Zaterdag 19/10/2019

Interview

Celien Deloof (26), vastgoedmakelaar en dochter van Margriet Hermans: ‘Ik heb er lang wakker van gelegen dat ik niemand vind die in mij gelooft’

Beeld Koen Bauters

Celien Deloof timmert in de Noorderkempen samen met haar man Nico Vergaelen niet onverdienstelijk aan de weg als makelaar, weten we sinds Huizenjagers op VIER. Niet dat ze niet graag zingt, maar ze heeft ook graag een dak boven haar hoofd, zegt ze. Ze is even vrolijk als haar moeder, maar een stuk behoedzamer.

“Mama heeft misschien veel fans die van haar eerlijkheid houden, maar ze heeft er ook veel bruggen mee verbrand. Ik probeer mensen niet tegen de schenen te schoppen, ook omdat ik weet hoe het is als mensen je frontaal aanvallen terwijl ze je helemaal niet kennen. Ik ben als kind gepest en van de week heb ik de sociale media proberen te vermijden na de eerste harde reacties op mijn maagverkleining.

“Ik ben heel gevoelig voor wat mensen van mij denken en ik probeer daarom altijd rekening te houden met de gevoelens van anderen. Hen goed kunnen aanvoelen is een kracht als je vastgoedmakelaar bent. Ik vind niets zaliger dan helemaal te kunnen inspelen op de noden van mijn klanten en voor hen een huis te vinden waarvan ik bijna zeker weet: dit is echt iets voor hen.”

Wordt het niet steeds moeilijker? Hebben jouw klanten net zulke absurde verwachtingen als in Huizenjagers of in Blind gekocht?

“Op tv is die ontwikkeling misschien iets extremer, maar het klopt dat mensen tegenwoordig een huis zoeken met een zo goed als onbereikbaar ideaalbeeld voor ogen. Vroeger moest een slaapkamer groot genoeg zijn om een kast in te zetten, nu willen vrouwen allemaal een dressing. En de laatste tijd is de man cave erg in zwang. Mannen willen allemaal een ruimte waarin ze zich met hun vrienden kunnen afzonderen. Vorige maand nog was er een man die absoluut een aparte kamer wilde waar zijn biljarttafel in moest passen. Ik zag zijn zwangere vrouw kijken en vreesde het ergste voor haar (lacht). Mensen willen ook niet meer klussen en hebben geen zin in renovaties. Ze willen een instapklaar huis waar ze meteen hun meubels in kunnen zetten.

“Iedereen wil ook een groen uitzicht, bijvoorbeeld op weilanden van een landbouwer, én een kleine tuin die niet veel onderhoud vraagt. Ze vragen daarnaast altijd cijfers: ‘Hoeveel vierkante meter bewoonbare oppervlakte is er?’ Toen ik zelf een huis zocht, dacht ik alleen: als mijn tafel en mijn zetel er maar in kunnen staan.

“De kunst is om zo snel mogelijk de noden van je cliënten aan te voelen: willen ze een garage of volstaat een parkeerplaats voor de deur? Moet de perfecte keuken al aanwezig zijn of kan die een paar jaar later geplaatst worden? De musts en de no-go’s aanvoelen, daar ben ik wel goed in. Daarvoor moet je mensen leren kennen en samen een weg afleggen. Ik zou nooit durven mee te doen aan ‘Blind gekocht’, waarin ik al kopers heb zien huilen. Ik neem aan dat het wel goed komt, anders zou VIER het programma niet uitzenden, maar ik zou de teleurstelling van die mensen niet goed aankunnen.”

Aan Huizenjagers wilde je wel meedoen?

“Ja. Om te beginnen is het natuurlijk niet slecht voor onze naamsbekendheid in de regio. Toch heb ik getwijfeld. Ze hebben me al vaak gevraagd om mee te doen aan programma’s – aan Komen eten, bijvoorbeeld. Ik merkte altijd snel dat die mensen helemaal niet wisten dat ik zing en muziek maak, en dat ze me wilden laten opdraven in de hoedanigheid van dochter van Margriet Hermans. In Huizenjagers ben ik in de eerste plaats makelaar.”

Ik vond het wel flauw dat ze telkens een schlager van André Hazes lieten aanzwellen als jij in beeld kwam.

“Terwijl ik helemaal geen schlagerzangeres ben – dat zeg ik ook in het programma. En mijn moeder ook niet. Het Nederlandstalige lied is méér dan schlagers en carnavalsmuziek. Kijk naar Niels Destadsbader: hij is daar het beste bewijs van. Hij brengt meezingbare pop en rock. Dat is wat ik ook voor ogen heb.”

