Dinsdag 30/11/2021

AlbumsDe Morgen gidst

Coming man van Nederlandstalige hiphop: dit zijn de beste albums van de week

Dikke aka Mohamed Eddahbi Agounad. Beeld © Stefaan Temmerman
Dikke aka Mohamed Eddahbi Agounad.Beeld © Stefaan Temmerman

De Morgen gidst u door het allerbeste wat er te beluisteren is.

Met zijn debuutalbum 130 kilo schoot de 23-jarige rapper Dikke dit voorjaar naar de top van de Ultratop. Nog geen jaar later is hij daar al opnieuw met opvolger Nooduitgang. Dikke, ook wel Mohamed Eddahbi Agounad genaamd, is de coming man van de Nederlandstalige hiphop en wil met deze plaat ook Nederland veroveren.

Dikke, Nooduitgang, uit bij Top Notch

Fragiele pop

Meskerem Mees. Beeld © Stefaan Temmerman
Meskerem Mees.Beeld © Stefaan Temmerman

Als u dacht dat ‘Joe’, ‘Seasons Shift’ en ‘Astronaut’ de beste songs van het debuut­album van Meskerem Mees zouden zijn, dan zult u aan de grond genageld staan. Julius is een plaat die fragiele folk aan een aangrijpende strot en schitterend schrijverstalent lijmt. De verhalen die ze vertelt, blijven hangen. Topplaat.

Meskerem Mees, Julius, uit bij May Way Records

Messcherp

Aesop Rock. Beeld X
Aesop Rock.Beeld X

Niet veel rappers maken hun beste werk rond hun 45ste. Aesop Rock wel. Hij maakte een van de beste hiphopalbums van 2020 (Spirit World Field Guide) en nu, uit het niets, ook een van de beste van 2021: Garbology. Messcherp is zijn voordracht, terwijl producer Blockhead een sinister geluidsuniversum van diepe, droge beats creëert.

Aesop Rock x Blockhead, Garbology, uit bij Rhymesayers Entertainment

Rode en rijpere Taylor Swift

Taylor Swift. Beeld RV
Taylor Swift.Beeld RV

Nadat ze de rechten op de mastertapes was kwijtgeraakt, besliste Taylor Swift zes albums opnieuw op te nemen. Nu is het de beurt aan Red, haar klassieker uit 2012. Met meer B-kantjes erop, en met een meer gedetailleerde en rijkere productie. Ook haar fragiele voordracht krijgt een rijpere invulling. Klap op de vuurpijl is de oorspronkelijke versie van ‘All Too Well’.

Taylor Swift, Red, uit bij Republic Records

IJslandse melancholie

Albumhoes van 'The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows' Beeld rv
Albumhoes van 'The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows'Beeld rv

In het grillige en grijze landschap van IJsland vond Damon Albarn inspiratie voor een tweede solo­album. Het werd een plaat die naar een lagere versnelling schakelt. Wie liever een banaantje pelt met Gorillaz of blij wordt van Blur, kan zich beter onthouden. Albarn is contemplatiever geworden, en meer lockdown-bluesy. Maar dat levert wel een uitstekende plaat op.

Damon Albarn, The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows, Transgressive Records/PIAS

Vinger op de wonde

Courtney Barnett. Beeld RV
Courtney Barnett.Beeld RV

De spreekbuis van een generatie kun je Courtney Barnett niet noemen, maar de 33-jarige slacker van down-under legt op deze openhartige soloplaat wel de vinger op een rauwe wonde van haar leeftijdsgenoten. Met broze en bedachtzame liedjes zoekt ze naar menselijk contact in een digitale woestenij, en verlangt ze naar warmte in een wereld van angst en isolement.

Courtney Barnett, Things Take Time, Take Time, uit bij Milk! Records

Smaken vermengen

Blck Mamba. Beeld Yaqine Hamzaoui
Blck Mamba.Beeld Yaqine Hamzaoui

De Brusselse Blck Mamba gooit de hoogste ogen met haar debuut-ep Baby Got Juice/What U Gonna Do onder de vleugels van de BBC-dj Jamz Supernova. Zoals in haar programma op Studio Brussel, waar ze hippe subgenres als drill en amapiano door elkaar klutst, vermengt ze ook in haar eigen producties gretig kleuren en smaken uit verschillende clubscenes.

Blck Mamba, Baby Got Juice/What U Gonna Do, uit bij Future Bounce

De charmes van ABBA

ABBA. Beeld BAILLIE WALSH
ABBA.Beeld BAILLIE WALSH

ABBA’s nieuwe plaat Voyage verschijnt zo’n veertig jaar na de split, maar pikt de draad naadloos op waar het viertal die ooit liet liggen. Wie in het verleden altijd immuun was voor de charmes van ABBA, zal zijn hart ook nu niet aan hen verpanden. Maar goed: wie weigert te smelten, heeft vast ook geen warm bloed door de aderen stromen.

ABBA, Voyage, uit bij Polar

Godsgeschenk

Sylvie Kreusch. Beeld © Stefaan Temmerman
Sylvie Kreusch.Beeld © Stefaan Temmerman

Een hart aan gruzelementen is een godsgeschenk wanneer het een solodebuut als Montbray oplevert. Sylvie Kreusch bezingt haar breuk met Maarten Devoldere van Balthazar. De songs pendelen tussen withete woede (‘Let It All Burn’) en wraakfantasie (‘Haunting Melody’). Maar net zo goed is er plaats voor peilloze tristesse (‘Ending up Alone’) of feeërieke schoonheid (‘Shangri-La’).

Sylvie Kreusch, Montbray, uit bij Sony

Dieper onder de huid

The War On Drugs. Beeld Photo by Shawn Brackbill
The War On Drugs.Beeld Photo by Shawn Brackbill

Less is more op het nieuwe album van The War On Drugs. De songs stevenen niet meer af op een kwartier, maar lijken hun doel te halen in vijf minuten. Hoe korter de nummers, hoe dichter Adam Granduciel en co. bij de perfectie komen. Dat I Don’t Live Here dieper onder de huid kruipt, ligt ook aan de lijdensweg die voorafging. Hartenpijn en gewetensonderzoek in een kroniek gegoten.

null Beeld RV
Beeld RV

The War On Drugs, I Don’t Live Here, uit bij Atlantic Records

Gulzig en gemeen

'Sympathy for Life' van Parquet Courts. Beeld RV
'Sympathy for Life' van Parquet Courts.Beeld RV

Parquet Courts pakt het ambitieus aan op hun zevende langspeler. Dub, afrobeat en funk wor­den wit­heet geserveerd door deze witneusjes uit New York. De muziek stuurt u naar een zweterig, extatisch feest­je, de sociaal bewuste lyrics maken er een rockend symposium van. Hoe dan ook: deze naar Brooklyn verkaste Texanen klinken altijd gulzig, gemeen en gortig. Méér van dat.

Parquet Courts, Sympathy for Life, uit bij Rough Trade Records

Aan gruzelementen

'Montbray' van Sylvie Kreusch. Beeld rv
'Montbray' van Sylvie Kreusch.Beeld rv

In het ­verleden zag en hoorde u Sylvie Kreusch al in de bands ­Warhaus en Soldier’s Heart, maar vandaag krijgt u een onbelemmerd zicht op haar als solo­artiest. ­Montbray is de neerslag van een moeilijke periode na de stukgelopen relatie met Maarten Devoldere (Balthazar). Haar hart werd aan gruzelementen geslagen, maar uit de brokstukken kwam een mooie plaat.

