Zondag 31/05/2020

Review

Clash der titanen tussen Van Morrison en Ginger Baker op Gent Jazz

Van Morrison: eindelijk nog eens The Man.Beeld Alex Vanhee

Met Van Morrison en Ginger Baker had Gent Jazz gisterenavond twee levende legendes op het podium staan. Muzikanten met een rijke, vaak bewogen geschiedenis en een indrukwekkend repertoire. Dat prikkelde de verbeelding van het grote publiek, en de avond was dan ook vooraf al helemaal uitverkocht.

Bony King: Americana uit Gent, quoi ****

Dat was meteen goed nieuws voor de Bony King, die als voorafje stond geprogrammeerd. De singer-songwriter - gewoon uit Gent en dus helemaal niet Of Nowhere - had als steeds een uitstekende band om zich heen geschaard, en grossierde vooral in werk uit Wild Flowers, zijn eerder dit jaar verschenen vierde plaat. Een strak plan, want daarop lopen de prachtige nummers elkaar haast letterlijk voor de voeten.

Ook live zetten zanger Bram Vanparys en zijn vrienden een fraai, perfect uitgekristaliseerd geluid neer, met veel ruimte voor close harmony vocalen, akoestische gitaren en een melancholische, meanderende vleugelpiano. Americana uit Gent, quoi. De broeierige hitte in de tent hielp, uiteraard, maar met je ogen dicht waande je je als vanzelf in een Amerikaans woestijnstadje. Het leverde de Bony King al vroeg op de namiddag een verdiend bisnummer op.

Ginger Baker: ruwe bolster, blanke pit ***

Dat Ginger Baker geen aardige jongen is, bleek onlangs nog uit de documentaire Beware Of Mr. Baker, waar hij de interviewer na een vervelende opmerking prompt een gebroken neus slaat. Maar als muzikant kent de legendarische drummer zijn gelijke niet.

Baker werd in de jaren zestig wereldberoemd als oprichter van Cream, de supergroep met verder ook Eric Clapton en Jack Bruce in de rangen. Maar nu, op zijn vijfenzeventigste, voert hij zijn eigen jazzensemble aan. "Ik word hier stilaan te oud voor", mompelde hij ergens halverwege de set vanachter zijn imposante drumkit, maar los van een paar ouderdomskwaaltjes - hij ging bij het verlaten van het podium zelfs even onderuit - liet Ginger Baker Jazz Confusion (zoals zijn band officiëel heet) toch een patente indruk na.

Ginger Baker.Beeld Alex Vanhee

Saxofonist Andy Sheppard mocht regelmatig schitteren, maar het was toch vooral de wisselwerking tussen Baker en zijn Ghaneese percussionist Abass Dodoo die gensters sloeg. Tijdens het knap uitgesponnen 'Aiko Biaye' vlochten ze de meest ingewikkelde ritmes in elkaar tot het haast leek of er een echte melodie in verscholen zat. Geen sinecure voor een drummer. Ter inleiding van toegift 'Why?' vertelde Baker - duidelijk buiten adem - over zijn zus, die enkele dagen geleden in het ziekenhuis werd opgenomen en aan kanker leed. Typisch zo'n geval van een ruwe bolster waar diep vanbinnen toch ergens een blanke pit in verscholen zat.

Eerlijk: dit optreden had niet misstaan op het eerste weekend van het festival, waar de pure jazz centraal stond. Ginger Baker werd vijftig jaar geleden al kwaad toen de pers hem als een rockdrummer omschreef. Wie hem in Gent aan het werk zag, zal die fout geen twee keer maken.

Ginger Baker.Beeld Alex Vanhee

Van Morrison: eindelijk weer The Man ****

Van Morrison leek de voorbije jaren een beetje in de vergetelheid gesukkeld. De meeste van zijn platen blijken momenteel nauwelijks verkrijgbaar, en waar hij vroeger haast onafgebroken op tournee was, werden optredens steeds zeldzamer. Maar met Duets - zijn eerder dit jaar verschenen plaat waarop hij samenwerkt met gelijkgestelde namen als Michael Bublé, Gregory Porter en Bobby Womack - lijkt de interesse in zijn werk weer toe te nemen. Des te beter, want niet alleen heeft de legendarische knorpot weinig stinkers gemaakt, op de koop toe is het merendeel van dat immense oeuvre even briljant als ecclectisch.

Dat merkte je ook op het podium, waar zijn band - een balorkest met niets dan Ierse karakterkoppen, maar wél stuk voor stuk briljante muzikanten - met wiskundige precisie schipperde tussen jazz, blues, rock en soul. Van Morrison zelf - keurig pak aan, hoedje op, zonnenbril op de neus - was voor zijn doen ontzettend goed geluimd, en zong weer met de bevlogenheid van zijn grote dagen.

Knappe setlist ook, met naast classics als 'Moondance', 'Days Like This' en het destijds al door Them opgenomen 'Baby Please Don't Go' ook ruimte voor minder evident werk als 'And The Healing Has Begun' en - dàt was lang geleden - 'Tore Down A La Rimbaud'.

Van Morrison.;Beeld Alex Vanhee

Van Morrison switchte tussen sax, gitaar en mondharmonica, improviseerde vaak hele nieuwe teksten, en liet zich één enkele keer zelfs op een glimlach betrappen. De routine die zijn jongste Belgische passages kenmerkten - in de AB hing er zelfs zichtbaar een aftelklok naast het podium - bleek dus getackeld.

Maar dat wilde niet zeggen dat hij gisterenavond langer speelde dan afgesproken. Na de contractueel bepaalde negentig minuten - 'Gloria' was net ingezet - beende de Ierse soulman toch weer resoluut het podium af. Zijn band deed nog even verder -vhéérlijke solo's, trouwens! - maar zelf was hij op dat moment alweer 'real real gone'. Niettemin: na zijn recente, ondermaatse passages was Van eindelijk weer The Man. En eerlijk: daar hadden we vooraf geen geld op durven verwedden.

Van Morrison.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234