Dinsdag 23/04/2019

Interview Compact Disk Dummies

Compact Disk Dummies-broers Janus en Lennert: ‘Ik wil zijn kop nog wel eens inslaan, maar niet meer zo hard’

Broers Janus (l.) en Lennert Coorevits: ‘Als tieners waren we aartsvijanden.’ Beeld Bob Van Mol

De jongste is 24, technisch geschoold en bouwt zijn eigen synthesizers. De oudste is 26, artistiek geschoold en kan niet stilzitten. Samen zijn ze de Compact Disk Dummies: nu nog te zien in De ideale wereld, straks te zien op Pukkelpop. Janus en Lennert Coorevits, broers.

JANUS

“Eigenlijk is het onwaarschijnlijk dat wij een band vormen. Lennert en ik hebben zo’n totaal verschillende karakters dat wij vroeger, als tieners, aartsvijanden waren. Op het hoogtepunt van die vijandschap kochten we allebei dezelfde cd’s omdat we weigerden die aan elkaar uit te lenen. Onze ouders dachten lange tijd dat het nooit goed zou komen tussen ons, zelfs niet bij het begin van de Compact Disk Dummies. Na een van de eerste optredens, in Kortrijk was dat, maakten we ruzie na het laatste nummer. Het publiek kon alles horen. Onze vader liep het podium op – hij was toen nog roadie, chauffeur, klankman, enz. – en zei: ‘Kom, maak dat jullie weg zijn. Maak elders ruzie. Niet in het zicht van alles en iedereen.’

“Onze interesses lagen als kind erg ver uiteen. Lennert schreef liedjes, maakte filmpjes en tekende, terwijl ik computers uit elkaar haalde en me verdiepte in elektronica. De interesse in mechaniek heb ik wellicht van onze vader, die lange tijd decorbouwer was. Dan stond er in zijn atelier naast ons huis plots een gigantische camion gemaakt van plastic. ‘Jossn & Zonen’ heette zijn bedrijf. Vader heet Joost en ‘Jossn’ is zijn roepnaam. Wij zijn de zonen, maar niemand heeft de zaak dus overgenomen. Trouwens: ‘Jossn’ is West-Vlaams voor masturberen, en dat wist vader niet. (lacht)

“Mijn hang naar elektro en techniek kwam samen op het containerpark. We reden met een auto vol werkafval uit vaders atelier naar dat park, en terwijl hij alles weggooide, grabbelde ik in de elektrocontainer en gooide alles terug in de auto. We vertrokken met een volle auto en kwamen thuis met een volle auto. Dan demonteerde ik thuis alle bruikbare onderdelen en de rest gooiden we opnieuw in de container. Het resultaat zie je nog altijd. De synthesizer die we gebruiken bij optredens heb ik zelf gemaakt. Als ik even vrije tijd heb, repareer ik ook synths, ook als die uit Amerika komen.

Beeld Bob Van Mol

“Het is de muziek die Lennert en ik bij elkaar bracht. Hij speelde al vroeg in een rockband – Sandfish – en toen ik een demo-cd voor hen opnam in onze zelf gefabriceerde studio thuis, ontstond er iets tussen ons. Zonder het echt goed te beseffen vulden wij elkaar goed aan. Hij de tekst, de melodie, en ik het technische, de grondlaag. Zo zijn de Compact Disk Dummies ontstaan: al zagend op elkaar, al brielend in mijn slaapkamer, tussen oude computers en keyboards. Ik dacht toen totaal niet aan een leven in de muziekwereld. Integendeel. Ik voelde me aanvankelijk ook erg onwennig op een podium, droeg een zonnebril en trok een kap over mijn hoofd. Maar toen wonnen we de Humo’s Rock Rally – ik was pas 15 jaar – en vertrok een trein die nog altijd verder raast. Het is mijn band met Lennert ten goede gekomen.