Sylvie Kreusch, Montbray, uit bij Sony

Hartenpijn

Lana Del Rey. Beeld Universal Music
Lana Del Rey.Beeld Universal Music

Onlangs zei Lana Del Rey dat Blue Banisters – haar twee­de album al dit jaar – niets meer doet dan haar verhaal vertellen, en daar lijkt geen woord van gelogen. Blue Banisters is een zachte zucht. Deze zangeres is teleurgesteld en bang, en realiseert zich dat het grote geluk altijd binnen handbereik lag en dat ze haar vleugels verbrandde als Icarus. Haar hart bloedt, het uwe straks ook.

Lana Del Rey, Blue Banisters, uit bij Polydor Records

Vertrouwde sound

Oscar and the Wolf, The Shimmer. Beeld PIAS
Oscar and the Wolf, The Shimmer.Beeld PIAS

Melancholie geeft de toon aan op de nieuwe van Oscar and the Wolf, maar net zo goed is er plaats voor euforische flikkeringen, exotische toetsen en sensuele traagheid. Oscar en zijn roedel blijven trouw aan de sound die Max Colombie op de twee vorige platen perfectioneerde. Nieu­we zieltjes zal hij er misschien niet mee winnen, fans van het eerste uur halen er hun hart vast aan op.

Oscar and the Wolf, The Shimmer, uit bij PIAS

Excentriek en virtuoos

Remi Wolf. Beeld RV
Remi Wolf.Beeld RV

Op haar debuut trippelt de Californische Remi Wolf over de slappe koord tussen kleurrijke indiepop en het betere hitparadespul, een beetje zoals Lily Allen dat ooit deed. Wolfs troef ligt bij hoe ze technische virtuositeit met mesjokke excentriciteit mengt. Haar geinige zangharmonietjes zijn succulent. Het gestoei met morsige elektrische gitaarsolo’s geïnspireerd. Puik!

Remi Wolf, Juno, uit bij EMI Records / ­Island Records

Sterkste album

BadBadNotGood.  Beeld KCRW
BadBadNotGood.Beeld KCRW

Het Canadese BadBadNotGood nam een paar jaar de tijd om zich op te laden, zo lijkt het, voor wat hun sterkste album is geworden. Op Talk Memory gaat het trio samen met enkele gasten los in stevige jazzcomposities. Soms complex, maar nooit verzandend in demonstraties van virtuositeit, slaat dit sterke album een solide brug tussen hiphop, jazz en psychedelia.

BadBadNotGood, Talk Memory, uit bij XL Recordings / Beggars

Slaapdronken chroniqueur

The Colorist & Howe Gelb. Beeld Podium 19
The Colorist & Howe Gelb.Beeld Podium 19

In het bijzijn van The Colorist Orchestra voelde Howe Gelb van Giant Sand zich naar eigen zeggen als Sneeuwwitje met de zeven dwergen. In de nieu­we songs moest Gelb zijn gitaar links laten liggen. Hij ontpopt zich als een slaapdronken chroniqueur, wiens verhalende stem zich al eens zacht aanvlijt tegen die van zangeres Pieta Brown. Not on the map? Klopt: dit is buitenwerelds mooi.

The Colorist Orchestra & Howe Gelb, Not on the map, Dangerbird Records

Kwetsende vrienden

De Engelse  producer, zanger en muzikant James Blake. Beeld BELGAIMAGE
De Engelse producer, zanger en muzikant James Blake.Beeld BELGAIMAGE

Op Friends That Break Your Heart legt James Blake platonische vriendschappen onder de loep en vraagt hij zich af waarom die soms stranden. ‘I heard you can show love / It’s just not come out for me’, zingt hij. Op die momenten lijkt de schoorvoetende, terminaal verlegen dubstepjongen van weleer ver weg, maar Blake snijdt je nog steeds de adem af.

James Blake, Friends That Break Your Heart, uit bij Republic

Adembenemende tienerangst

Sam Fender live in de O2 Academy in Brixton, Londen, op  25 september 2021. Beeld Photo News
Sam Fender live in de O2 Academy in Brixton, Londen, op 25 september 2021.Beeld Photo News

Net alsof The Killers en The War on Drugs ­broederlijk de wapens opnemen. Zo klinkt ­Seventeen Going Under, de opvolger van Sam Fenders ­succesvolle debuut ­Hypersonic Missiles. Op zijn nieuwe lang­speler richt Fender de blik wel iets strakker op de eigen navel: de meeste songs barsten van tienerangst. Straffe plaat.

Sam Fender, Seventeen Going Under, uit bij Polydor

Braakliggend terrein

BADBADNOTGOOD. Beeld rv
BADBADNOTGOOD.Beeld rv

Het Californische trio BADBADNOTGOOD gooide tien jaar geleden hoge ogen met hun ­ongekuiste jazzvariant van hiphop en versierden zo collabs met Ghostface Killah en Kendrick Lamar. De verrassing is wat weg op Talk Memory, hun vijfde album, ook al ­bewandelt de band terreinen die ze vooralsnog braak lieten liggen.

BADBADNOTGOOD, Talk Memory, uit bij Innovative Leisure

Stikstof: hechter dan ooit

Stikstof verkiest ‘Familie boven alles’. Beeld Yaquine Hamzaoui
Stikstof verkiest ‘Familie boven alles’.Beeld Yaquine Hamzaoui

Op Familie boven alles klinkt Stikstof hechter dan ooit. De mannen doen er ‘alles voor de famz’: de kroegmakkers en de copains, maar ook de geliefden en pasgeboren dochters. Dj Vega en Paulo Rietjens schakelen achteloos van de conscious-hip­hopbeats naar ultralog hedendaags spul. Met die felgeschakeerde esthetiek manoeuvreert Stikstof zich hors catégorie.

Stikstof, Familie boven alles, uit bij Universal

Hartverwarmend

 Tim Showalter, alias Strand of Oaks. Beeld RV
Tim Showalter, alias Strand of Oaks.Beeld RV

De getatoeëerde beer Tim Showalter gaat steevast met de billen en ziel bloot op zijn platen. Op In Heaven verwerkt hij onder meer de eenzaamheid van de lockdown en een worsteling met de drankduivel. De plaat klinkt gelukkig opgeruimder. Deze veredelde eenmansband klinkt daarbij afwisselend als Bruce Springsteen, Neil Young en Dinosaur Jr. Hartverwarmende plaat.

Strand of Oaks, In Heaven, uit bij Dead Oceans

IJle hoogte

Nao heeft haar derde album uit: ‘And Then Life Was Beautiful’. Beeld rv
Nao heeft haar derde album uit: ‘And Then Life Was Beautiful’.Beeld rv

Nao had al een carrière als vocalist bij elektronische acts als Disclosure en Mura Masa voordat ze in 2016 haar debuutalbum For All We Know uitbracht. Op haar derde plaat doet ze wat ze goed kan: ze uit zich in conventionele softsoulliedjes in een moderne elektronische context. Met een stem die trilt van lieflijkheid zweeft ze moeiteloos naar ijle hoogten.

Nao, And Then Life Was Beautiful, uit bij Sony

Bootleg Bob

Bob Dylan live in Hampshire, Surrey, Engeland, 15 mei 1978.  Beeld Redferns
Bob Dylan live in Hampshire, Surrey, Engeland, 15 mei 1978.Beeld Redferns

Op Springtime in New York: The Bootleg Series Vol. 16 (1980-1985) worden drie albums van Bob Dylan behandeld: Shot of Love (1981), Infidels (1983) en Empire Burlesque (1985). Het waren jaren waarin Dylan moeite had met het selecteren en produceren van zijn liedjes. Een paar sterke songs – ‘Angelina’ bijvoorbeeld – haalden de cut toen niet, maar zijn hier wel te beluisteren.

Bob Dylan, Spring­time in New York - The Bootleg Series Vol. 16, Co­lum­bia/Sony Music

Engelengeduld

Float Fall. Beeld RV Illias Teirlinck
Float Fall.Beeld RV Illias Teirlinck

In 2012 leek Float Fall de nieuwste ster aan het ­firmament te worden: het Brusselse duo Rozanne Descheemaeker en Ruben Lefever haalde de finale van Humo’s Rock Rally en scoorde een hit met ‘Someday’. Toch duur­de het acht jaar en vele perikelen met een platenmaatschappij voor hun debuut er lag. Geduld is echter een schone deugd, zo bewijst hun ­titelloze eersteling overtuigend.

Float Fall, Float Fall, uit bij Pias

Bij het nekvel gegrepen

Jordan Rakei, Nieuw-Zeelands-Australische muzikant. Beeld rv
Jordan Rakei, Nieuw-Zeelands-Australische muzikant.Beeld rv

Jordan Rakei maakt nooit twee keer dezelfde plaat. What We Call Life drijft weg van de funky elektro van Origin en heeft nog minder uitstaans met de seventiesjazzfunk van meesterwerk Wallflower. De multi-­instrumentalist met de engelen­stem grijpt ons bij het nekvel ­wanneer hij de jazz in zijn grooves laat opborrelen, zoals in ‘Family’ of het etherische ‘Unguarded’.

Jordan Rakei, What We Call Life, uit bij Ninja Tune

Ongrijpbaar fenomeen

Lil Nas X op de 2021 MTV Video Music Awards in het Barclays Center in Brooklyn, New York, op 12 september. Beeld Getty Images for MTV/ViacomCBS
Lil Nas X op de 2021 MTV Video Music Awards in het Barclays Center in Brooklyn, New York, op 12 september.Beeld Getty Images for MTV/ViacomCBS

Lil Nas X is al ruim twee jaar een popcultureel wonder. Met Montero heeft hij nu zijn langverwachte debuut uit, al laat de plaat je met een dubbel gevoel achter. Het hitpotentieel is onmiskenbaar en bovendien weet hij feilloos citaten uit de popcultuur aan elkaar te plakken. Maar de scheervlucht langs zoveel stijlen en smaken maakt het album even ongrijpbaar als de afzender zelf.

Lil Nas X, Montero, uit bij Columbia/ Sony

Schoonheid en sabotage

Low, een muzikaal mormoons koppel. Beeld Nathan Keay
Low, een muzikaal mormoons koppel.Beeld Nathan Keay

In het verleden stond Low, of het mormoonse koppel Mimi Parker en Alan Sparhawk, te boek als de peetouders van slowcore: scheppers van betoverende, kabbelende indiepop. Hun dertiende plaat ligt in de lijn van hun vorige, weerbarstige album, met meer noise en ontregelde sound­scapes dus. Een wonderlijk album, waarop schoonheid en ­sabotage hand in hand gaan.

Low, Hey What, uit bij Sub PopRecords

Adolescentenpop

Spencer. Beeld 4AD
Spencer.Beeld 4AD

Een van de leukste debuten bereikt ons vanuit een appartementje in Brooklyn, waar de 22-jarige Spencer. (ja, met punt) fröbelt met beats, loops, gitaar en keyboards in liedjes over liefde, uitgaan, volwassen worden en het grotestadsleven. Op het album Are U Down? levert het ongrijpbare adolescentenpop op, aangenaam lui en loom, altijd aanstekelijk en goed voor een glimlach.

Spencer., Are U Down?, uit bij 4AD/Beggars

Ode aan de nineties

'I’ve Been Trying to Tell You' van Saint Etienne is zowel album als film. Beeld Alasdair McLellan
'I’ve Been Trying to Tell You' van Saint Etienne is zowel album als film.Beeld Alasdair McLellan

Op hun tiende album in dertig jaar brengt het Britse poptrio Saint Etienne een ode aan de muzikale jaren 90. I’ve Been Trying to Tell You staat vol melancholieke, licht orkestrale muziek die nostalgisch stemt zonder dat je precies weet waarnaar. Dat raadselachtige maakt het tot een van de mooiste Saint Etienne-platen en maakt nieuwsgierig naar de gelijknamige film die de band uitbrengt.

Saint Etienne, I’ve Been ­Trying to Tell You, uit bij Heavenly/PIAS

Sprankelende pop

Mooneye. Beeld TOM VERBRUGGEN
Mooneye.Beeld TOM VERBRUGGEN

Twee jaar geleden was Mooneye laureaat van De nieuwe lichting. Ironisch genoeg lauweren ze zelf liever de oude garde. Hun sprankelende pop geeft hoofse knikjes aan Traveling Wilburys, Travis, Jeff Buckley en Wilco. Mooneye doet een net zo ambitieuze gooi naar eeuwig leven met kathedralen als ‘If We Hadn’t Met’ en fragiele spiegelpaleizen als ‘When the Lights Turn Orange’.

Mooneye, Big Enough, uit bij MayWay Records

Metallica onder cover

Metallica, drie decennia terug. Beeld Getty
Metallica, drie decennia terug.Beeld Getty

Onder het motto ‘beter een cover te veel dan eentje te weinig’ bundelt The Metallica Blacklist ruim 50 coverversies van songs op het 30 jaar geleden verschenen The Black Album. Van Weezer tot Phoebe Bridgers, van J Balvin tot Yo-Yo Ma: het aanbod is erg divers. Niet alles mag dan even geslaagd zijn, die twaalf ­versies van ‘Nothing Else Matters’ vergelijken is wel interessant.

The Metallica Blacklist, uit bij Blackened Recordings

Fenomenale raps

Little Simz: artistieke top. Beeld Little Simz
Little Simz: artistieke top.Beeld Little Simz

Is dit een van de platen van het jaar? Little Simz heeft op haar vierde plaat in ieder geval haar ­artistieke top bereikt. De Londense worstelt met haar ego en muzikale erfenis. Nu viert ze haar hoogmoed, dan weer breekt ze haast onder ­existentiële twijfel. Ze doet dat met fenomenale raps die de ­concurrentie het nakijken geven. Hoogste onderscheiding.

Little Simz, Sometimes I Might Be Introvert, uit bij Age 101 Music

Schizofreen

'If I Can’t Have Love, I Want Power' van Halsey. Beeld Halsey
'If I Can’t Have Love, I Want Power' van Halsey.Beeld Halsey

Op haar vierde album verwerkt de Amerikaanse popzangeres Halsey haar verse moederschap, schopt ze tegen de schenen van het patriarchaat en tackelt ze de misogyne hufters van alledag. Hoewel de zangpartijen op maat van de hitparades blijven, schuiven producers Trent Reznor en Atticus Ross een waaier aan grillige soundscapes onder haar. Schizofreen maar geïnspireerd.

Halsey, If I Can’t Have Love, I Want Power, uit bij Capitol Records

Boosheidsmuziek

'Glow On' van Turnstile. Beeld rv
'Glow On' van Turnstile.Beeld rv

Turnstile is met afstand de interessantste hardcoreband van het moment. Op Glow On, hun voorlopig beste album, worden de feestelijke meezingers opgetuigd met verrassende percussie, bliepende synths, huppelende ­bas­loopjes of plots invallende stiltes. Turnstile moet in staat worden geacht de nobele Amerikaanse boosheidsmuziek weer naar de top van charts en playlists te stuwen.

Turnstile, Glow On, uit bij Roadrunner/­Warner

Het simpele leven

Lorde laat haar fantasie de vrije loop op ‘Solar Power’. Beeld rv
Lorde laat haar fantasie de vrije loop op ‘Solar Power’.Beeld rv

Lorde eert de natuur en het simpele leven op haar nieuwe plaat Solar Power, klinkt het. Die knusse hang naar spiritualiteit werpt vooral zijn vruchten af in het weeë titelnummer, in de Californische folksong ‘Fallen Fruit’ en waar Lorde’s zangharmonieën een hippieceremonie lijken in te luiden. Zal Solar Power over 20 jaar naar waarde worden geschat en geëerd als Lorde’s fantasierijke zijsprong?

Lorde, Solar Power, uit bij EMI

De pop van morgen

Het was even wachten op 'Donda' van Kanye West.  Beeld AP
Het was even wachten op 'Donda' van Kanye West.Beeld AP

Het is onmogelijk Donda los te koppelen van Kanye Wests mediafratsen. Tegelijkertijd zit je verbijsterd te luisteren naar de wereldvreemde manie die deze songs uitstralen. Met zijn 27 nummers biedt Donda meteen een mal voor de pop van morgen. Want zijn forse, niet zelden beatloze soundscapes herdefiniëren nog maar eens de hiphop, zij het behoed­zamer dan voordien.

Kanye West, Donda, uit bij Good

Moederhart

Douglas Firs. Beeld rv
Douglas Firs.Beeld rv

Een hart kun je net zo makkelijk verwarmen als verscheuren. Op eenzelfde manier rekt ­Douglas Firs de elasticiteit van de ziel op met zijn ­nieuwste plaat. Heart of a ­Mother is geen dienst van verwelkte chrysanten, of een temerige ode van de zoon aan de moeder. Maar net zomin is het een feest voor lachebekjes.

Douglas Firs, Heart of a Mother, uit bij Arlette Records / N.E.W.S.

Kathedralen en koterijen

De nieuwe van Big Red Machine is een juweeltje. Beeld rv
De nieuwe van Big Red Machine is een juweeltje.Beeld rv

Negenentwintig muzikanten en dertien zangers of zangeressen zijn te horen op deze plaat, die in het gareel wordt gehouden door ceremoniemeesters Aaron Dessner, die u vooral kent van The National, en Justin Vernon van Bon Iver. Als Big Red Machine zijn ze architect van kathedralen en koterijen, met songs die gaan over het verlies van onschuld. Een juweeltje van een album.

Big Red Machine, How long do you think it’s gonna last?, uit bij Jagjaguwar

Oude dynamiek

Lauren Mayberry van CHVRCHES in de Brusselse AB, 2015. Beeld Alex Vanhee
Lauren Mayberry van CHVRCHES in de Brusselse AB, 2015.Beeld Alex Vanhee

Verwacht geen bruuske haarspeldbochten op de vierde plaat van het Schotse synthpoptrio CHVRCHES. De band keert gelukkig wel zijn rug naar de opgefokte hitparadesound van zijn voorganger Love Is Dead en heeft weer de dynamiek van zijn eerste twee puike albums. Screen Violence, ter info, slaat op onze verslaving aan schermpjes en de toxische sociale media.

CHVRCHES, Screen Violence, uit bij EMI

Stille reflectie

The Killers. Beeld DANNY CLINCH
The Killers.Beeld DANNY CLINCH

Vorig jaar maakten The Killers een juweel van een plaat, maar een virusje weerhield de groep ervan om haar met wild geluid in de arena’s te brengen. Zouden ze daarom zoveel gas terugnemen op Pressure Machine? De bombast van eerder legt het opvallend vaak af tegen stille reflectie en nostalgisch sentiment. Met somberende strijkers, harmonica’s en elegant gitaarspel.

The Killers, Pressure Machine, uit bij Island Records

Klankmanipulaties

Het duo DARKSIDE, met Nicolas Jaar (links) en Dave Harrington. Beeld Jed DeMoss
Het duo DARKSIDE, met Nicolas Jaar (links) en Dave Harrington.Beeld Jed DeMoss

Spiral, het tweede album van het gereïncarneerde DARKSIDE, herbergt een handvol van de allerbeste klankmanipulaties die je dit jaar zult horen. Atonale belletjes, field recordings, avant-garde-improv en glitchy elektronica ruisen en bruisen rond de countouren van de melancholische liedjes die Nicolas Jaar en Dave Harrington er optrekken.

DARKSIDE, Spiral, uit bij Matador

Lak aan de regels

Vince Staples Beeld rv
Vince StaplesBeeld rv

Vince Staples’ vierde, titelloze album is een compact staaltje blufpoker dat lak heeft aan de regels van de mainstreamhiphop. De catchy refreinen blijven (opzettelijk) schaars en Staples stoeit gretig met karikaturale gangsterverhalen waarbij je vooral diep moet fronsen. Wordt die hang naar mysterie de ­molensteen om zijn nek? Of is het zijn ultieme troef?

Vince Staples, Vince Staples, uit bij Blacksmith

Billie Bis

Billie Eilish. Beeld ISOPIX
Billie Eilish.Beeld ISOPIX

Met het album When We All Fall Asleep, Where Do We Go? groeide Billie Eilish in geen tijd uit tot een icoon van haar generatie. Wat ze ook zei, deed of zong, alles werd uitvergroot, vaak tot haar eigen afgrijzen. Met Happier than Ever heeft ze nu het vervolg klaar op haar debuut. Goed of slecht, het is sowieso de plaat waar deze zomer het meest naar werd uitgekeken.

Billie Eilish, Happier than Ever, uit bij Darkroom

Next level Jungle

Het Britse producersduo Jungle. Beeld rv
Het Britse producersduo Jungle.Beeld rv

“Dit voelt als een heel nieuw level.” Multi-­instrumentalist Josh Lloyd-­Watson van het Londense muziekduo Jungle schept hoge ­verwachtingen voor hun derde album Loving in Stereo. Voor het eerst delen muziek­producers Lloyd-Watson en Tom McFarland het podium ook met andere ­artiesten, zoals rapper Bas en Priya Ragu.

Jungle, Loving in Stereo, uit bij Caiola Records

Nieuwe Nas

Nas, 'King’s Disease II'. Beeld RV
Nas, 'King’s Disease II'.Beeld RV

Na het Grammy-winnende album King’s Disease (2020) komt de Amerikaanse raplegende Nas met een sequel, toepasselijk getiteld King’s ­Disease II. De rapper ­bewijst met zijn Grammy-succes dat hij nog altijd even relevant is als in de jaren negentig, toen zijn debuutplaat Illmatic verscheen en zijn carrière ­lanceerde.

Nas, King’s Disease II, uit bij Mass Appeal Records

Sterren sterven niet

Prince tijdens een optreden in het Stade de France, zomer 2011.   Beeld AFP
Prince tijdens een optreden in het Stade de France, zomer 2011.Beeld AFP

Prince is al even niet meer onder ons, maar toch moeten we het nog niet zonder nieuwe muziek van hem stellen. In een kluis op zijn landgoed in Paisley Park ligt nog heel wat materiaal klaar. Het album ­Welcome 2 America lag daar sinds 2010 te wachten op een ­release. Waarom de zanger de plaat destijds niet heeft uitgebracht, is niet ­geweten.

Prince, Welcome 2 America, uit bij NPG Records

Actuele soul

Leon Bridges. Beeld AP
Leon Bridges.Beeld AP

Vanaf zijn debuut Coming Home (2015) was het duidelijk dat soulmuziek er met Leon Bridges een talent bij had. Die belofte maakt hij helemaal waar op z’n derde en beste album Gold-Diggers Sound, waar hij een fris geluid neerzet dat helemaal van nu is en toch niet te hip wil zijn. De meeslepende soul roept herinneringen op aan Maxwell in de jaren 90 maar blijft eigenzinnig genoeg.

