Donderdag 18/07/2019

Chris(tine) and the Queens Best Kept Secret

Chris(tine) and the Queens: ‘Sommige mensen wijken in bed van de norm af. Et alors?’

Onbegrepen, uitgekafferd, maar net zo goed op handen gedragen door het publiek op Best Kept Secret en Brussels Summer Festival? Dat is Christine and the Queens. De Franse popster verdeelt en heerst. ‘En daar voel ik me uitstekend bij, merci beaucoup.’

“Je moeder zou zich moeten doodschamen.” Op Twitter publiceerde Chris vorige week een bloemlezing van screenshots vol haatdragende opmerkingen die ze het voorbije jaar moest slikken op sociale media. Pijnlijk detail: onlangs zag ze zich genoodzaakt haar concert tijdens het tweede weekend van Coachella annuleren omdat haar moeder overleden was. Die ene rotopmerking is evenwel nog maar het tipje van de ijsberg. Berichten over “zuiveringen”, swastika’s, anti-LGBTQ-vlaggen ... Een golf van haat overspoelde haar én de gemeenschap die Christine and the Queens rond zich heeft geschaard. “Mijn Instagram gaat momenteel gebukt onder een aanval van haatgevulde, homofobe aanvallen,” schreef de artieste, die vindt dat gender slechts een constructie is. Sinds ze vervelde tot de flamboyante, androgyne popster Chris (“Als een slang wierp ik mijn oude huid af. Ik ben nu een kerel met borsten!”) experimenteert ze met gender en identiteit in haar werk en (seks-)leven. Daarbij kreeg ze al een paar keer de wind van voren. “Ik deel de beledigingen hieronder om te laten zien dat er nog steeds veel werk aan de winkel is tegen intolerantie in Frankrijk. Maar dit alles maakt me alleen nog meer vastberaden.”

Ze wenst die roedel wolven evenwel veel succes. “Het moet lastig zijn om een ​​strijd aan te gaan die ze nooit zullen winnen. Hartjes en bloemetjes voor al wie zulke mensen tegen zich in het harnas jaagt. Hun haat is een weerspiegeling van onze triomfen.”

Domheid en intolerantie

Wij spraken Chris voor die storm losbarstte. Maar ook in tempore non suspecto liet ze zich al uit over de kortzichtigheid waarmee ze dagelijks wordt geconfronteerd. “Ik vind dat we deze wereld niet binair mogen blijven bekijken. Ik maak geen onderscheid tussen venten en vrouwen. Ook niet tussen hetero en queer… Ik ben een vurige pleitbezorger van dat idee. Maar ik merk dat je soms niet kan optornen tegen domheid en intolerantie. Het is ook eng om zelfs in serieuze media zwakzinnige commentaren te zien verschijnen over iets wat op de keper beschouwd hoogstpersoonlijk is. Wat kan het iemand in godsnaam schelen of ik liever een kutje dan wel een lul voor ogen krijg? (lacht:) Of beter nog: dat ik gek ben op allebei? Dat is ook gewoon zo: ik zie mezelf als een panseksuele vrouw. Dat iemand dat zou beschouwen als perversie… Tant pis. Et dommage.”

Alleen haar vader zweert vandaag nog bij de naam Héloïse Letissier. Anderen spreken haar al jaren aan met Christine. En sinds vorig jaar: met Chris. Op en naast het podium droeg Christine jaren geleden al wat je in een bui van binair denken “herenkleren” zou noemen: een veston, pantalon en glanzende lakschoenen. Dat was alleszins zo ten tijde van haar gelauwerde debuut Chaleur Humaine (2014). Met de opvolger Chris (2018) maakte ze haar verhaal ietsje complexer. Ze knipte d’r haar tot een kort kopje, en ook in haar naam ging de schaar: “Als Chris ben ik een soort Ziggy Stardust geworden. Een androgyn superwezen. De puurste, meest ongefilterde en uitdagende expressie van mezelf. Diep vanbinnen bezit ik weliswaar nog altijd het DNA van de verlegen Héloïse. Maar als klein meisje had ik een gruwelijke hekel aan mezelf. Zowel vanbinnen als vanbuiten haatte ik mezelf. Daardoor kon ik ook niet met andere mensen om. Ik blokkeerde volkomen. Nu kan ik me eindelijk uitdrukken.”

Ze omringt zich op het podium dan wel met royalty, maar durf Héloïse Letissier van Christine and the Queens geen popprinsesje te noemen. “Ik heb mezelf nooit herkend in het hyperseksuele imago dat jonge meisjes in vrouwenblaadjes uitdragen. Die clichés… Het is net een parodie of vermomming voor de elfendertig ándere manieren waarop je een jong meisje kan voorstellen. Ik huiverde als kind al bij de roestige gedachte dat jongens voetballen of rugby spelen, en de meisjes hooguit vanaf de bank mogen toekijken, in beate bewondering voor zoveel mannelijke kracht.”

Kracht, macht en zelfvertrouwen

Ze rolt haar spieren en grinnikt: “Tijdens mijn vorige tour moest ik in topvorm blijven, en gaandeweg zag ik een petite maar atletisch meisje opdoemen in de spiegel. Te mannelijk? Voor wie niet verder kijkt dan zijn neus lang is, misschien. Ik vind me net vrouwelijker dan ooit. Mijn metamorfose lokt wel vreemde reacties uit, merk ik: sommige mensen zijn zelfs effenaf gechoqueerd. Begrijpe wie begrijpe kan. Het is niet zo dat ik het buskruit heb uitgevonden heb. Voor me kwamen Annie Lennox en Grace Jones, die zowel amazone als tomboy waren. Ik toon hooguit dat je als vrouw kracht, macht en zelfvertrouwen kan uitstralen.”

Wat de controverse rond Chris mee in de hand werkte, was de poëtische maar vreemde videoclip die ze bedacht bij ‘5 Dollars’. Letissier beschrijft de muziekvideo als “American Gigolo with a twist”, naar de bekende romantische film met Richard Gere. In de clip zie je Chris, die haar ochtendroutine begint: work-out, douchen en dansen. Daarna kleedt ze zich om: uit haar kast haalt ze zowel een dominatrix-pakje als een herenkostuum. Gekleed als een dandy, die duidelijk vertrekt voor een SM-sessie, gaat ze de deur uit. In Frankrijk werd Chris verweten dat ze een pleidooi voor sekswerk zou houden met die clip. Haar lezing van de feiten? “De clip gaat over liefde. Betaalde liefde. De ultieme, consensuele liefde ook, in zekere zin. Iemand komt met geld over de brug om zijn donkere verlangens vervuld te zien, en een ander stemt daarmee in. De video is geen lofrede aan de prostitutie. Maar ik heb er wel iets over te zeggen. We zouden allereerst over sekswerkers moeten kunnen en durven spreken, op een manier die respectvol is. Nu gaan we nog veel te gecrispeerd om met seksualiteit. Sommige mensen wijken in bed nu eenmaal van de norm af. Et alors? Niets mis met vanille-seks, maar anderen willen hun leven tussen de lakens op duizend verschillende manieren exploreren. Een prostituee of gigolo die daar ook nog eens een aardige cent aan overhoudt, moet je niet per definitie afschilderen als een slachtoffer of verknipt individu.”

Ze zucht even. “Ik heb het idee dat ik alweer teveel aan het uitleggen ben. Sommige mensen zullen het nooit helemaal willen begrijpen. Conservatieve luitjes noemen me vandaag een “neo-feminist’. Maar wat houdt dat precies in? Betekent het dat ik seks-positief ben? In dat geval: het spijt me, waarschijnlijk. (lacht) Maar niet heus.”

Christine and the Queens sluit Best Kept Secret zondag af (23u30, ONE) en speelt 14/8 op het Paleizenplein tijdens Brussels Summer Festival

Chris is verschenen bij Because / Caroline

Nog vijf Best Kept concerttips

Kraftwerk, Interpol, Kurt Vile of Bon Iver hoeven we u niet meer voor te stellen. Maar naast Christine & The Queens prijken er nog heel wat straffe vrouwelijke blikvangers op de affiche.

Priests (vrijdag, 21u15, FIVE)

Zo grimmig als voorheen klinken ze vandaag niet meer. Maar dit postpunktrio uit Washington heeft wel duidelijk zijn geluid(en) gevonden. Katie Alice Greer is nog steeds de furie en frontvrouw op post, maar hun politiek geladen postpunk waaiert al eens dynamisch andere richtingen uit. Zelfs voor een snuif discopunk of new wave halen Priests hun neus niet op. Gelukkig maar, want de revolutie is de onze niet, als je er niet op kan dansen. Laat Priests de dienst leiden!

Aldous Harding (zaterdag, 17u30, FIVE)

Muzieknoten blijven vaak een tijdlang in de lucht zweven. Soms gaat haar ijle stem ongrijpbaar op in zachte galm. De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding is al net zo ondoorgrondelijk. En even intens als intiem klinkt haar fenomenale, fascinerende folkpop. “I don’t know how to behave”, hoort u Harding zaterdag wellicht zingen tijdens ‘Pilot’. Geloof er in geen hol van: in het idyllische decor van Best Kept Secret vindt haar muziek volledig zijn draai.

Julia Holter (zondag, 12u30, TWO)

Op haar vierde plaat Aviary zoekt Julia Holter de rafelrandjes van de popmuziek op, met kwetterende vogels, claxonnerende auto’s in de spits en vervormde stemmen. De “volière” als passende analogie voor het loeiend luide leven dat we vandaag leiden. Op Best Kept Secret zullen de nieuwe songs zich daardoor misschien wat ongemakkelijk en claustrofobisch aanbieden, maar laat u niet meteen uit uw lood slaan. Sit back, relax en laat haar briljante muziek volledig over u heen spoelen.

Big Thief (zondag, 14u15, TWO)

Wees gerust: Big Thief zal hooguit uw hart stelen in de Beekse Bergen. Met het fonkelnieuwe U.F.O.F. staat de groep rond zangeres Adrianne Lenker volgens ons voor een gewisse doorbraak. De plaat klinkt dan ook even bevreemdend als betoverend. Aan stemmige refreintjes of grote dynamiek doet de groep niet. Wél aan complexe gitaarmelodieën, bedrieglijk luchtige warmte, ritselende percussie en etherische zang. Wie zijn indiefolk graag net zo zacht als zonderling heeft, is aan het goede adres bij deze kleptomanen uit Brooklyn.

Kate Tempest (zondag, 19u15, FIVE)

Vier jaar geleden hadden we nooit verwacht dat confessioniele poëzie en festivals een sterk verbond konden sluiten. Enter: Kate Tempest op Best Kept Secret. Haar set ademde toen zelfs méér rock-’n-roll dan The Libertines, die datzelfde weekend afsloten. Spuwend verklankt deze Britse straatdichteres de stem van een ontgoochelde jeugd, op de grens tussen hiphop en spoken word. Frustraties, romantische obsessie, pijnlijke eenzaamheid, depressie en drugs zet ze dit weekend op rhyme en beat. Feesten maar, in mineur! 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden