Zondag 29/05/2022

Review

Clouseau komt na vier jaar pauze weer thuis in het Sportpaleis ***1/2

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Het was even geleden, maar nu Clouseau een nieuwe plaat uit heeft wordt de traditie om vlak voor kerst het Antwerpse Sportpaleis in te palmen nieuw leven ingeblazen. Gisterenavond stond de band voor een vol huis, en ook de volgende dagen houden Koen, Kris en hun metgezellen halt in de grootste concertzaal van het land.

Bart Steenhaut

Toen Clouseau in 2010 voor het laatst in het Sportpaleis optrad, zat er wat sleet op de formule. Tijdens haar topjaren slaagde de groep erin om de zaal liefst veertien keer op rij uit te verkopen, maar uiteindelijk begon de uitdaging om keer op keer met een nieuwe stunt te komen te wegen, en - om Koen Wauters te parafraseren - op de duur verwachtte het publiek bij wijze van spreken dat de groep via het dak per helikopter op het podium zou worden gedropt.

Dat gebeurde ook dit keer niet, maar voor de rest werd de trukendoos gisteren tot op de bodem geplunderd. Zoals de naam van deze concertreeks - Clouseau Centraal - aangeeft, stond het podium dit keer middenin de zaal opgesteld. Op zich niet écht origineel, want ondermeer Anouk, Metallica en U2 hadden hen dat eerder al voorgedaan. Maar gekoppeld aan de catwalks die tussen het publiek kronkelden kostte het Koen weinig moeite om alle uithoeken van het middenplein te bereiken. Tijdens 'Dansen' slingerde hij aan een touw zelfs een paar keer de tribunes in.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Je kan veel zeggen over Clouseau. Dat het clean, oervlaams entertainment is, bijvoorbeeld. Dat de groep ondanks haar veelzijdigheid zelden grenzen verlegt. En dat is waar. De weg die Clouseau de voorbije vijfentwintig jaar heeft afgelegd situeert zich nadrukkelijk middle of the road. Het verklaart alvast voor een deel het aanhoudende succes van de band. Maar daarnaast kan je er uiteraard niet omheen dat de band naast een hoop middelmatigheid ook een reeks uitstekende songs op het repertoire heeft staan die zich intussen diep in het collectieve geheugen hebben genesteld. En let's face it: Koen Wauters is een frontman met hoofdletter F.

Zeker, het blijft irritant om hem te pas en te onpas met z'n armen te zien zwaaien, maar tegelijk verstaat hij toch de kunst om aandacht van het publiek desnoods drie uur vast te houden. Dat viel vooral bij het nieuwe songmateriaal op, waar de fans doorgaans pas écht op reageerden als ze daar door Koen nadrukkelijk toe werden aangespoord. Desnoods, zoals bij 'Wat Een Leven', door letterlijk over het publiek te vliegen.

Het optreden zélf kende overigens ook een vliegende start met een opzwepend 'En Dans', meteen één van hun allerbeste nummers. Het publiek had er zin in, en was eigenlijk al mee voor de lichten gedoofd werden. De ballads werden als altijd warm onthaald. 'Domino', 'Altijd Heb Ik Je Lief' en een met knappe strijkers ingekleurd 'Daar Gaat Ze' werden woord voor woord meegescandeerd. Maar ook als de gitaren wat strakker werden aangespannen - wat het geval was tijdens '88', het van De Kreuners geleende 'Ik Wil Je' én het aan U2 verwante 'De Tegenpartij' - profileerde Clouseau zich als prima feestband. Door de podiumindeling werd iedereen in de groep een beetje frontman, van bassist Vincint Pierins over keyboardspeler Hans Francken over gitarist Eric Melaerts tot het achtergrondkoortje. Nadeel was dat je de groep zelden dicht bij elkaar zag spelen, waardoor je onderlinge interactie mistte.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Toch liet Clouseau op muzikaal vlak geen steken vallen, en bood de set een mooie dwarsdoorsnede van wat de band in de loop der jaren verwezenlijkt heeft. Van knappe acapella ('Fiets') over aanstekelijke funk ('Oh Ja') tot uit de kluiten gewassen gitaarrock ('Vonken En Vuur') tot akoestische pop ('Ik, Jij, Hij Of Zij'): Clouseau had het allemaal in de vingers. Het iets persoonlijker 'Onvoorwaardelijk Wij' - over de innige broederband tussen Koen en Kris - werd een onverwacht hoogtepunt, net als de heerlijk ontwapenende passage van gast en groot voorbeeld Raymond van het Groenewoud, die met zowel 'Cha Cha Cha' als 'Liefde Voor Muziek' de zaak meteen overnam. Koen - naast zanger en presentator ook coach bij The Voice - haalde ook Laura Tesoro op het podium in een poging haar carrière een langere levensduur te gunnen dan gebruikelijk is bij kandidaten uit dergelijke televisieconcours.

Waren er dipjes? UIteraard. Zelfs voor een band als Clouseau is een set van drie uur wat van het goede teveel, en songs als 'Oogcontact', 'Laatste Keer', 'Gek Op Jou' en 'Wat Heb Ik Gedaan' waren niet meteen hoogtepunten in de set. Maar daar stond genoeg moois tegenover om daar geen breekpunt van te maken. Meer dan wat anders zag je een band die na jaren afwezigheid weer thuis kwam in het Sportpaleis. Fijn dat de traditie in ere is hersteld.

Clouseau staat nog in het Sportpaleis op 13 en 28 december, en 2 januari 2015. Info tickets op www.sportpaleis.be

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234