Leon Bridges, Gold-Diggers Sound, uit bij Columbia/ Sony

Dromerige sound

Clairio in de Botanique in Brussel. Beeld Francis Vanhee
Clairio in de Botanique in Brussel.Beeld Francis Vanhee

Niet elke Clairo-adept zal tuk zijn op de forse koerswending die Claire Cottrill op Sling etaleert. Weg zijn de quirky indiepopsongs en behoedzame r&b-invloeden die deze lieveling van Gen Z hip maakten. In de plaats komt een dromerige, elegante sound die ze zelf schamper “volwassen” noemt. Cottrill schuifelt zo de grotemensenwereld in: kwetsbaar, laconiek, ontwapenend.

Clairo, Sling, uit bij Republic Records

Retropop van de zoon van

De Ierse band Inhaler met leadzanger Elijah Hewson (zoon van Bono) tijdens Eurosonic Noorderslag 2020.  Beeld ANP
De Ierse band Inhaler met leadzanger Elijah Hewson (zoon van Bono) tijdens Eurosonic Noorderslag 2020.Beeld ANP

Het moet vreselijk zijn als je als ‘zoon van’ ook carrière wilt maken in de popmuziek. Vaders naam mag dan nergens genoemd worden, na een paar tellen weet je: yep, dit is Bono’s zoon. Zanger-gitarist Elijah Hew­son heeft het timbre van pa, maar de messiasgalm moet nog groeien. Inhaler klinkt uiteindelijk niet zozeer als U2 maar als aangename, zij het een tikkeltje non-descripte retropop.

Inhaler, It Won’t Always Be Like This, uit bij Polydor

Zoon van (bis)

The Goon Sax: James Harrison, Louis Forster and Riley Jones. Beeld Elliott Lauren
The Goon Sax: James Harrison, Louis Forster and Riley Jones.Beeld Elliott Lauren

Nog een zoon, zij het van iets minder bekend allooi. Louis Forster is de zoon van Robert Forster, frontman van The Go-Betweens. Zijn band, The Goon Sax, blijkt opgewekt te dealen in rammelende gitaren, schijnbare nonchalance en aanstekelijke boy/girl-harmonieën. Mirror II is een muzikaal ratjetoe, maar de songs klinken stuk voor stuk zo infectieus dat je je daar geen moment een buil aan valt.

The Goon Sax, Mirror II, uit bij Matador Records

De roots van een Australiër

Chet Faker aka Nick Murphy. Beeld rv
Chet Faker aka Nick Murphy.Beeld rv

Onder het alias Chet Faker zoekt de Australische singer-songwriter Nick Murphy zijn heil in soul en blues. Zo leerden we hem tien jaar terug kennen, toen hij ‘No Diggity’ van Blackstreet coverde en even later het puike Built on Glass releaste. Waar hij op platen onder eigen naam wat stuurloos aandoet, brengt de focus op Afro-Amerikaanse rootsstijlen wél het beste in hem naar boven.

Chet Faker, Hotel Surrender, uit bij BMG

Staaltje blufpoker

Indierapper Vince Staples. Beeld rv
Indierapper Vince Staples.Beeld rv

Fuck a mansion!”, snauwt Vince Staples op deze vierde studioplaat: zoals de voorganger FM! een compact staaltje blufpoker dat lak heeft aan de regels van de mainstreamhiphop. De Californische indierapper maakt het zijn fans niet gemakkelijk. De catchy refreinen blijven schaars en Staples stoeit met karikaturale gangsterverhalen waarbij je vooral diep moet fronsen.

Vince Staples, Vince Staples, uit bij Motown

Verrukkelijke verrassing

Laura Mvula: coole eightiespop. Beeld rv
Laura Mvula: coole eightiespop.Beeld rv

De coolste eightiespop-update komt voor één keer niet van Dua Lipa of van The Weeknd maar van Laura Mvula, een zangeres die voorheen meerwaardezoekers verleidde met arty avant-garde-r&b. Haar renaissance vonkt en sprankelt. Kletterende elektropop en opspattende synthesizers liggen ingebed in een verrukkelijke productie. Verrassing van de maand.

Laura Mvula, Pink Noise, uit bij Atlantic Records

Psychedelische toprock

Tin Fingers. Beeld RV
Tin Fingers.Beeld RV

Vijftien jaar terug bestond Tin Fingers uit een stel schoolvrienden dat folkmuziek speelde. Na interne vervellingen groeide de groep uit tot een psychedelisch rockensemble à la The War on Drugs. Op hun officiële debuut, het geweldige Groovebox Memories, hoor je al die invloeden. Resultaat? Een donkere, dromerige hybride die doet denken aan alt-J of Unknown Mortal Orchestra.

Tin Fingers, Groovebox Memories, uit bij V2

Troonopvolger van Kanye

Tyler, The Creator. Beeld Tyler
Tyler, The Creator.Beeld Tyler

Op zijn zesde album refereert Tyler, The Creator zo manisch aan zijn eigen oeuvre dat een koerswending nabij lijkt. Moet dit enfant terrible terugkeren naar de groezelige shock-hiphop? Of borduurt hij het best verder op de psychedelische pop van Igor? Call Me If You Get Lost opteert voor de synthese, met wrange lolbroekerij én snoeiharde bangers. Kanye West is zijn troon kwijt.

Tyler, The Creator, Call Me If You Get Lost, uit bij Columbia

Vervreemde liefde

Jehnny Beth en Bobby Gillespie.
 Beeld ARAH PIANTADOSI
Jehnny Beth en Bobby Gillespie.Beeld ARAH PIANTADOSI

Er gapen dik twee decennia tussen beiden, maar de band tussen de Britse rocklegende en een Parijse postpunkheldin lijkt onwrikbaar. Bobby Gillespie van Primal Scream en Jehnny Beth van Savages werkten vier jaar aan deze dot van een duettenplaat, volgestouwd met ge­rouw­rande ballads en door country bevlekte romantiek. Een kroniek van een getrouwd koppel dat van elkaar is vervreemd.

Bobby Gillespie & Jehnny Beth, Utopian Ashes, uit bij Third Man

Voortreffelijke luisterplaat

John Grant. Beeld RV Hordur Sveinsson
John Grant.Beeld RV Hordur Sveinsson

Ook op zijn vijfde soloplaat schuwt John Grant de confrontatie niet. In de eerste songs sombert hij over zijn getroebleerde jeugd in Michigan. ‘The Only Baby’ is dan weer een ­middelvinger naar Trump. Vroeger stoeide Grant zowel met alt.rock als elektropop, en roerde hij zich al eens als laconieke singer-song­writer. Al die invloeden komen hier samen. Voortreffelijke luisterplaat.

John Grant, Boy from Michigan, uit bij Bella Union

Grimmig trauma

'Nine', de nieuwe worp van Sault. Beeld rv
'Nine', de nieuwe worp van Sault.Beeld rv

Na de twee bejubelde Untitled-platen vorig jaar is Sault nu al terug met een nieuwe worp. Op Nine kaart de politieke funkband de tragiek van de Londense bendes aan, met nummers die opnieuw een verhaal van racisme, trauma en onmacht op microniveau vertellen. Haast u wel, want het album is maar 99 dagen beschikbaar.

Sault, Nine, uit bij Forever Living Originals

Het fenomeen H.E.R.

