Zondag 26/05/2019

Concertreview

Cocaine Piss in Trix: punk, seks en humor ★★★☆☆

Beeld Koen Keppens

Een concert van Cocaine Piss kan een overrompelende ervaring zijn. Halverwege de avond was een verdwaalde Engelsman zo in de war dat hij een biertje bij de geluidsman probeerde te bestellen. Maar ook de andere aanwezigen waren in voor een avondje chaotische punk.

In de Trix Bar, bij de voorstelling van het nieuwe album Passionate and Tragic, kreeg vaste bassiste Farida Amadou een mannelijke vervanger, die voor de gelegenheid een zwart glitterjurkje had aangetrokken. Hij stond op het podium met Yannick Tones, die als een reus boven zijn drumstel uittorende, en gitarist Mathias Estelles Y Carion, wiens gezicht steevast begraven is onder een schuddende bos krullen. Het drietal zag er op het podium exact uit als de cover van Bleach, het debuut van Nirvana.

En zangeres Aurélie Poppins? Die zat na de eerste vijf minuten van de show al op de bar achter in het zaaltje. ‘Sociopathic Friend’, ‘Dry Mouth’, ‘Role Model’, ‘Every Night I’m Waiting’ en ‘Sex Weirdos’ waren toen al de revue gepasseerd.  Van op de bar droeg Poppins een steengoede versie van ‘Treehouse’ voor: schouders opgetrokken tot haar oren en een microfoonkabel om haar nek. ‘Treehouse’, een b-kantjevan Piñacolalove en één van de beste songs van de groep, is een prachtig gebald stukje poëzie over een ‘speciaal’ meisje, haar kroon en een boomhut. 

‘She will never be a boy / She will never be allowed / She will never be a boy / In a treehouse.’ De Hüsker Dü-achtige wervelwind van gitaargeluid was exact de oorspoeling waar we voor naar Trix waren afgereisd.

Beeld Koen Keppens

Nóg zo’n muilpeer: ‘Fake Tears’ - de riff heeft wat weg van Nirvana’s ‘Radio Friendly Unit Shifter’ - begon in een register waarvan we niet wisten dat het bestond en eindigde met tekst en uitleg. ‘Jullie witte mannen hoeven zich nergens zorgen over te maken.’ 

Voor ‘Something New For You To Worry About’ besloot Aurélie om niet langer om de hrevete brij heen te draaien: het publiek bestond voor tachtig procent uit personen die exact leken op het lijdend voorwerp van die zestig seconde durende, gebalde manifesten: billenknijpende, heteroseksuele, roomblanke babyboomers wiens angstzweet voor een non-binaire wereld tot in de bilnaad kruipt. ‘Your reality is NOT the one I live in.’

Aurélie laat haar stembanden steevast jojoën. Ze klinkt niet zo theatraal als voormalig Dead Kennedys-frontman Jello Biafra, maar eerder als een pasgeboren kuiken dat als knijpbal wordt gebruikt . Tegelijk lijkt het  alsof ze na iedere jengel haar gezicht in de plooi houdt om niet in schaterlachen uit te barsten. 

Tijdens een vurig ‘Happiness’ kneep de frontvrouw zichzelf provocerend in de borst. Haar blauwe lippenstift was inmiddels een smerige vlek op haar gezicht geworden. ‘Masturbation is the best / I just cannot take a rest / I cannot contain myself / I’m full of happiness’.

Seks is strijd, strijd is punk en punk is humor. Waarschijnlijk is Steve Albini - die Passionate and Tragic producete- ook daarom een fan van de groep. Dat bleek ook toen hij een Cocaine Piss-shirt droeg toen hij in Las Vegas de World Series of Poker won.

Beeld Koen Keppens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.