Zondag 20/10/2019

Ultimas

Coely: "Ik zie foute mensen van ver aankomen"

Coely tijdens haar optreden in het Depot in Leuven. Beeld Illias Teirlinck

Ze stond op Werchter en Glastonbury, werd in het buitenland opgemerkt en – ho maar! – ze schopte het tot een quizvraag in Blokken. Wij volgden Coely (24) voor, tijdens en na een concert waar grootsheid en goddelijkheid elkaar aanraakten.

'Please God, let this show be at least as good as the last one”, klinkt het bezwerend voor de show. Vlak daarna stijgt een euforisch “hallelujah” op in de coulissen. Spoiler alert: de groep rond Coely Mbueno zal vlak nadien daadwerkelijk een goddelijke show spelen in Leuven. Deze hip­hop­revelatie is vrouwelijk en Vlaams, en ze is hier om te blijven.

De goden laten het eerder die decemberavond evenwel afweten. Coely voelt zich vermoeid en ziek. Tijdens de soundcheck zal ze ‘Don’t Hold Me Back’ nog op de laatste knip van toonaard laten veranderen. Ze is bang dat ze de hoge noten niet meer haalt. Niemand die ziet aankomen dat ze ’s avonds een van de concerten van haar leven zal spelen. Zij nog het minst van al. “This is wack as fuck”, mompelt een somberende Coely, wanneer ze tijdens de doorloop van de set door haar stem blijkt te zitten. Achteraf zet ze verontrust thee, en beslist nog even te gaan slapen. Het lijkt even alsof de voorbije twee jaar haar hebben ingehaald. De artieste, die in het voorprogramma speelde van De La Soul, Kendrick Lamar en Kanye West, is doodop. Maar daar merk je tijdens het concert ’s avonds geen knijt van.

“Er zat zoveel passie en warme gezelligheid in ons optreden”, vertelt ze achteraf glunderend. Die ‘ons’ blijkt essentieel voor haar. “Niet alle eer gaat naar mij. Coely is een écht team. Een familie. Zelfs wanneer iemand zich niet goed voelt, zijn we er altijd voor elkaar. Dat merkte ik vanavond alwéér. De andere muzikanten in de groep tillen me op – we zorgen dat we er voor elkaar zijn, en niemand blijft achter. Maar sowieso wist ik dat ik alles zou moeten geven. Dat is altijd zo.

“Het podium is een uitlaatklep voor mij. Alle woede en dadendrang die in me zit, moet er dan uit. Eerlijk gezegd: hoe meer stress, hoe beter de show. Maar op het eind van de dag blijven we een hechte familie. Ik vind het nog altijd zot dat we allemaal zo close zijn met elkaar. We vervloeken elkaar soms, zoals dat in de beste gezinnen voorvalt. (lacht) Maar op het eind van de rit wordt de show er alleen maar beter op.”

Gelukzalig

Tijdens het concert zal ze zichzelf trouwens van gelukzaligheid verspreken: “God peace and bless and love ya”, klinkt het nogal cryptisch in de bis. Diezelfde vreugdesblijk blijven ze in de coulissen als een mantra herhalen. “Dat klinkt misschien allemaal wat raar en godvruchtig voor een buitenstaander”, grinnikt ze. “Maar we deden die cheer voor het eerst in Leuven. Het was een verspreking, maar zo’n mooie slip of the tongue dat we die zijn blijven aanhouden achter het podium. (lacht) Geef toe: het klinkt eigenlijk mooier dan ‘peace and God bless you all’.”

In de backstage ontmoeten we ook de rest van de groep. Haar sparringpartner DVTCH NORRIS, een fenomenale rapper, speelt video­spelletjes in een van de kleine kamertjes onder het podium, en discussieert over échte hiphop in de rokersruimte. Maar ook over morele waarden: kun je een klootzak of smeerlap zijn als muzikant én daarmee wegkomen in een genre dat het van eerlijkheid en oprechtheid moet hebben?