H.E.R. met het oscarbeeldje voor beste originele song ('Fight For You' uit de film 'Judas and the Black Messiah'.  Beeld AP
H.E.R. met het oscarbeeldje voor beste originele song ('Fight For You' uit de film 'Judas and the Black Messiah'.Beeld AP

Is H.E.R. de vrouw die Queen B van haar troon stoot? Zij is in ieder geval dé r&b-madame van het moment, dankzij de Grammy en de Oscar die ze won en haar nieuwe plaat Back of My Mind. H.E.R. is niet zomaar een prefab­popje maar een technisch waanzinnig onderlegde multi-­instrumentaliste, met een ­perfectionisme dat aan dat van Prince grenst.

H.E.R., Back of My Mind, uit bij RCA

Het raadsel Sault

Albumcover van de nieuwe Sault. Beeld k2 - Sault album cover
Albumcover van de nieuwe Sault.Beeld k2 - Sault album cover

Het enigmatische Sault bracht vorig jaar twéé albums uit, die mooi naast elkaar op één en twee stonden in het lijstje van De Morgen met de beste albums van het jaar. De verwachtingen zijn dus hooggespannen voor Nine, de nieuwe plaat die sinds gisteren te beluisteren is. Wie het album wil, kan maar beter niet treuzelen: de plaat is slechts 99 dagen te koop.

Sault, Nine, uit bij Forever Living Originals

Nico en de Sombere grafengel

Whispering Sons. Beeld Guy Kokken
Whispering Sons.Beeld Guy Kokken

Even leek Whispering Sons ingekapseld te raken in een subcultuur van gegrimeerde goths en newwave­zwartjassen. Op de nieuwe plaat klinken de songs minder gothic, maar experimenteler. Ook elektronica is belangrijker. Wél onveranderd gebleven: Fenne Kuppens zingt nog steeds alsof Nico en een somberende grafengel het op een akkoordje hebben gegooid.

Whispering Sons, Several Others, uit bij PIAS

Aangrijpend gemijmer

Michelle Zauner, frontvrouw van de band Japanese Breakfast. Beeld RV
Michelle Zauner, frontvrouw van de band Japanese Breakfast.Beeld RV

Het heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat ­Japanese Breakfast eindelijk is doorgebroken in de alternatieve mainstream. Dé troef van Jubilee is het bruisende eclecticisme van frontvrouw Michelle Zauner. Nu eens neigt ze naar Neko Case-achtige indiefolk, dan weer tackelt ze disco of Taylor Swift-achtige bubblegumpop. Terloops doet haar gemijmer hartverscheurend aan.

Japanese Breakfast, Jubilee, uit bij Dead Oceans

Magistraal breedbeeld

Wolf Alice. Beeld RV
Wolf Alice.Beeld RV

Het Londense alt-rockkwartet Wolf Alice diept zijn geluid uit op hun derde album, zelfs als ze met een vlijmscherp Kazoku-mes een song uitbenen. De voornaamste constan­te? De lichtjes dromerige stem van ­Ellie Rowsell, die heel af en toe in dramatische overdrive gaat. Zeker in de meest intieme songs verbluft de band met geluidslandschappen in ­magistraal breedbeeld.

Wolf Alice, Blue Weekend, uit bij Dirty Hit

Splinterbom

Squarepusher. Beeld RV
Squarepusher.Beeld RV

Feed Me Weird Things was de splinterbom die in 1996 de elektronische muziekwereld ei zo na aan flarden reet. Op dat meesterwerk etaleerde ­Squarepusher zijn waanzinnige basgitaartechniek in combinatie met woes­te drill-’n-bass. Van dit moeilijk terug te vinden album ­verschijnt naar aanleiding van de 25ste verjaardag een opgekalefaterde versie met twee bonustracks.

Squarepusher, Feed Me Weird Things, uit bij Warp Records

Niet zo moeilijke derde

Bazart. Beeld © Kemizz
Bazart.Beeld © Kemizz

Is Onderweg de Moeilijke Derde voor Bazart? Zo klinkt het écht niet. Na een eerste, oppervlakkige beluistering sluimert enige ontgoocheling, maar onze pieleman mag sneuvelen indien de verslavende titelsong géén geheide hit zou worden. De scherpschutters die hen de voorbije jaren in het vizier hielden, kunnen Bazart vandaag nog onmogelijk kaltstellen.

Bazart, Onderweg, uit bij PIAS

Geen voorbedachten rade

'Carnage' op vinyl Beeld rv
'Carnage' op vinylBeeld rv

In minder dan drie dagen hadden Nick Cave en Warren Ellis de acht songs klaar, al dan niet in premature vorm. Voorbedachten rade kwam er niet bij kijken, volgens Cave. Het nieuwe en prachtige Carnage kwam in februari plots uit de hemel vallen, zij het enkel in digitaal formaat. Goed nieuws voor wie wachtte op een fysieke release: deze week komt Carnage ook op vinyl uit.

Nick Cave en Warren Ellis, Carnage, op 18 juni op vinyl uit bij Goliath

Veelbelovende Olivia Rodrigo

Olivia Rodrigo album Beeld RV
Olivia Rodrigo albumBeeld RV

Het 18-jarige Amerikaanse tieneridool Olivia Rodrigo haalt op haar debuut de gepolijste gitaren boven, maar imiteert ook nonchalant Billie Eilish, zoals in de uitschieter ‘Deja Vu’. Is ze simpelweg een Avril Lavigne-kloon? De sentimentele hit ‘Drivers License’ is in elk geval misleidend. Achter dit confectiepopprinsesje schuilt heel misschien toch nét iets meer.

Olivia Rodrigo, ‘Sour’, verschenen bij Geffen

Moby gaat symfonisch

Moby. Beeld RV
Moby.Beeld RV

Naast familie van Herman ‘Moby Dick’ Melville is Moby ook gewoon de man achter hits als ‘Porcelain’ en ‘We Are All Made of Stars’. Die songs worden, samen met een dozijn andere en een Bowie-cover (‘Heroes’) uit zijn back catalogue, herwerkt door een symfonisch orkest. Gregory Porter en Mark Lanegan zijn maar twee namen uit een opvallend gastenboek.

Moby, ‘Reprise’, verschenen bij Deutsche Grammophon

Postume hiphop

null Beeld AP
Beeld AP

Over opvallende gastenboeken gesproken: Jay-Z, Nas, Alicia Keys en Snoop Dogg zijn maar enkele van de artiesten die te horen zijn op Exodus 1:7. Dat album is een aandenken aan DMX, de Amerikaanse rapper die anderhalve maand geleden het tijdelijke voor het eeuwige inruilde. Dat ook Usher te horen is, bedekken we met de mantel der liefde.

DMX, ‘Exodus 1:7' is verschenen bij Ruff Ryders

Een briljante what-the-fuckplaat

Vervelen is geen optie met black midi. Beeld RV
Vervelen is geen optie met black midi.Beeld RV

Het Britse postpunkgezelschap black midi houdt op Cavalcade vast aan de vertrouwde ingrediënten. Hoewel het geluidspalet hoorbaar verbreed werd met saxofoon en extra synths, raas je ook nu weer rücksichtslos over een bergachtig parcours vol kronkels en inhammen. Vervelen is geen optie, tijdens de rusteloze route die black midi voor je uitstippelt. Briljánte what-the-fuckplaat.