“We kunnen het nu echt goed met elkaar vinden, al wil ik zijn kop soms nog wel eens inslaan, maar dan iets minder hard dan vroeger. (lacht) Misschien was de vroegere strijd typisch voor de puberteit. Niet dat we elkaar nu plots alles vertellen, tenzij we iets te veel gedronken hebben, maar we laten elkaar ook genoeg gerust, zeker als we op tour zijn in het buitenland. En o ja, nu liggen sommige van mijn cd’s bij hem thuis.”

LENNERT

“Stel dat ik Janus vijf jaar geleden voor het eerst had ontmoet, dan werden we misschien nooit vrienden. Nu is dat wel zo: er zal geen album van de Dummies verschijnen zonder de inbreng van Janus. We zijn complementair. Hij doet fantastische dingen waar ik te weinig van af weet, en omgekeerd. Ik ben het showbeest op het podium, Janus staat meer op de achtergrond, bewust ook.

“Al héél vroeg wist ik dat mijn toekomst daar lag. Regisseur, dat wilde ik worden, of muzikant, tekenaar, dat soort dingen. Al tiener verlangde ik naar het kunstonderwijs. Daar kon ik doen wat ik al mijn hele leven doe: creëren, een creatieve uitweg zoeken voor wat er in mijn hoofd brouwt. Daarom ben ik ook ongeduldig in de studio. Het moet er uit, en snel, voor het verdwijnt. Janus is veel gestructureerder, rustiger ook. Dan ga ik een koffie drinken en houdt hij zich minutieus bezig met net ingezongen nummers.

“Wij hebben ook nog een derde broer, Siebe. Zijn karakter houdt het midden tussen dat van mij en dat van Janus, die vroeger al erg koppig was. Het familiale is belangrijk, ook bij de Compact Disk Dummies – zo werkt mijn vriendin ook mee aan de kostuums en helpt Siebe soms mee met de techniek. Wij komen uit een hecht gezin en hadden alle vrijheid. Op zondag repeteerde ik met Sandfish gewoon in de woonkamer. Het geluid van de drum en de gitaren botste alle kanten op. Het huis daverde, maar dat deerde vader en moeder precies niet.

Beeld Bob Van Mol

“Ze steunden ons, ook toen we een eigen eendagsfestival organiseerden: ‘Les amis de bruit’, jawel, inclusief de grammaticale fout. (lacht) Een nonkel bakte braadworsten, Siebe tapte bier, een andere nonkel verkocht drankkaarten en zelf traden wij op. Sandfish was de headliner, waarna Janus nog plaatjes draaide samen met een vriend – ‘G & J’ heette het dj-duo – en Compact Disk Dummies uiteindelijk een eerste keer optrad. Om 3u ’s nachts, om toch zeker niet af te gaan voor veel volk. Daar stonden we dan, voor een halflege zaal met wat dronken Chiro-vrienden. In hun ogen las je de verbazing en de vertwijfeling: ‘What the fuck staan die gasten hier eigenlijk te doen?’ Onze muziek was toen heel experimenteel, met Nintendo-tunes en veel sounds die voor het publiek heel vreemd aanvoelden.

“Later namen we deel aan de Kunstbende (kunstwedstrijd voor jongeren, red.). Ik hoor het mijn vader nog altijd zeggen in de auto: ‘Moeten jullie niks afspreken? Overleggen over de setlist?’ Je zag hem denken: ’Hoe hard ga ik hier afgaan met die sjarels?’

“Zoveel jaar later komt vader nog altijd kijken, en is zijn feedback achteraf ook eerlijk. Hij durft streng zijn, en wij ook. Komt een van ons na een zware avond met kleine oogjes aan, dan tolereren we niet dat het optreden daardoor minder goed is. Te laat komen: doe je beter ook niet. En ik mag mijn tekst niet vergeten op het podium. (lacht) Beseffen dat je publiek de tekst beter kent, is behoorlijk schaamtelijk. Dat laat Janus me ook duidelijk merken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.