Draai je zijn muziek?

“Zeker, maar ook die van Guy Swinnen, Céline Dion en Tina Turner. Van haar zing ik altijd ‘Proud Mary’ of ‘Simply the Best’ tijdens mijn optredens.”

Toen je in het derde leerjaar zat, stuurde je moeder je naar de muziekschool.

“Onder lichte dwang, ja (lacht). Ik had helemaal geen zin in notenleer, en ook niet in piano. Ik wilde vioolspelen. Ik droomde ervan dat ik ooit tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd in een chique jurk sierlijk met mijn Stradivarius over het podium zou glijden – wij volgden die wedstrijd thuis altijd op de voet. Maar mijn moeder zag me liever aan de piano mijn eigen zang begeleiden. Nu ben ik haar dankbaar dat ze voet bij stuk heeft gehouden en dat ik mijn eigen nummers kan schrijven.”

Je hebt indertijd meegedaan aan het VIER-programma De beste singer-songwriter van Vlaanderen.

“Ja, omdat ik, anders dan bij Idool of The Voice van Vlaanderen, kon deelnemen met mijn eigen muziek. De jury vond wel dat ik kon zingen, maar ze vond mijn teksten en mijn muziek te licht. Ik snap dat wel, mijn muziek is meer op het meezingbare gericht.”

'Mensen zoeken tegenwoordig een huis met een zo goed als onbereikbaar ideaalbeeld voor ogen: een dressing, een man cave, een kleine tuin én veel groen' Foto: in 'Huizenjagers’ Beeld rv

Heb je je nooit voor andere talentenjachten ingeschreven?

“Als kind droomde ik van Junior Eurosong, maar mijn moeder zei: ‘Wacht jij maar tot je steviger in je schoenen staat. Als ik nu jonge deelnemers soms in elkaar zie storten als ze niet naar de volgende ronde mogen, denk ik: ik ben blij dat mijn moeder me daarvoor heeft behoed, dat had me misschien mijn hele leven achtervolgd.”

Biseksueel

Nico komt koffie en koekjes brengen.

(lacht) «Ik ben meer de onstuimige factor in huis en Nico is degene die alles in goede banen leidt.”

Je bent natuurlijk feministisch opgevoed.

“Ja, maar ik ben niet zo hardcore als mijn moeder, hoor. Zij is van de generatie die hard heeft moeten strijden om onder het juk van de katholieke kerk uit te komen. Een bommoeder worden was niet evident voor iemand met haar katholieke achtergrond. Nu kijkt niemand er nog van op, maar 25 jaar geleden baarde dat opzien, zeker als het om een BV ging. Hoeveel daar niet om te doen is geweest! In het licht van die strijd begrijp ik de felheid van mijn moeder wel. Zelfs haar druk besproken afkeuring van de hoofddoek in Terug naar eigen land op VIER. Al die meisjes met hoofddoeken geven haar het gevoel dat haar strijd voor niets is geweest. Ik sta daar neutraler tegenover. Ik denk ook dat het beter is je mening genuanceerd te verwoorden als je een serieus statement wilt maken. Mijn moeder weet dat wel, maar ze is zo’n flapuit, hè. Ik zal dingen veel behoedzamer formuleren, ook omdat sommige uitspraken van haar een impact op mijn leven hebben gehad.”

Welke?

“Ze heeft ooit eens gezegd: ‘Ik val eigenlijk op vrouwen.’ Dat is helemaal niet waar, maar ze heeft wel een biseksueel kantje en bedoelde eigenlijk: ‘Ik val óók op vrouwen.’ Maar ze was in de haast die nuance vergeten. Op school was een artikel met die uitspraak opgenomen in de cursus van het vak sociaal-economische initiatie, om het te hebben over wat nu de lgbt-gemeenschap heet (lesbian, gay, bisexual, transgender, red.). Daar zit je dan als 14-jarige tussen je klasgenoten. Ik dacht dat ik door de grond zou zinken. Ik kon alleen nog denken: hoe raak ik hier zo snel mogelijk weg?

“Mijn moeder heeft een vreselijk hoog je m’en fous-gehalte. Ik wou soms dat ik daar iets meer van had. Ik lig erg wakker van wat mensen van mij vinden. Ik denk steeds: wat zal de reactie zijn als ik dít doe, en wat als ik dát doe? Ik heb niet zoveel zelfvertrouwen.”

Die indruk geef je helemaal niet.