Black midi, Cavalcade, uit bij Rough Trade

Covers met gevoel

Patrick Carney & Dan Auerbach, aka The Black Keys. Beeld Allyse Gafkjen
Patrick Carney & Dan Auerbach, aka The Black Keys.Beeld Allyse Gafkjen

The Black Keys leken de laatste jaren een beetje zoekende. Op hun tiende album in ruim twintig jaar keert het duo terug naar de gemene gitaarblues waarmee ze ooit begonnen. Delta Kream bevat elf covers, maar The Black Keys spelen die met zo veel gevoel, dat je al heel snel vergeet dat bijvoorbeeld ‘Crawling Kingsnake’ eigenlijk een liedje van John Lee Hooker is.

The Black Keys, Delta Kream, uit bij Nonesuch/Warner

Jazzy vakmanschap

Portico Quartet. Beeld rv
Portico Quartet.Beeld rv

Je zal maar een uitgesponnen jazzy ambientplaat uitbrengen in het jaar waarin Floating Points met Pharoah Sanders het overrompelende Promises releasten. Maar het Londense Portico Quartet laat het hoofd niet hangen: het uit drie suites opgebouwde Terrain put uniciteit uit een melange van ijzige strijkers, strak cimbaalgetik en hypnotiserende hangdrum. Vakmanschap.

Portico Quartet, Terrain, uit bij Gondwana Records

Wazig maar wervelend postfuturisme

De eclectische band Squid, geportretteerd in april 2021 in Oost-Londen. Beeld AFP
De eclectische band Squid, geportretteerd in april 2021 in Oost-Londen.Beeld AFP

Even wazig als wervelend, schreef onze man over Bright Green Field, het debuut van de Britse band Squid. Een puike omschrijving voor hun eclectische, experimentele songs, al stoppen zij hun plaat graag in de bak van het ‘postfuturisme’, vertelden ze in deze krant. “Maar het helpt natuurlijk niet dat dit genre nog niet bestaat.”

Squid, Bright Green Field, uit bij Warp

Beter dan ‘dad rock’

St. Vincent: eigenzinnige pracht. Beeld ZACKERY MICHAEL
St. Vincent: eigenzinnige pracht.Beeld ZACKERY MICHAEL

Tien jaar lang zat de vader van Annie Clark, beter bekend als St. Vincent, in de gevangenis wegens fraude, maar nu is hij weer op vrije voeten. Het inspireerde de ­eigenzinnige singer-songwriter tot Daddy’s Home, maar steek haar nieuwe plaat alstublieft niet in het vakje van ongeïnspireerde ‘dad rock’: St. Vincent doet haar eigen maffe ding met geluiden en genres uit de jaren 70.

St. Vincent, Daddy’s Home, uit bij Loma Vista

Schoonheidswandeling

De Britse zangeres Marianne Faithfull tijdens een optreden in de Bataclan in Parijs. Beeld AFP
De Britse zangeres Marianne Faithfull tijdens een optreden in de Bataclan in Parijs.Beeld AFP

Marianne Faithfull heeft een bewogen bestaan achter de rug, en dat hoor je meer dan ooit. Op She Walks in Beauty raspt ze zich statig een weg door elf gedichten van romantici als Keats en Shelley. Warren Ellis zorgt voor een elegant geluidspalet, waarvan hij Nick Cave op Ghosteen onlangs ook bediende. Diezelfde Cave is hier trouwens ook van de partij, als pianist.

Marianne Faithfull en Warren Ellis, She Walks in Beauty, uit bij Rough Trade.

Koninklijk bloed

Mike Kerr en Ben Thatcher van Royal Blood. Beeld Humo
Mike Kerr en Ben Thatcher van Royal Blood.Beeld Humo

Royal Blood werd ooit de redder van de rock genoemd. Maar frontman Mike Kerr belandde in een neerwaartse spiraal. Kerrs appetijt voor zelfdestructie kostte hem én Royal Blood bijna het leven. Maar nu is alles anders. De nieuwe plaat doet vooral denken aan de hymnes van Muse, de rouwrandjesdance van Justice en het geweld van Death From Above 1979.
Royal Blood, Typhoons, uit bij Warner

Eurosong-trip

Hooverphonic. Beeld VRT
Hooverphonic.Beeld VRT

Dinsdag moeten Alex Callier, Geike Arnaert en Raymond Geerts de Belgische eer op het Eurovisiesongfestival in Rotterdam hoog houden. Met ‘The Wrong Place’ hopen ze op een plaatsje in de finale. In afwachting daarvan losten ze ook al hun nieuwe plaat, Hidden Stories, met flink wat korte maar krachtige nummers, geschreven met het oog op het festival.

Hooverphonic, Hidden Stories, uit bij Universal

De Dewaele-stichting viert een feestje

Charlotte Adigéry schittert op de verjaardagsplaat van label DEEWEE. Beeld Jorre Janssens
Charlotte Adigéry schittert op de verjaardagsplaat van label DEEWEE.Beeld Jorre Janssens

Met Foundations vieren Stephen en David Dewaele het vijfjarige bestaan van DEEWEE, hun platenlabel dat geleidelijk aan uitgroeide tot een genre an sich. Op de compilatie staan de meest in het oor springende tracks van hun label, naast nieuwe nummers van o.a. Charlotte Adigéry. Die toont zich meerdimensionaal op het fonkelnieuwe ‘Bear with Me (and I’ll Stay Bare before You)’.

Foundations, uit bij DEEWEE

Kringelende sound

Naima Joris. Beeld Humo
Naima Joris.Beeld Humo

Naima Joris doet zowel doorwrocht als sensueel aan op deze eerste ep, ingebed in een sound die folk, jazz en ambient door elkaar laat kringelen. De dochter van jazzman Chris Joris zingt over haar overleden zus, verdrijft haar hardnekkigste demonen en reikt onversaagd naar hoop en verlangen. Dit kransje songs gloeit als het licht aan het einde van een tunnel.

Naima Joris, Naima Joris EP, uit bij Pias

Einde van een relatie?

Hendrik Willemyns en John Roan van Arsenal. Beeld Wouter Struyf
Hendrik Willemyns en John Roan van Arsenal.Beeld Wouter Struyf

Twintig jaar al maken Hendrik Willemyns en John Roan als Arsenal samen muziek. Maar hoe lang nog? De twijfels zijn er, en Roan droomt vooral van ‘de blackmetalplaat’. De vragen krijgen ook een antwoord op hun nieuwe plaat, drie jaar na In the Rush of Shaking Shoulders. Samen met het nieuwe album is er ook een driedelige docureeks, vanaf 2 mei op Canvas te zien.

Arsenal, The Rhythm of the Band, uit bij Sony

Parallel universum

Chibi Ichigo en Umi Defoort. Beeld Humo
Chibi Ichigo en Umi Defoort.Beeld Humo

Chibi Ichigo en Umi Defoort lieten zich niet beteugelen door een wereldwijd virus. Het muzikale koppel, ook bekend van De slimste mens, besliste beider artistieke werelden te verenigen in de beslotenheid van hun eigen huis. Het Chibumi­versum wordt bevolkt door ­electro, breakbeats en drum-’n-bass. Een parallel universum dat betovert en beklijft.

Chibi Ichigo x UM!, Chibumiverse, uit bij Chibi Ichigo

Noiserock zoals noiserock moet klinken

Dinosaur Jr. Beeld Cara Totman
Dinosaur Jr.Beeld Cara Totman

Vijf jaar hebben de fans er moeten op wachten - een jaar langer dan eerst aangekondigd - maar de alt-rockhelden van Dinosaur Jr zijn terug met een nieuwe plaat. Sweep It into Space, hun twaalfde studioalbum, is een plaat in de traditie van de al vaak ge­kopieerde stijl van de Amerikaanse rockers. Beter maken ze noise­rock niet.