Coely tijdens haar optreden in het Depot in Leuven Beeld Illias Teirlinck

We mengen ons in het gesprek, en zeggen dat talent bizar genoeg een verzachtende omstandigheid kan zijn bij artiesten. Elvis legde het aan met minderjarige meisjes, maar de geschiedenis vergaf hem méér dan pakweg onehitwonder Gary Glitter. Een van zijn kameraden lacht: “Ik hoop dat DVTCH zijn talent dan binnenkort te gelde maakt, want hij is pas écht een viezerik.”

De rest van het gezelschap ligt strijk. Dat ze straks een van de belangrijkste concerten van het jaar spelen, lijken ze even te zijn vergeten. Ook tijdens de soundcheck wordt er vrolijk gedold binnen de groep. Terwijl Coely zichzelf met een gebroken stem op piano laat begeleiden tijdens het gevoelige ‘Wake Up Call’, probeert een van de crewleden NORRIS van het podium te porren. Alsof een zootje enthousiaste jongetjes per ongeluk op dit podium is beland. Niets blijkt minder waar: aan de triomftocht in Leuven gingen zware jaren werk vooraf. “Het is net alsof we elke keer een zware steen in de rivier hebben verlegd, en die koers zijn blijven volgen”, legt een bandlid uit.

Tijdens de MIA’s zal Coely de afwezigheid van haar moeder Elysee een groot gemis noemen. Na een beroerte moest ze de laatste zeges van haar dochter noodgedwongen van thuis uit volgen. Ook in Leuven blijkt haar grootste fan er niet bij te zijn.

“She was on the edge of dying”, vertelt Coely een kwartier voor ze het podium op moet, in de artiestenloge. “Ik dacht echt dat ik haar kwijt was. Sindsdien is de band met familie – éénder welke familie – er voor mij alleen belangrijker en sterker op geworden. Zelfs als je geen broer of zus hebt, maar alleen je ouders, kóéster die lieve mensen. Zelfs als ze blijven zagen.” (lacht)

De jonge muzikanten in de band knikken gedwee, alsof ze net zélf moederlijk advies hebben gekregen. Coely’s woorden vallen niet in dorre aarde, omdat ze weten hoe de zangeres heeft geleden onder een nipt afgewend noodlot. “Ik stond op het punt om haar te verliezen”, zegt ze nadien met een snik. “Mijn wereld stond twee jaar geleden even stil.”

Beeld Illias Teirlinck

“Mijn moeder heeft me muziek leren kennen en mij muzikaal opgevoed”, vertelt ze ook in Leuven. Coely’s moeder speelt daarmee een cruciale rol in haar carrière. In Leuven draagt ze zelfs een nummer op aan haar: ‘Celebrate’. “Mijn moeder is al mijn hele leven belangrijk voor me geweest. Al van toen ik in het kerkkoor zong. Toen ik de overstap maakte naar muziek, stond ze daar eerst argwanend tegenover. Haar belangrijkste vrees was dat ik de school meteen zou laten vallen. Pas nadat ik mijn diploma behaald had, kreeg ik niet langer de wind van voren. Het hielp natuurlijk ook dat ze mijn clips plots op tv zag, en merkte dat ik shows speelde. Het ging wel degelijk ergens héén met haar dochter.”

Thiam en Kompany

Een tegendraadse en eigengereide natuur zorgde dat de bal überhaupt aan het rollen ging voor Coely. In het geniep trok ze als tiener naar café Charlatan in Gent, waar TLP draaide. Ze kreeg er een microfoon in handen, begon te rappen en won de ‘Gentse porno-king’ (TLP’s bijnaam die door Flip Kowlier vereeuwigd werd in ‘Min Moaten’) voor zich met haar talent.

Daarna werd haar leven een rollercoaster. Coely werd onder contract genomen bij het internationale label Barclay, waar ook Roméo Elvis getekend werd.

Een tour volgde in Frankrijk, Roemenië, Japan, Nederland… En de toekomst oogt steeds rooskleuriger. Barclay heeft intussen beloofd om zwaar in te zetten op de volgende plaat van Coely. En dan zijn er nog de ambassadeurs als Nafi Thiam, die zei dat ze haar muziek speelt bij haar opwarming, en Vincent Kompany, die zichzelf een fan van het eerste uur noemde nadat hij ‘Ain’t Chasing Pavements’ hoorde. Hij liet haar zelfs overvliegen naar Manchester voor een ontmoeting.

Het is een hemelsbreed verschil met een donkerder verleden. Tv-gezicht en journaliste Dalilla Hermans herinnerde zich onlangs nog op Facebook hoe haar manager, die toen nog jeugdwerker was, haar zeven jaar geleden vertelde: “Dal! Ik heb een meiske ontdekt, ze is nog maar 17, maar met een talent... Wow! She’s gonna blow up, trust me.” Hermans’ reactie was sceptischer: “Ja ja, don’t give up your daytime job.” Groots waren de verwachtingen inderdaad niet. Maar de hiphopster met Congolese roots zag het zélf wel altijd groter.

“Grew up in poverty / No money to spare. (...) I wanna be bigger than life”, rapte Coely bijvoorbeeld nog over haar verleden. Makkelijk heeft ze het nooit gehad. Op haar dertiende beloofde ze haar moeder al dat als ze ‘groot’ zou worden, ze haar een huis zou kopen. “Ik zag hoe erg ze leed. Eerst was er die ellendige scheiding. Dan moest ze in haar eentje voor mij en mijn broer zorgen. Daarna volgde nog een mislukte relatie en toen moest ze in haar eentje alles dragen, nu met drie kinderen. Ik wou haar een leven schenken, zoals dat van de mensen die ik rond me kende: gelukkige burgers met een huis en een auto. Dat huis zál ze ook krijgen, als ik nog harder heb gewerkt. Ik ben nu vooral aan het sparen.”

Niet gearriveerd

In de backstage ontmoeten we ook Pascal Garnier, beter bekend als Krewcial. De Gentse producer geldt als een van de pioniers van de Belgische hiphopscene. Al vier jaar lang volgt hij Coely bijna overal, om een documentaire over haar rise to fame te maken. Hij vertelt hoe hij haar zag groeien naarmate de jaren vorderden.

“Iedereen die haar echt kende, wist dat ze het zou maken. Maar toch blijf je met open mond kijken. Zo snél als die groei is verlopen.” Dat is ook Coely zelf niet ontgaan. “Ik heb de beelden nog niet mogen zien, maar ik weet nu al dat ik met stijgende verbazing naar die jongere versie van mezelf ga kijken. En dat ik waarschijnlijk véél ga moeten lachen met mezelf. (lacht) Ik was amper zeventien toen ik begon, en sindsdien ben ik enorm gegroeid, als mens én als artiest. Maar ik denk nog lang niet dat ik gearriveerd ben. Die gedachte zal me ook niet gauw lui maken. Er zijn minstens vijftien mensen in mijn familie en op het podium die me met mijn voeten op de grond houden.”

Zowel in het leven naast als op het podium probeert ze haar zaakjes goed geregeld te houden. “Ik wil niet lijden zoals mijn moeder heeft gedaan. Ik wil geen scheiding, en ben daardoor op mijn hoede… Ik zie foute mensen van ver aankomen en houd hen uit mijn buurt. Ik wil rust en vertrouwen om me heen. Ik wil een omgeving waarin ik tegen de muur kan lopen zonder dat ik daar meteen een hoge prijs voor moet betalen.” Daar gaat ‘Different Waters’ ook over: dat je altijd weer op een obstakel kunt stoten en moet weten wat te doen: laat ik het erbij of zoek ik een nieuwe weg?

Een nieuwe weg is altijd het juiste antwoord volgens haar. In haar leven, maar ook óp het podium. “Geef me een kans, en kom eens naar een show kijken. Ik probeer mijn publiek altijd de beste avond van hun leven te geven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234