Maandag 27/01/2020

Concertrecensie

Clairo in Botanique: de Cleopatra van Generatie Z ★★★☆☆

Beeld Francis Vanhee

Claire Cottrill, alias Clairo, hinkte in Brussel op twee gedachten: tussen verveling en verrukking, tussen flauw en fantastisch, tussen simpel en slim.

2019 was een boerenjaar voor Claire Cottrill, het jongerenfenomeen uit Massachusetts dat kilo’s succes oogstte met haar debuutplaat Immunity. Clairo doet aan slaapkamerpop, zoals dat in vaktermen heet, die intussen het ouderlijk huis is ontgroeid. Ze decoreert goedkoop klinkende synthesizermuziek met dagboekpoëzie, en dat heeft haar verder gebracht dan ze ooit had durven dromen.

Het moet van Billie Eilish geleden zijn dat een debutant de Botanique in Brussel máánden op voorhand wist uit te verkopen. Clairo is, nadat ‘Pretty Girl’ viraal ging op YouTube, zeer snel zeer groot geworden. Maar een vlotte ticketverkoop staat nog niet garant voor een goed concert. Dat werd tijdens de show van de 21-jarige Amerikaanse soms pijnlijk duidelijk.

Clairo kampte in Brussel met een lek in de spanningsboog, en wist dat niet altijd goed te verdoezelen. ‘Alewife’ was als een Tinder-date die in werkelijkheid nauwelijks iets weg heeft van de profielfoto’s – je verwacht Harry Styles en je krijgt Sméagol. Ook ‘Impossible’ was een schim van zichzelf. Clairo probéérde wel, maar d’r smeulende stem speelde in het begin van de show cache-cache achter haar zwarte crop top.

Beeld Francis Vanhee

Ze startte aarzelend, zette na twee songs orde op zaken met ‘Softly’ en ‘Flaming Hot Cheetos’ en herviel vervolgens in slechte gewoontes. ‘Drown’, ‘Sis’ en ‘Bubblegum’ waren een slaapmiddel in liedjesvorm, terwijl Claire Cottrill vooral indruk maakt met songs als een zonnebloemweide. In die categorie waren ‘North’, ‘Bags’ en ‘Sofia’ – net voorbij halfweg het concert – de beste voorbeelden.

Clairo is van nature geen entertainer. Ze is geen Christina Aguilera, maar moet het hebben van haar naturel. Veel had de twintiger ook niet nodig om de héle zaal te laten brullen van extase. Een grijns, heup- of handbeweging: in de Botanique werd ze door Generatie Z – schuldig voor de revival van plateauzolen en Italiaanse sportmerken – toegejuicht alsof Cleopatra in de hellhole was gearriveerd.

Het was in Brussel veelal schipperen tussen verveling en verwondering, maar telkens je dreigde in te dommelen, plande ze een speldenprik. Dat ze een verschroeiend tempo kán aanhouden, toonde de Amerikaanse indiester tijdens de toegift, met achtereenvolgens ‘4EVER’, ‘Pretty Girl’ en ‘I Don’t Think I Can Do This Again’ – slimme, rammelende lofi pop met een permanente verblijfsvergunning voor uw buis van Eustachius.

Beeld Francis Vanhee

Wat Clairo in de Botanique bracht, was te weinig om over een uitstekend concert te spreken, maar het getuigt van lef dat ze de reguliere speeltijd afsloot met een nieuw nummer én dat ze bijna anderhalf uur vulde. Ze had ook de hits kunnen aframmelen en het afbollen, maar Clairo nam de tijd om de fans – die ervoor gezorgd hebben dat ze een fenomeen is geworden – uitgebreid te bedanken.

En toch zijn we benieuwd wat dat gaat geven als Clairo het op de festivals kort en bondig moét houden. Wilde gok: vuurwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234