Dinosaur Jr, Sweep It into Space, uit bij Jagjaguwar

Tol van de roem

London Grammar, met frontvrouw Hannah Reid. Beeld Universal Music
London Grammar, met frontvrouw Hannah Reid.Beeld Universal Music

Het Britse trio London Grammar is terug na een kortstondige wereldverovering. In bedekte termen zingt frontvrouw Hannah Reid over het patriarchaat en de tol van roem. Maar ook over het gemak waarmee vrouwen worden opgehemeld en verguisd. De hemel verdienen of pek en veren? Geen van beide is echt van toepassing op deze derde plaat.

London Grammar, Californian Soil, uit bij Universal Music

Fabuleuze raps

Brockhampton in de tuin van frontman Kevin Abstract (in grijs joggingpak) in Hidden Hills.  Beeld Photo News
Brockhampton in de tuin van frontman Kevin Abstract (in grijs joggingpak) in Hidden Hills.Beeld Photo News

Brockhampton slaagde er tot nu toe niet in een impact te hebben op de alternatieve popcultuur zoals Odd Future dat tien jaar geleden deed. Roadrunner voelt aan als een wedergeboorte. De hiphoptracks zijn van torenhoog niveau, met fabuleuze raps en superbe gastvertolkingen van Danny Brown en JPEGMAFIA. De popliedjes smeken om hitparadesucces.

Brockhampton, Road­runner: New Light, New Machine, uit bij RCA

Niks geen roest op het metaal

Het Zesde Metaal. Beeld Thomas Sweertvaegher
Het Zesde Metaal.Beeld Thomas Sweertvaegher

Toen de tournee van de West-Vlaamse muziekgroep Het Zesde Metaal door de coronacrisis werd stopgezet, bleven de muzikanten niet bij de pakken neerzitten. De band rond Wannes Cappelle herwerkte een van zijn laatste concerten tot een volwaardig live-dubbelalbum. De poëtische teksten en het hoorbare enthousiasme van het publiek charmeren meer dan ooit.

Het Zesde Metaal, Live 2020, nu uit bij Unday Records

Die andere Greta

Zanger Josh Kiszka van de Amerikaanse rockband Greta Van Fleet live in Kopenhagen, november 2019. Beeld Gonzales Photo/Avalon
Zanger Josh Kiszka van de Amerikaanse rockband Greta Van Fleet live in Kopenhagen, november 2019.Beeld Gonzales Photo/Avalon

Drie jaar na de release van hun debuutalbum Anthem of the Peaceful Army komen de Amerikaanse rockers van Greta Van Fleet met een nieuwe plaat. De eerste single van het album haalde alvast de eerste plaats in de Billboard-ranglijst voor rockmuziek. De melodieën klinken donkerder dan ooit tevoren. Een van de interessantste nieuwe rockbands.

Greta Van Fleet, The Battle at Garden’s Gate, nu uit bij Universal

Tijd voor oorwurmen

Justin Bieber, februari 2021 in Los Angeles. Beeld GC Images
Justin Bieber, februari 2021 in Los Angeles.Beeld GC Images

De Canadese Justin Bieber (24,2 miljard views op YouTube) geldt al jaren als een van de grootste sterren aan het internationale popfirmament. Sinds zijn doorbraak in 2009 scoorde hij tientallen hits. Zijn nieuwe ep Freedom bevat nog meer dansbare nummers die zich nog het best als oorwurmen laten omschrijven. En, euh, hij is nog altijd maar 27.

Justin Bieber, Freedom, nu uit bij Def Jam

Belgische wereldklasse

Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.). Beeld RV
Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.).Beeld RV

Het laatste uur heeft geslagen voor Paul Couter, eertijds compagnon de route van Arno. Daar is een hufterige kanker schuldig aan. Maar vooraleer deze bluesheld de Mississippi definitief inruilt voor de Styx, lost hij onder de naam PCNW nog het finale deel van een drieluik aan deltablues. Deze beatnik belijdt de blues met een aan doodsverachting grenzende levenslust. Wereldklasse.

PCNW / Paul Couter, Domisoldo, uit bij Sing My Title

Ragfijne r&b

Serpentwithfeet. Beeld RV
Serpentwithfeet.Beeld RV

Je zult dit jaar geen plaat horen die meer is doordrenkt van erotische intimiteit dan Deacon. Het tweede album van de zwarte queer zanger Josiah Wise (alias serpent­with­feet) is een eredienst voor de huiselijke mannenliefde. Dat allemaal in ragfijne pastelkleurige r&b waarin de muzikale agressie met vocale harmonieën is uitgebannen. Weg zijn de horrorrelaties van Wise’ debuut.

Serpentwithfeet, Deacon, uit bij Secretly Group

Hel en verdoemenis met Godspeed You! Black Emperor

null Beeld Humo
Beeld Humo

G_d’s Pee AT STATE’S END! dient als soundtrack bij de apocalyps. Als fervente haters van op kapitalistische leest geschoeide democratieën ziet Godspeed You! Black Emperor anno 2021 een wereld “waar elke overheidsvorm heeft gefaald”. De verdoemenis kruipt log door de plooien van ‘Fire at Static Valley’ en ‘First of the Last Glaciers’ wortelt in een stoner­riff die eerder aan Sleep of Kyuss doet denken.

Godspeed You! Black Emperor, G_d’s Pee AT STATE’S END!, uit bij Constellation Records

Krakend en mistig

Ben Howard. Beeld K2
Ben Howard.Beeld K2

Eerst was Ben Howard gewoon van plan om wat samen te spelen met Aaron Dessner van The National, zonder dat er enige druk achter zat. Maar het samen in de studio zitten bleek zo vruchtbaar dat het platenlabel Howard achter de veren begon te zitten. Het resultaat is Collections from the Whiteout, een plaat vol krakend gitaarwerk en mistige soundscapes.

Ben Howard, Collections from the Whiteout, uit bij Tôt ou tard

Paardenmeisje

Chantal Acda. Beeld Terry Magson
Chantal Acda.Beeld Terry Magson

Chantal Acda mag dan een doorgewinterde popartiest zijn, ze is en blijft ook “een fucking paardenmeisje”, zoals ze zelf zegt. Dat verklaart de sfeer op haar vijfde soloplaat. ­Saturday Moon is een godswonder vanaf de schoft over de rug naar de staart. De songs lijken getemd, maar het briesen, hinniken en schuimbekken gebeurt achter de stal. Mooi in hooi.

null Beeld RV
Beeld RV

Strijdbare dwarsheid

Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.  Beeld Photo News
Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.Beeld Photo News

Opvallend detail: we hoeven Tune-Yards niet langer als tUnE-yArDs te schrijven. De band uit Californië is die malligheid voorbij. Alle aandacht mag naar ­muziek en inhoud. Op ­Sketchy vindt het nieuwe Tune-Yards richting: de strijdbare dwarsheid van vroeger, nu welluidend vormgegeven. Niet eerder gaf de band zo veel energie en was de boodschap zo overtuigend.

null Beeld Humo
Beeld Humo

Tijdloze melodieën, catchy teksten

The Anchoress. Beeld rv/Isabella Charlesworth
The Anchoress.Beeld rv/Isabella Charlesworth

Een grote naam? Nee, dat is The Anchoress vooralsnog niet. Maar luister naar het wondermooie album The Art of Losing en ontdek haar gevoel voor tijdloze melodieën. Tijdloos zijn de téksten niet: ze zijn overduidelijk in het #MeToo-tijdperk ingebed. Pijn, furie, toxic masculinity en narcisme: ze klinken zeldzaam catchy en verslavend.

The Anchoress, The Art of Losing, uit bij Kscope

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234