Dinsdag 15/10/2019

Concertrecensie

Celeste in AB: genoeg troeven, nu nog wat meer durf ★★★☆☆

Celeste, Ancienne Belgique, Brussel, Francis Vanhee Beeld Francis Vanhee

Celeste wist de eerste minuten van haar concert in de AB geen blijf met zichzelf. Ze friemelde aan haar lange mantel, heen -en weerschuifelend, een meewarig glimlachje om de mond. Nochtans wacht de Britse een glorierijke toekomst in de r&b.

Altijd entertainend, zo’n piepjonge, verlegen zangeres voor je neus. We herinneren ons de eerste shows van de vijftienjarige Joss Stone nog, die al even onbeholpen op het podium stond - we schrijven 2004 - en wier bindteksten zich toen tot nerveus gegiechel beperkten. Zo bont maakte Celeste Waite het gelukkig niet in Brussel. Haar bescheidenheid charmeerde, hoewel die fel contrasteerde met haar ravissante podiumpersoonlijkheid: een elegante nachtclubzangeres uit de fifties, zo leek het wel, met een licht melancholische oogopslag en een prachtige, massieve afro. Ze werd omringd door de jongens van Gotts Street Park, het jazzkwintet dat ook haar singles en ep’s stut met middernachtelijke vibes.

‘Coco Blood’ was een ode aan haar Jamaicaanse roots en haar ouders die de kleine Celeste ooit van Californië naar het Britse Brighton sleepten om er een nieuw leven te beginnen. Ze groeide er op met de muziek van Aretha Franklin en Billie Holiday, nam er een eerste eigen liedje op en flikkerde het op Soundcloud waarna haar manager haar ontdekte. Op haar achttiende ontdekte ze My Beautiful Dark Twisted Fantasy, het meesterlijke album van Kanye West, en beluisterde het “drie keer per nacht, want al die verschillende zangpartijen vertellen hun eigen verhaal”. Toen haar vader overleed, schakelde ze een versnelling hoger. Ze schreef ‘Father’s Son’, een eerbetoon aan hem en aan al wie vaderloos opgroeit. In de AB zong ze het quasi-nonchalant, met een melodie die door merg en been sneed. “Maybe I’m lonely, maybe you’re lost / Maybe I’m an echo, or maybe you’re a ghost / Could there be two of us?”

Afro in de fik

De troef van Celeste? Een soulvolle, hese stem, van gospel doordrongen en erg wendbaar. Je dacht niet verwonderlijk aan Amy Winehouse, hoewel de 25-jarige Celeste minder ruig in het leven staat. Maar ook aan de warmbloedige fond van Adele en, in de frivolere passages, aan Corinne Bailey Rae. Het is op die stem - in combinatie met haar overrompelende uitstraling - dat Britse popweldoeners zoals de BBC-dj Annie Mac en zangeres Lily Allen verliefd werden. Die laatste bood Celeste prompt een platencontract aan bij haar label Bank Holiday Records. Vandaag krijgt ze lof toegezwaaid van celebrities zoals regisseur Spike Lee, acteurs zoals Idris Elba en comedian Dave Chapelle die bedelen om een plekje op de gastenlijst van haar shows.

In Brussel vertaalde bovengenoemde showbizz-gloss zich vooralsnog niet in een wufte, hoogdravende performance, gelukkig. Celeste beseft dat ze nog heel wat te bewijzen heeft en stelde zich nederig op. Na een wankel, charmant slordig ‘Lately’ bekende ze dat de dankbaarheid van het publiek surrealistisch aanvoelde. “Ik praat meestal niet veel tijdens concerten”, klonk het. “Maar wie had ooit gedacht dat een liedje dat ik anderhalf jaar geleden in een regenachtig Leeds schreef een connectie met andere mensen zou maken?” Het zwoel-melancholische ‘Both Sides Of The Moon’ volgde, met brio gebracht, ijzingwekkend slepend gespeeld door haar band terwijl een vaalrode spot haar Afro haast in lichterlaaie zette.

Celeste, Ancienne Belgique, Brussel, Francis Vanhee Beeld Francis Vanhee

Draai om die knop

Het nieuwe ‘Somebody’ liet een andere kant van Celeste horen: een door een mambo-achtig pianoloopje voortgestuwde soulkraker die van The Dap Kings had kunnen zijn. Hier had haar stem moeite om overeind te blijven in de lage regionen, maar goed, het deuntje is simpel genoeg om een radiohitje te kunnen worden. Ook ‘Love Is Bad’ konden we bezwaarlijk een briljante soulcompositie noemen, hoewel het uitmondde in een wonderlijke jazzy outro waarin haar saxofonist assertief en roekeloos de melodie aanviel met de furie van, pakweg, Branford Marsalis.

Jazeker, Celeste bewees dat ze over een zielsverschroeiende zangstem beschikt, alleen voelde haar gedartel over de toonladder niet altijd even solide aan. Daar is dus nog werk aan de winkel. Ze mag ook strenger zijn voor het songmateriaal: een lekkere jam is nog geen liedje. We stonden ons nu en dan af te vraag waar de bridge van een nummer bleef omdat we snakten naar een alternatieve akkoordenprogressie. Nu kabbelen een aantal van Celestes liedjes wat dromerig in het ijle weg. Niets mis mee, maar als ze ooit in de Champions League wil meespelen, zal ze een knop moeten omdraaien. De tijd is rijp.

Gezien op 16 september in de AB, Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234