Zondag 15/12/2019

Cirque Magique

Cirque Magique is meer dan een dorpsfeest in clownsoutfit

Cirque Magique Cirque Magique Cirque Magic Beeld Illias Teirlinck

Er is dit weekend een wildgroei van festivals. Dranouter en Jazz Middelheim klinken u bekend in de oren, het West-Vlaamse dancefestival Cirque Magique mogelijk niet. Is er in een overbevolkt festivalland nog wel plek voor een klein, verborgen evenement als Cirque Magique?

“Waar ga je naartoe? Ledegem? Zeker dat je niet Ledeberg in Gent bedoelt?”, vroeg een kennis eerder deze week. “Dus als ik het goed begrijp, is Cirque Magique een hip dancefestival in West-Vlaanderen? Allez, ’t amusement, hé!” Voor de slechte verstaander: er hing sarcasme in de lucht.

Ledegem, pal in het midden van de driehoek Kortrijk-Ieper-Roeselare, is een dorp met - gokken we - meer vee dan inwoners. Dat leidden we af uit de geur die ons zaterdagmiddag verwelkomde. Eenmaal we een eerste walm hadden doorstaan, begonnen ergens achter een verlaten hoeve de eerste beats te dreunen. Vlaanderen Festivalland, toch?

Het was kort daarna verschieten van de nonchalante ontvangst en kleine oppervlakte van Cirque Magique. Het had eerder iets weg van een uit de kluiten gewassen fuif dan van een festival. En dat was na de drukte en massaproductie van Tomorrowland de vorige weken wel even wennen.

Toiletfuif

Ook de eerste uren van het festival liepen we ietwat verloren. Hoe meer lokale bewoners ons in het West-Vlaams aanklampten, hoe meer we de indruk kregen dat Cirque Magique niet meer is dan een dorpsfeest in clownsoutfit. Het was niet alleen zichtbaar aan de inkleding van de podia en de ouderwetse draaimolen, er liepen ook regelmatig goochelaars en magiërs ons voor de voeten.

Beeld Illias Teirlinck

“Ik heb de indruk dat het hier vooral rond beleving draait”, fluisterde fotograaf Illias ons plots toe. Hij had een punt. Het was intussen vijf uur, en we hadden tot dan nog geen enkele dj gehoord die ons wist te verleiden om langer dan tien minuten aan een podium te plakken. Cirque Magique reikt de bezoekers nochtans een verrukkelijke menukaart aan. Vooral technoheads en housevreters komen met kleppers als Charlotte de Witte, Andhim, Matthew Dear en Adriatique in Ledegem aan hun trekken.

Over de beleving hadden we evenwel niet te klagen. Er waren weinig klassieke circusattracties te bespeuren, de randanimatie had vooral een ferme hoek af. Er was een initiatie messenwerpen, een wegwerptent werd tot 'poeptent' - u had twintig minuten om de klus te klaren gedoopt en aan de wc troepten tientallen mensen samen. Ze stonden daar overigens niet om frisse aroma’s op te snuiven, wél voor de toiletfuif van Renée Opsedee, een Gentse dj die de hele dag aan de Dixi’s kampeerde met zijn vinylplaten. Als er dan al een kleine frons was te bespeuren, veranderde die snel in een brede glimlach. Het zag er absurd uit, maar de toiletfuif van Renée Obsedee was wel de beste en grappigste act waar een festival van kan dromen.

Hipsterfestival

Intussen was Charlotte de Witte, met een half uur vertraging, aan haar set begonnen. Wie vanop een afstand naar de Belgische technoproducer luisterde, zag honderden vuisten synchroon dansen – een uitzicht dat de Witte intussen als geen ander kent. Wat wél anders was, was de diversiteit in het publiek. Cirque Magique is een hipsterfeest noch een nichefestival, maar een bonte verzameling van beats en mensen.

Beeld Illias Teirlinck

Van onhippe botinnen over kleurrijke sneakers naar sandalen: door alleen al naar de grond te kijken, ontdekte je de brede waaier aan bezoekers. Ook als je naar boven keek, viel je van de ene verwondering in de andere – van dreadlocks, over kale hoofden naar voetballerskapsels. Als we het publiek van Cirque Magique moeten vergelijken met dat van een ander festival, zouden we in de eerste plaats aan Sfinks denken - minus de gezinnen.

In tegenstelling tot Sfinks is de gemiddelde bezoeker hier echter niet voor de sfeer en gezelligheid. Wat we in het begin vreesden, zou later een foute inschatting blijken. De massa aan het technopodium werd na de passage van Charlotte de Witte gehalveerd, en verplaatste zich en masse naar een kleine, half overdekte dj booth waar nostalgie de orkestleider was. Jan Van Biesen, Yves Deruyter, DJ Ghost en Bolle teleporteerden duizenden mensen naar de jaren 90.

Beeld Illias Teirlinck

Ook het derde, officieuze hoofdpodium, waar melodische house regeerde, kwam na zonsondergang op gang. Hoe later op de avond, hoe meer vreemde vlerken – magiërs, goochelaars en vuurspuwers – over het terrein kronkelden, en hoe beter de muziek werd, met de broeierige beats van Matthew Dear als orgelpunt.

Het was vooral dan, met een hijgende jongleur in onze nek en ‘It’s Only Real’ van Denis Sulta in de achtergrond dat Cirque Magique veranderde in een charmant festival dat veel meer is dan een lokale kermis met grote dj’s. Laat ze nog maar lang leven, dit soort kleine festivals met een ferme hoek af.

Bekijk hier alle foto's van onze festivalfotograaf Illias Teirlinck.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234