Zondag 20/09/2020

DM ZaptChâteau Planckaert

Château Planckaert bezit een volksheid die vervelt noch verveelt

In ‘Château Planckaert’ gaat de familie Planckaert aan de slag met een vervallen kasteel in de Franse Auvergne.Beeld VRT

Laten we maar meteen met de deur in dit chateautje vallen: Eddy Planckaert is een man van weinig televisietalenten. Hij is niet bijzonder welbespraakt, heeft het sexappeal van een brik halfvolle melk en acteert zoals de planken in zijn eigen houtzagerij. De wijsheid waarmee hij de reality van Château Planckaert mag openen, komt zo uit de Druivelaar: “Een goed ontbijt ’s morgens, dat is van ’t beste dat er es.” 

En toch bezit Planckaert iets waarvoor de Thomas Vandervekens van deze wereld smaad – voor een moord zijn ze iets te braaf – zouden plegen: een volksheid die vervelt noch verveelt. 

Dat ene grote talent cultiveert hij al sinds jaar en dag met enorme toewijding. Als Planckaert in 1981 zijn eerste Tour-rit wint, viert hij niet alleen met champagne maar ook door “alle teugels los te gooien met mijn vrouwtje Christa”. Een extra spurt die hem geen groene trui, maar volgens de overlevering wel zoon Francesco oplevert. 

Nog eens twee kinderen, zes kleinkinderen en een Planckaert-berg vol miserie later, gaat hij die alledaagsheid nu injecteren in een vervallen kasteel in de Franse Auvergne. In primetime op de openbare omroep dan nog. We durven voorspellen dat de belastingbetaler voor een keer niet zal klagen. Net als de voormalige kasteeleigenaar, Lodewijk XV, wordt Château Planckaert een ‘bien-aimé’. Geliefd betekent helaas nog niet hoogstaand.

In de eerste aflevering figureert het kasteel trouwens pas helemaal op het einde. De centrale rol is dan maar weggelegd voor de middelmaat van ‘de hardwerkende Vlaming’, vastgelegd op beeld: kranen zijn speelgoed, grootmoeders van 93 mogen gekscherend betutteld worden, vlees bestaat alleen uit hompen en auto’s zijn voorbestemd om twee parkeerplaatsen in te nemen.

Neen, de Planckaerts zijn niet woke, maar – daar mag u af en toe bij zuchten – wel herkenbaar. Wie gooit er de handen niet in de lucht, even enthousiast als de kinderen op de achterbank, wanneer de grens van België voorbij is gereden?

In die zin zal de bestemming, een gemeente met de appetijtelijke naam Lurcy-Lévis, de familie als gegoten zitten. Ondergetekende, die (ruw geschat) vijftien zomervakanties in de regio vertoefde, kan het weten. Veel verder dan het bestellen van ‘un grand coca’ op het terras van Chez Marie ben ik er nooit geraakt. Schone herinneringen in een al even schone streek, dat wel, maar elke boorling verdwijnt er met de noorderzon zodra ze het woord toekomst kunnen uitspreken.

Uitgerekend naar die plek trekt Planckaert dus om zijn grote droom te verwezenlijken. Die logica wringt bijna even hard als de toon van Château Planckaert: is dit nu The Sky Is the Limit of Don’t Worry Be Happy? Alleen een echte toogkampioen kan die combinatie verteerbaar maken.

Château Planckaert: elke zondag om 20.05 uur op Eén.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234