, bas, gitaar, stem: net op het moment dat je denkt dat alle variaties wel vastgelegd zijn, komt een Rock Rally-groepje je herinneren aan de eindeloze mogelijkheden.

Niet dat ‘Waste’, ‘Hide’ en ‘Hit’ als levensveranderende rock-’n-roll op de catwalk dansten, maar toch: serieuze koebeesten van songs. En toen had ik ‘Fuckup’ nog niet gehoord, het keffertje dat dirk. groot zal blaffen. "Het heeft allemaal niet zoveel zin", zei Denturck, "dus amuseer u".

Jelle Denturck van dirk. Beeld Stefaan Temmerman

Blikske hardcore

"Heeft het dan allemaal nog wel zin?", vroeg een man me net voor Fleddy Melculy (★★★☆☆) met de oplossing kwam. "Zullen we een blikske hardcore opentrekken?", riep Jeroen Camerlynck – uitstekende psychiater. Hoeveel procent passie Fleddy Melculy nu precies is, en hoeveel procent pastiche, dat is voer voor een doctorandus met een stevige beurs.

In de Castello kwam de riff gewoon uit de cantuscodex van Metallica, en de bijles van juffrouw Slayer. Dat leidde tot seculiere maatschappijkritiek als ‘Ik ben kwaad’ (inclusief wall of duck), ’668’, en ‘Ik haat Jazz’ (ik ook, Fleddy, maar geen regering die er wat aan doet). En wanneer haalt de vakbond eens wat slogans uit ‘Brood’?

Fleddy Melculy eerder deze zomer op Graspop. Beeld Stefaan Temmerman

Enfin: Fleddy Melculy is dus veel meer dan ‘Geen vlees, wel vis’, het hitje dat ik weleens aanhef tijdens een ontgoochelende cunnilingus. Bijvoorbeeld: de band die in 'T-shirt van Metallica’ z’n pinkje prikt in de endeldarm van lui die in een shirt van The Ramones rondlopen, maar die je verder probleemloos kunt wijsmaken dat Johnny en Dee Dee zich in hun gitaargeil alleen maar bedienden van de Oslo-akkoorden. Het prettige aan Fleddy Melculy: dat ze altijd drie jaar zijn gebleven. Dat is een kwaliteit, want zoals ik vanmiddag het sappige kalfslapje op m’n bord nog troostte: "Hierna zou het toch alleen maar bergaf zijn gegaan."

Melodieuze fitness

Hadden ze hun bus gemist? Nee, Diablo Blvd (★★☆☆☆☆) kwam tien minuten te laat op het podium omdat er "klaarblakelijk een probleem met de planché" was – de grond onder uw voeten moest hoognodig gerepareerd. Bleek dat vervolgens ook het aardig bedauwde gras dat u genadeloos richting heel veel hemels boven de zevende mocht stampen?

Diablo Blvd onlangs op de Lokerse Feesten. Beeld Stefaan Temmerman

Nou, dat viel aanvankelijk tegen: Alex Agnew bleek minder toonvast dan in z’n comedyshows. Dat maakte hij wel goed in de nummers waarin er niet absoluut een circle pit gevormd moest worden: Diablo Blvd bleek ook in z’n allerlaatste festivalshow beter in melodieus fitnessen (‘Life Amounts to Nothing’) dan in raise your fist-metal (‘Rise Like Lions’). "Dit zijn de enige gitaren dat ge hier godverdoeme gaat horen op dees heel festival", riep Agnew. Precies wat ik dat aardige kuikentje beloofde, net voor het onder mijn voetzool sukkelde en nooit meer om z’n moeder kon kriepen.

Paul McCartney-kop

Novastar opende met ‘Wrong’, natuurlijk opende Joost Zweegers met ‘Wrong’ – het liedje dat je week en weerloos maakt, een soldaat met sabel tegen een luchtmacht zonder liefde. Novastar (★★★★☆) besloot met ‘The Best Is Yet to Come’, natuurlijk besloot Joost Zweegers met ‘The Best Is Yet to Come’, dat pamflet voor geliefden die geloven dat de beste kus nog niet gegeven is.

Tussendoor: ‘Never Back Down’, ‘Because’, ‘Mars Needs Woman’, ‘Lost & Blown Away’, ‘When the Lights Go Down on the Broken Hearted’, en andere liefdesdronken vrienden. En Reinhard Vanbergen, op gitaar en terloopse viool – het stroomstootwapen van Novastar 9.6.

Wat in de Castello met de hulp van ontroerende melodieën duidelijk werd: het hoofd van Joost Zweegers zal wel nooit een subtropisch zwemparadijs worden met glijbanen, sierfonteintjes en pretbaden voor de allerkleinsten. Nee, die mooie Paul McCartney-kop is een eeuwige oorlogszone, en slechts enkele blauwhelmen durven er nog in. Het is zijn melancholie, maar ons geluk. En het nieuwe werk? Laat het asjeblieft snel herfst zijn – je zal de vallende bladeren horen smeken om hun soundtrack. Nu al excuus voor die platgereden egel.

Novastar op Pukkelpop. Beeld Stefaan Temmerman

Briljante interland

De beautiful mess genaamd Warhaus (★★★☆☆) was uw examen erotica – en dat had u duidelijk beter gestudeerd dan ‘Fysica van de gecondenseerde materie’, ‘Historisch onderzoek van de te laat thuiskomende middeleeuwen’ en ’Antropologie van de Croc – een onbevooroordeelde benadering’.

Warhaus onlangs op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

U wist wat kwam: zich aan de straalstroom onttrekkende percussie, blazers met een décolleté, een gitaar die single is. En daarboven, daaronder en daartussen die stem van Maarten Devoldere, bij sleepfirma’s erg gegeerd. Aanvankelijk werd dat een Tinderdate met beleefde vragen. Maar wat typisch en voorspelbaar is aan Warhaus – de stem van Devoldere, de belofte die Sylvie Kreusch heet, de gedachte dat je tijdens het concert een escorte mag bellen met instemming van je lief – vervaagde in de loop van de set, en in de plaats kwamen de muzikanten. Michiel Balcaen, Pascal Deweze en Tijs Delbeke: leg die namen op uw tongpunt, proef, proef nog eens, en besef dat Warhaus een briljante interland speelde ten westen van de jazz.

Daarmee is het kunstje van Warhaus geperfectioneerd. Nu wil ik van mijn favoriete paaldanseres – ze heet Balthazar – die nieuwe plaat. No animals were harmed op dag nul van Pukkelpop, zo benadrukt de organisatie. Wie erbij was, daarentegen!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden