Donderdag 27/06/2019
Swami Bami is de sidekick van Wim Helsen in ‘Winteruur’.

DM Zapt

Chris Dusauchoit heeft een aandachtsteef

Swami Bami is de sidekick van Wim Helsen in ‘Winteruur’. Beeld VRT

Robin Broos zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: slechts één iemand is gelukkig met de laatste aflevering van Winteruur.

Zondag is het eindelijk zover: zomeruur. De klok een uur vooruitzetten; weer opstaan als de zon is opgegaan; een uur meer vitamine D opdoen. Rekels, wat kijk ik daar naar uit.

Winteruur is klote. Ik leef volgens het circadiaanse ritme, gebaseerd op licht en donker. Dat ik uitgerekend op zo’n ontiegelijk laat – en donker – winteruur, en lang na mijn avondwandeling, nog een acte de présence moet doen, dat is eigenlijk van den hond.

Tijdens Winteruur lig ik daar maar wat. Als veredeld decorstuk. Te suffen op de sofa, omdat ik ook écht perte totale ben. Vorige week nog, toen ik eerst de hele dag moest gaan ravotten met mijn depressieve zus Katia. Dan kan ik om 23 uur geen ‘Pedigree Pal’ meer zeggen. En op maandag vaak nog later, wanneer die lamlendige Frank Raes weer eens opzettelijk overtime gaat met zijn Extra Time. Let maar eens op mijn ademhaling. Je ziet meteen hoe uitputtend zo’n schlemielige show is voor een golden retriever.

Swami Bami is de sidekick van Wim Helsen in ‘Winteruur’. Beeld VRT

Dus zit ik daar, Swami Bami, hondstrouw, naast die vervelende Wim Helsen. Ik probeer die mens elke avond opnieuw gerust te stellen, dat hij het wel kan. Het is uiteindelijk ook maar wat luisteren naar wat zijn gast nu weer heeft menen te zien in een uit de context gerukt brokje tekst. Maar elke keer opnieuw neemt hij weer zo’n ongemakkelijke start, alsof het een pilootaflevering is, en de presentator nog niet vastligt. Die helse Helsen is toch echt niet om over naar huis te blaffen?

Maar er schort ook iets aan het format. Voor een hond passeert er zelden iets relevants in Winteruur. Verschoning. Die keer met Paul Herygers was potige televisie. Die mens vertelt over Kitty, een hond die plots in zijn leven kwam en weer verdween. Dat ging werkelijk door merg en been. Enfin, mijn been. Niet dat ik ooit een been heb gekregen aan de Reyerslaan.

Een keer had Chris Dusauchoit een speelkameraadje meegebracht. Mona, een verkouden soortgenoot. Wat een aandachtsteef! Oh my Lassie. En maar niezen, blaffen en obsceen kwispelen. Ik heb haar bewust de staart toegekeerd, en gedurende het hele programma naar de regieassistent gestaard. Maar dat was dus niet naar de zin van de Canvas-directie. Volgens Olivier ‘& co’ Goris gedroeg ik mij als een gebeten hond.

Eekhoorn!

Sorry, ik was even afgeleid. Waarom blaffen die zogenaamde Bekende Baasjes altijd over snertschrijvers? Waarom geen teksten van Guido Gezelligheidsdier, Hugo Klauws of Lize Spitshond? Of van de al te vaak vergeten Paul de Kwispelaere? May he bark in peace. Woef!

Net als mijn lieve neef Boris, trouwens. Drie seizoenen heeft hij het uitgehouden, in hondenjaren is dat bijna 15 jaar. Dan heeft hij het tijdelijke voor de eeuwige brokkenhemel geruild. Wat een geluk dat hij het gelul van het afgelopen seizoen niet meer heeft moeten meemaken. Hondenlief!

Winteruur, 23.05 uur op Canvas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden