Zondag 04/12/2022

Albumrecensieblack midi

Chaos en experiment! ‘Hellfire’ van black midi raast en knettert dat het een lieve lust is ★★★★☆

Black midi op Glastonbury 2022. Beeld Photo News
Black midi op Glastonbury 2022.Beeld Photo News

Migraine! Hartkloppingen! Appelflauwtes! Heuse neuroses! U kunt het allemaal overhouden na het beluisteren van Hellfire, de derde plaat van black midi. Niet voor doetjes.

Sasha Van Der Speeten

“Jazzy akkoordenwissels, epileptische ritmes die elke dertig seconden van tempo veranderen, kilo’s melodrama, vlijmscherpe ironie: wat een circus!”, zo schreven wij vorige maand na het aanschouwen van black midi’s concert op het Nederlandse festival Best Kept Secret. “Black midi speelde nummers waarin minstens vijf verschillende songs huisden en schakelde zo driftig en razendsnel tussen genres en subgenres dat je als een flipperkastballetje tussen elfendertig indrukken en emoties werd geslingerd.”

Op Hellfire, het derde album van de Britse experimentele indieband, mag u die waanzin met tien vermenigvuldigen. Geen enkele song blijft langer dan een ademstoot hangen bij één idee of bij één enkele riff, de ritmewissels doen duizelingwekkend aan, schelle koperblazers wroeten zich door de gitaarmuur, dramatische melodieën worden bruusk afgebroken door atonale chaos en frontman Geordie Greep switcht met sardonisch genoegen vijf keer van register binnen één en dezelfde compositie.

Hoe anders was het drie jaar geleden, in 2019, toen je op zijn debuut Schlagenheim nog enigszins het bos door de bomen kon zien. In die tijd vielen de hipste trendspotters in katzwijm voor het eclecticisme van dit vinnige kwartet. Op plaat deden de jongens mathematisch en intellectuelerig aan, live trakteerden ze ons op een mindfuck van jewelste. Op het vorig jaar verschenen Cavalcade vierden de Londense nozems al wat meer de teugels: te midden van de uitgesponnen avantgarderock sijpelden behoedzaam stroompjes jazz. Moeilijk te geloven dat de groepsleden zich alumni mogen noemen van de prestigieuze BRIT-school waar ooit ook Adele, Amy Winehouse en The Kooks een opleiding genoten.

Sinister

Hellfire is verre van spek voor ieders bek. Zijn woeste melange van jazzrock, akoestische ambient, musical, crooners, exotica, noisepunk en sarcastische vaudeville onttrekt zich weinig verwonderlijk aan het hokjesdenken. Progrock uit de jaren 70? Yep. De mathematische jazzmetal van Fantômas en The Dillinger Escape Plan? Reken maar! De dwarse funkrock van Primus? Yes. Frank Zappa? Jawohl! John Zorn? Die zou hierbij likkebaarden, ja.

En passant zingt Greep het ene moment als Alex Turner on coke en het andere moment als een bezopen Frank Sinatra. Niet kwaad, zo’n likje sinister je ne sais quoi.

Nu ja, dat is ónze kijk op de zaken. “Mensen toetsen ons af aan wat ze binnen hun eigen muzikale wereld kennen”, zo vertelden de groepsleden ons drie jaar geleden doodleuk. “Hoe zij ons beschouwen, weerspiegelt eigenlijk hoe zij zelf naar muziek kijken.” Nou moe!

‘Hellfire’ verschijnt 15/7 op Rough Trade

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234