Vrijdag 15/11/2019

Filmreview

'Chez nous' is te veel pamflet: knallen doet het nooit

Beeld rv

Een goedbedoelende verpleegster laat zich verleiden om een extreemrechtse kieslijst te trekken. Regisseur Lucas Belvaux wil Frankrijk een geweten schoppen, maar of hij het Front National echt in affronten kan brengen met Chez nous is maar de vraag.

Een film maken die niet probeert om een subtiele metafoor te zijn voor de hedendaagse politiek, maar het onderwerp gewoon frontaal benadert: weinigen durven het aan, en daarvoor alleen al verdient regisseur-scenarist Lucas Belvaux (La raison du plus faible) een pluim.

In Chez nous toont hij wat er gebeurt wanneer de onschuldige, goedlachse verpleegster Pauline (Émilie Dequenne) zich laat verleiden door een populistische partij. Een rijke dokter (André Dussolier) met een schimmig verleden weet haar warm te maken voor de politiek, waarvan ze nochtans geen kaas heeft gegeten. Denk 50 Shades of Grey, maar dan met extreemrechts in plaats van SM.

Illegaaltje-klop

De intenties van Belvaux zijn nobel: hij probeert de kijker wakker te schudden en de moderne, salonfähige façade van extreemrechts te doorprikken. Chez nous toont dat de geschiedenis nooit helemaal verdwijnt. Zoals de boeren in Noord-Frankrijk nog steeds dagelijks oude obussen vinden tussen de terrils, zo is ook het gewelddadige verleden van extreemrechts nooit ver weg.

Beeld rv

Een oude vlam (Guillaume Gouix) van Pauline is daar het vleesgeworden voorbeeld van: overdag lekker knuffelig, maar ’s nachts wel illegaaltje-klop gaan spelen. Via hem onthult Belvaux de fascistische essentie van de partij, die meestal zorgvuldig verstopt blijft achter nette gezichten en beredeneerde, nét niet racistische campagnetaal.

Geheven vingertje

Heel boeiend allemaal, alleen jammer dat Belvaux zich te veel als een schoolmeester opstelt. Hij maakt van Chez nous een fabel met het geheven vingertje: "Pas op, kinderen!” Dat toontje. Heel even duwt de film je uit je comfortzone, door je aanvankelijk te laten sympathiseren met een hoofdpersonage dat zich inlaat met extreemrechts. Maar lang duurt dat niet. Al snel heb je door welke richting het met Pauline zal uitgaan. Dat zij dat zelf pas heel laat inziet, maakt haar hopeloos naïef. Waardoor je als kijker nooit op hetzelfde niveau staat als Pauline, en dat is dodelijk voor een film.

Een gemiste kans, want dit onderwerp, in de bekwame handen van een intelligente filmmaker als Belvaux: dat had vuurwerk kunnen opleveren. Maar knallen doet het nooit. Daarvoor is de film te veel pamflet en te weinig uitdaging. Hij mist scherpte en ambiguïteit. Hoe hard Belvaux ook het tegendeel beweert, met Chez nous preekt hij voor eigen kerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234