Donderdag 17/10/2019

Filmrecensie

‘Coco’: De dood is nog nooit zo schoon geweest

Still uit 'Coco'. Beeld RV

Na twee mindere vervolgfilms heeft Pixar weer een origineel verhaal klaar. Eentje dat de dood prachtig verbloemt. En tot het einde emotioneel weet te verrassen.

Een animatiefilm over de dood. Op papier klinkt dat als een idioot idee. Maar laat net dat de kracht zijn van elke goede Pixar-film. Of was u meteen mee met speelgoed dat buiten de uren tot leven komt (Toy Story), een rat die zich chef-kok waant in de keuken (Ratatouille) of een huis dat wegvliegt op heliumballonnen (Up)?

Dus laat het onderwerp er u niet van weerhouden om Coco te bekijken, ook mét kroost. De film speelt zich af op Día de los Muertos, het uitbundige dodenfeest in Mexico wanneer wij ons mistroostige Allerheiligen vieren. Op die dag keren overledenen terug naar de aarde om zich te herenigen met hun aanverwanten. Die weg wordt verbluffend gevisualiseerd door bruggen van oranje bloemblaadjes, die onze wereld met die van de doden verbinden. Maar ook de doden zelf zien er ondanks hun leeftijd nog redelijk patent uit. Allemaal geïnspireerd op de kleurrijke, Mexicaanse cultuur.

De bruggen die het Land van de Doden met onze wereld verbinden. Beeld RV

Land van de Doden

Coco draait eigenlijk om Miguel, een twaalfjarige jongen in wiens familie alle vormen van muziek zijn verbannen. De reden ligt in een ver verleden: de vader van zijn overgrootmoeder (de magnifiek verrimpelde Mama Coco) was muzikant en verliet zijn gezin om de wereld te veroveren. Maar Miguel wil natuurlijk muziek maken. Wanneer hij zijn droom najaagt, brengt hij zijn voorouders onbedoeld in een lastig parket en komt hij zélf onverwacht in het Land van de Doden terecht.

Miguel met zijn overgrootmoeder, Mama Coco. Beeld RV

Toegegeven, die start is redelijk complex. De uitleg over hoe overleden familieleden hun tijdelijke oversteek kunnen maken – dankzij hun foto op de offertafel – wordt dan ook regelmatig herhaald. Maar dat was niet anders in pakweg Inside Out, waar de film ook een twintigtal minuten nodig had om de fictieve werking van het brein uit de doeken te doen. Nee, je moet de makers bij Pixar niet uitleggen hoe ze een verhaal moeten vertellen.

Miguel wordt herenigd met zijn 'dode' familie in het Land van de Doden. Beeld rv

Vrolijke, verborgen doodshoofden

Regisseur/scenarist Lee Unkrich heeft dan ook een lange staat van dienst bij de animatiestudio. Hij begon als monteur bij de eerste Toy Story (1995) en klom op tot regisseur van Toy Story 3 (2010). Ook in Coco bouwt hij af en toe vernuftige plottwists in. Momenten die in act 3 zelfs de meest koele kijker tot twee keer toe naar zijn zakdoek doen grijpen. Serieus, wij verdenken Unkrich ervan aandelen van Kleenex te hebben. 

En ook visueel heeft Pixar weer grenzen verlegd, met menselijke botten, een haarloze hond en miljoenen lichtjes in het Land van de Doden. Dat hiernamaals is een architecturaal meesterwerk. Een breed vertakte skyline, met Maya-invloeden aan de stam die naadloos overgaan in moderne hoogbouw. Wie goed kijkt, ziet ook overal op het scherm vrolijke doodshoofden verborgen. De dood heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.

Animatiefilm
Regie: 
Lee Unkrich
Met: Anthony Gonzalez, Gael García Bernal, Benjamin Bratt
Duur: 109 minuten (voorafgegaan door de kortfilm Olaf's Frozen Adventure)

Coco, vanaf 29/11 in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234