“Ik heb geleerd dat te verstoppen, mede dankzij de richting woordkunst, die ik vijf jaar heb gevolgd. Maar al sinds mijn kinderjaren had iedereen altijd een mening over mij omdat ik de dochter ván was. Een leraar zei me recht in mijn gezicht: ‘Ik moet jou niet.’ Maar vijf minuten later stond hij wel zoete broodjes te bakken met mijn moeder. Op het internaat hoorde ik kinderen voor mijn deur tegen nieuwelingen zeggen: ‘Tegen haar moet je niet babbelen, want zij stelt zichzelf voor met: ‘Ik ben Celien, de dochter van.’ Dat heb ik in mijn hele leven nóóit gedaan, eerlijk waar. Je vertrouwen in de mensen raakt zo toch beschadigd. Schijnheiligheid, vooroordelen, onoprechtheid: ik heb het daar moeilijk mee. Door die ervaringen hou ik extreem veel rekening met de gevoelens van anderen. Ik wéét hoe naar het is als mensen dat niet doen.”

Toch droeg je moeder haar boek Vele levens aan jou op, omdat je volgens haar zoveel op haar lijkt. Ze stuurde je op internaat omdat je discipline nodig had, zegt ze.

“Toen ik in Brussel naar de kunsthumaniora ging, wilde ik zélf op internaat.”

Beeld Koen Bauters

Waarom?

“Ik vond het moeilijk dat ik door verschillende mensen werd opgevoed. Het ene moment was alleen mijn vader er en was hij de baas. Als mijn moeder er was, was zij dat. En als zij er allebei niet waren, namen mijn oom en tante het roer over. Het was voor mij moeilijk om te weten naar wie ik eigenlijk moest luisteren. Ik miste een aanspreekpunt, iemand die mij duidelijk kon zeggen hoever ik kon gaan en wanneer het niet meer oké was wat ik deed. Misschien heb ik door dat gebrek aan duidelijkheid thuis weleens de grenzen afgetast.”

Dat wijst toch op een stevig karakter.

“Dat heb ik ook wel. Op school had ik altijd een antwoord klaar, maar al dat gepest laat toch zijn sporen na. Nu, ik weet dat ik sociale vaardigheden en veel inlevingsvermogen heb, en een echte klik kan maken met mensen. Dat is het positieve gevolg van alles wat ik heb meegemaakt.

“Je weet dat er op mijn 9de ook diabetes type 1 is vastgesteld bij mij.”

Daar kun jij niets aan doen, heb ik begrepen.

“Neen. De oorzaak is niet bekend. Het is wellicht erfelijk en men weet wel dat de doorbraak soms verband houdt met een traumatische ervaring. Dat kan een infectie zijn, of stress. Bij mij is het mogelijk uitgelokt door stress. Ik was op dat moment erg in de war door de dood van mijn grootmoeder. Het gepest op school bereikte toen ook een hoogtepunt omdat mijn moeder net erg aanwezig was in de media. Er waren toen véél dagen dat ik liever niet naar school ging.”

Over wie nu eigenlijk je biologische vader is, was toen ook veel gedoe.

“Ik begrijp dat wel. Gelukkig heeft Wendy Van Wanten die rol van ‘bommoeder met onbekende vader van haar kind’ daarna van mijn moeder overgenomen (lacht).

“Mijn moeder is een speciale, dat is nu eenmaal zo. Ik herinner me nog dat ik met haar op hotel was en dat ze zei: ‘Hier ben jij verwekt.’ Kijk, dát hoefde ik nu ook weer niet te weten. Ik wist toen al wie mijn biologische vader is. Ik lijk ook op hem, ik heb onder andere mijn platvoeten van hem geërfd (lacht). Of we karaktertrekken delen, weet ik niet zeker. Daarvoor ken ik hem niet goed genoeg. Hij is gewoon een vriend aan huis. Hij heeft altijd wat afstand bewaard, dat was ook zo afgesproken. Frank (Deloof, red.) is voor mij mijn vader. Hij was er sinds ik 1 jaar oud was, en hij is er altijd geweest. Ik zou me geen leven zonder hem kunnen voorstellen.”

Ik zag je net aan een apparaatje draaien dat je van onder je kleren toverde.

“Dat is mijn insulinepompje. Ik heb diabetes type 1, maar tegenwoordig is het niet meer zo lastig als vroeger om ermee te leven. Het blijft, om het plat uit te drukken, dikke kak, maar ik heb als kind vijf keer per dag spuitjes moeten prikken. Nu loop ik rond met een insulinepomp en een infuus dat me 24 uur per dag insuline geeft en hoef ik nog maar één keer om de drie dagen een nieuw infuus aan te brengen. Helaas reageert mijn lichaam heel hevig op insuline. Ik kwam vanaf mijn 9de zienderogen aan. Mijn middelbareschooltijd was echt naar. Ik had donkere gedachten en ging naar meerdere psychologen. Ik heb ontelbare keren geprobeerd te diëten en ik heb zelfs mijn suikerziekte misbruikt om af te vallen. Als je geen insuline spuit, staat je suikerspiegel te hoog en heb je geen hongergevoel. Het is levensgevaarlijk, want je maakt je organen echt kapot, maar je vermagert wel.”

Beeld Koen Bauters

Wanneer ben je daarmee gestopt?

“Toen ik Nico ben tegengekomen. Hij heeft op een gegeven moment gezegd: ‘Of je stopt met dat spelen met je ziekte, of ik verlaat je.’ Het feit dat ik er niet meer alleen voor stond en dat er iemand is die mij graag ziet om wie ik ben, heeft ervoor gezorgd dat ik weer gezond wilde leven.”

Vier maagzweren

Je hebt nu toch voor een maagverkleining gekozen.

“Ja. Mijn moeder heeft nooit geleden onder haar gewicht, maar ik wel. Zij heeft zichzelf altijd knap gevonden, knapper zelfs dan veel slanke meisjes. Ik ben zo niet. Ik wilde per se afvallen, maar ik werd helemaal gek van het vooruitzicht dat ik dan tot mijn 60ste zou moeten diëten. Het is psychologisch echt zwaar als je je gewicht maar niet onder controle krijgt.”

Dus je koos voor de operatie, maar je kreeg een lading bagger over je heen.

“‘Lekker makkelijk, zo’n operatie! Nu ga je weer lekker veel eten, zeker. En wij zullen wel betalen!’ Zulke dingen. Terwijl ik er mee naar buiten ben gekomen om anderen te helpen als ze afzien zoals ik destijds.”

Wordt die operatie vaak uitgevoerd bij mensen die zo jong zijn als jij?

“Dat gebeurt meer en meer, vooral om ergere problemen op latere leeftijd te voorkomen. Bij mensen met een BMI hoger dan 40 wordt de operatie terugbetaald, bij mensen met diabetes moet je BMI meer dan 35 bedragen. Maar ik zal in de toekomst minder medische problemen hebben, die het ziekenfonds anders veel meer gekost zouden hebben.”

Ik kan het bijna niet geloven, maar ik las dat je op je 19de al vier maagzweren hebt gehad?

“Klopt.”

Hoe kwam je daaraan?

“Van de stress. Niet alleen van hard te studeren. Ik verdronk in het pleasen van anderen, en wat ik moest doen om aardig gevonden te worden. Maar na mijn herseninfarct heb ik tegen mezelf gezegd: ‘Nu stop ik daarmee.’”

Dat herseninfarct kreeg je na een rit in de rollercoaster in een pretpark.

“Dat zou de oorzaak geweest kunnen zijn, maar het kan ook gebeurd zijn toen ik bij de kapper mijn nek naar achteren boog. Mijn halsslagader is op een zwakke plek gescheurd en daardoor is er een bloedpropje naar mijn hersenen geschoten. Ik heb daar niets van gemerkt, maar opeens kon ik mijn linkerbeen niet meer bewegen. Als je op je 25ste van scanner naar scanner gedragen moet worden, dan doet dat iets met je. Ik heb daarna besloten te stoppen met pleasen en te springen voor anderen, ik wilde beter voor mezelf zorgen en mijn energie op mijn eigen leven richten. Ik ben een beetje egoïstischer geworden.”

Vorige maand heb je je eerste cd uitgebracht, in eigen beheer nog wel.

“Ik heb geen management en geen platenlabel. Dat het me maar niet lukt iemand te vinden die in mij gelooft, daar heb ik lang van wakker gelegen. Misschien vinden mensen me nu pretentieus, maar ik wéét dat ik kan zingen. Als ik zie dat anderen wel kansen krijgen, denk ik soms: waarom ik niet? Nu de cd er is, heb ik dat kunnen loslaten. Ik ben trots dat die plaat er toch is gekomen, met de hulp van mijn familie en entourage. In 2018 heb ik 75 keer opgetreden en voor 2019 heb ik al 40 shows in mijn agenda staan. Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gekregen.”

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234