Zaterdag 02/07/2022

Moeders

Claire: "Mijn vriend bracht zijn pakketje mee, ik het mijne"

Claire en haar kinderen. 'Toen de gynaecoloog ons meldde dat we een tweeling verwachtten, was mijn echtgenoot in de wolken en ik de kluts kwijt.' Beeld Karoly Effenberger
Claire en haar kinderen. 'Toen de gynaecoloog ons meldde dat we een tweeling verwachtten, was mijn echtgenoot in de wolken en ik de kluts kwijt.'Beeld Karoly Effenberger

* 37 jaar, zaakvoerder transportbedrijf, Oostakker.
* mama van Emile en Jerome (11) en Carole (8).
* plusmama van Bas (11) en Fede (10)
* Claire is een van de 100 moeders die hun verhaal vertellen in het boek Ben ik een goede moeder? van Marijke Libert

Marijke Libert

"Mijn man had een grote kinderwens. Hij wilde geen oude papa zijn, ons leeftijds­verschil was elf jaar. Ik stopte met de pil en gokte erop dat het nog even zou duren. Mijn oven is nog niet warm ge­noeg, dacht ik. Ik had rechten gestudeerd, was pas als advocaat in een maatschap gestapt, ging enorm op in mijn job. Toen de gynaecoloog ons een paar maanden later meldde dat we een tweeling verwachtten, was mijn echtgenoot in de wolken en ik de kluts kwijt. Mijn vader hielp me er bovenop. “Besef hoe gelukkig je bent, er zijn zoveel vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en jij krijgt er twee”, zei hij. Hij beloofde dat hij en mijn mama ons zouden bijstaan. Ik voelde me gedragen en kon mijn moedergevoel toelaten.

“De bevalling gebeurde met een keizer­snede en ik beleefde ze heel mentaal. Was dit nu geboorte geven? Een operatie?

“Weer thuis met de twee jongens was het heel zwaar: voeden, verzorgen, het ritme vinden van de twee baby’s. Na een tijdje begon ik weer te werken, want die ambitie bleef overeind. Thuis maak­te ik me zorgen. Kon ik dat wel, dat mama zijn? En waar was dat overweldigende moedergevoel waar iedereen het over had?

“Tot ik op een avond, met mijn beide jongens in mijn armen, overmand werd door emoties. Ik zag ons daar liggen, in onze cocon, en voelde me in­tens gelukkig. Een warme gloed overspoelde me. In één klap werd ik van meisje moeder. Ik be­sefte wel dat ik voor een belangrijke taak stond. Vroe­ger was ik alleen verantwoordelijk voor me­zelf, mijn studie, mijn dossiers. Maar die tweeling was meer dan een project. Van hen kon je niet zeggen: ‘Neem dit dossier even van me over.’ Kinderen zijn er voor altijd, en een moeder is er altijd voor hen.

“Het was pittig – én de job én een opgroeiende tweeling – maar na een tijdje verminderde de stress en was ik klaar voor een meisje. Inderdaad, ik wilde niet zozeer zwanger zijn, ik wilde een dochter krijgen. We lieten de natuur haar gang gaan en weer was het meteen prijs. Carole kwam drieënhalf jaar na de jongens. Ik was nu moeder van drie, maar zou het ons lukken als koppel om die drie samen groot te brengen? Als kind was ik altijd bang geweest dat mijn ouders uit elkaar zouden gaan. Zodra ik zelf moeder was, wilde ik mijn nest samenhouden, ook al was mijn gevoel voor mijn man al jaren weg.

“En toen... (zucht) ontmoette ik de man van mijn leven. Onze liefde was verschroeiend, van een ongekende intensiteit, maar scheiden van mijn man leek me ondenkbaar en ondoenbaar. Ik mocht de kinderen toch niet ontnemen wat voor hen bekend en veilig was? Ik twijfelde lang, terwijl mijn vriend geduldig wachtte. Ik zag hoe vertederend hij met zijn twee kinderen omging. Hij was én een heerlijke man én een fantastische vader. Voor hem zou ik uiteindelijk de moeilijkste stap zetten uit mijn hele leven.

“Op een dag heb ik het de kinderen verteld. Het was niet eenvoudig. Mijn ex-man had dat pad al onhandig geëffend met de boodschap: ‘Papa wil nog met mama, maar mama niet meer met papa.’ Emile was razend en wilde een paar dagen niet met mij praten. De andere kinderen lieten de deur iets meer open.

“Het klikte snel met mijn nieuwe partner en zijn kinderen, dat hielp. Carole peilde vooral naar praktische zaken, over die twee huisjes waarin ze moest gaan wonen. Intussen kreeg ik er ook twee ‘plus­kinderen’ bij. De oudste was eerst iets afstandelijker, de dochter meteen open en spontaan.

“Een samengesteld gezin is niet eenvoudig. Mijn vriend bracht zijn pakketje mee, ik het mijne. In ons pakketje stak wat ons het dierbaarste was. Uren, dagen praatten we met elkaar over ons kroost. We beschreven onze kinderen, hun karakters, schoonheid, eigenschappen. We toetsten bij elkaar af hoe we over opvoeding dachten. Mijn vriend meende dat het wel zou loslopen, als we de kinderen maar het gevoel gaven dat ze onze grootste schatten waren en bleven.

“We zijn nu twee jaar verder, ik heb een heel goed contact met de kinderen van mijn vriend, maar toch voel ik een tekort, omdat ik hun hele verhaal niet ken. Als moeder ben ik er onvoorwaardelijk voor mijn drie kinderen, én ben ik liefdevol voor de twee kinderen van mijn vriend. Mijn biologische moeder­gevoel is misschien iets sterker, maar ik wil geen onderscheid maken. Ik zie ons nest als één geheel. We zijn met zeven, ook al missen we puzzelstukken door een niet gedeeld verleden en verblijven de kinderen soms elders.

“Maar hoe graag je dat hele nest ook ziet, je leeft samen met kinderen die ook kind zijn van een derde. Met de persoon die je als jouw levens­partner verkiest, deel je geen biologisch kroost. Ouders willen samen eitjes uitbroeden en net dat gaan we dus niet doen. Het was even moeilijk toen we dat beslisten, maar het voelt goed nu, omdat onze basis de liefde is. Liefde voor elkaar én liefde voor de kinderen.”

Ben ik een goede moeder?

“Ik heb me lang een middelmatige moeder gevoeld. Ik bleef denken dat mijn kinderen gelukkiger waren geweest in hun oorspronkelijke nest. Maar hadden mijn man en ik dan jarenlang een toneeltje moeten opvoeren? Mijn vriend vindt dat je de kinderen meer leert als je hen toont wat oprecht gevoel is. Hij heeft gelijk. Partners die kiezen voor de liefde in hun relatie zijn eerlijker ten opzichte van hun kroost, dan partners die dapper doorgaan en samen verkillen.”

Claire: 'Ik geef mezelf een 7 op 10, vanwege het schuldgevoel dat af en toe nog naar boven komt.' Beeld Karoly Effenberger
Claire: 'Ik geef mezelf een 7 op 10, vanwege het schuldgevoel dat af en toe nog naar boven komt.'Beeld Karoly Effenberger

Welk cijfer geef je jezelf?

“Ik geef me een zeven op tien, wegens mijn schuldgevoel dat af en toe nog naar boven komt. Mijn vriend vindt me een negen waard, op voorwaarde dat ik me niet meer zo veel uitsloof voor de kinderen. Ik wil altijd mijn best doen, ik loop voortdurend te beredderen en te organiseren. Voor hem is het veel belangrijker om samen met de kinderen leuke dingen te doen. Gezelligheid staat voorop, een beetje chaos in huis vindt hij niet zo erg. Dat moet ik dus nog leren.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234