Dinsdag 28/09/2021

AchtergrondNetflix

‘Casa de papel’-maker beraamt opnieuw een overval. Deze keer met flitsende fastfoodfictie

Lali Espósito, Verónica Sánchez en Yany Prado in ‘Sky Rojo’ Beeld Netflix
Lali Espósito, Verónica Sánchez en Yany Prado in ‘Sky Rojo’Beeld Netflix

In afwachting van het finale seizoen van de Spaanse gijzelingsreeks La casa de papel beraamt bedenker Álex Pina een nieuwe overval op de Netflix-kijker. Sky Rojo zou weleens zijn volgende succeshit kunnen worden: flitsende fastfoodfictie die je in 25 minuten verorbert en waarbij geen dode momenten vallen.

In Spanje en ver daarbuiten sijpelen de eerste recensies van Sky Rojo binnen en de teneur is positief: de nieuwste reeks van Álex Pina en Esther Martínez Lobato, zijn schrijfpartner en echtgenote waarmee hij onder meer El embarcadero (bij ons bekend als The Pier) en White Lines maakte, wordt de volgende verslaving bij bingewatchers.

Sky Rojo is in de woorden van Pina “een thriller met zwarte humor” die zich afspeelt op Tenerife, waar drie prostituees met veel branie het milieu van de vrouwenhandel de rug willen keren. Achternagezeten door de schoothonden van de pooier volgen 8 afleveringen van 23 minuten waarbij wie 3 keer met de ogen knippert een plotwending mist. Het is een snelle maar smakelijke hap: Sky Rojo is een soort Thelma & Louise op de wijze van Charlie’s Angels.

Sinds het globale succes van La casa de papel, een gijzelingsreeks over het verzet tegen de consumptiecultuur, is Álex Pina bij Netflix aan boord gehesen als de Messias van de entertainmentindustrie. De streaminggigant telde zo veel geld neer dat Pina een derde, vierde en – nog uit te zenden – vijfde seizoen van Casa maakte, terwijl hij nochtans had aangegeven na het tweede te willen stoppen, omdat het verhaal verteld was. Naast het uitmelken van zijn succeshit, bracht de Spaanse tv-maker in 2019 El embarcadero uit en vervolgens White Lines, een coproductie met de makers van The Crown.

Lali Esposito (l.) Beeld TAMARA ARRANZ
Lali Esposito (l.)Beeld TAMARA ARRANZ

Na het matig ontvangen moordmysterie dat White Lines was, is Álex Pina zich opnieuw gaan concentreren op wat de eerste twee seizoenen van La casa de papel zo goed maakte: de morele twisten van zijn personages, snel opeenvolgende actie en een blitse montage. Sky Rojo draagt de Casa-stempel, maar is nog nerveuzer. “Ik wil de kijker vanaf de eerste minuut bij de strot grijpen”, aldus Álex Pina. “Bij een actiefilm begint het plezier doorgaans bij de derde act, het moment waarop de personages botsen en er een conflict losbarst. Dus dacht ik: wat als je de opbouw weglaat en meteen bij de actie begint.”

De Red Bull-aanpak van Sky Rojo is een format dat al langer suddert in Pina’s hoofd. Het is evenzeer een keuze uit tactische overwegingen, erkent hij. “In 2020 zijn 5.000 series gemaakt in de 50 meest geïndustrialiseerde landen ter wereld. Hoe kan ik de aandacht wegleiden van de 4.999 anderen? Door voor een duidelijke aanpak te kiezen, waarbij de 25 minuten per aflevering méér bevatten dan enkel crazy action. Met het centrale thema, vrouwenhandel, mik ik op het bewustzijn van de kijker en de reeks moest er in de eerste plaats esthetisch goed uitzien. Er is een fragment waar de drie meisjes in felle kledij in de woestijn staan: ik probeer altijd een iconisch beeld na te streven. Elk shot in Sky Rojo is postkaartwaardig.”

Aangevallen met een zaag

“Ik denken dat mensen fictie vandaag anders consumeren dan pakweg tien jaar geleden”, pikt mede-bedenker Esther Martínez Lobato in. “Ik heb de indruk dat soms met een half oog naar televisie wordt gekeken, tot er schot in de zaak komt. Je kan 10 minuten verliezen aan een scène waarin iemand op de tram wacht, terwijl wij willen beletten dat de kijker kán afhaken.”

Sinds corona is shortformfictie ook naar Vlaanderen overgewaaid, in de vorm van onder meer Bathroom Stories, Leef en Lockdown. Met The End of the Fucking World en I Am Not Okay With This heeft ook Netflix uitstekende ultrakorte reeksen in de aanbieding. “Spanje kent een traditionelere aanpak als het op fictie neerkomt”, gaat Martínez Lobato verder. “In Spanje duurt een aflevering gemiddeld 70 minuten. Wij hadden 16 pagina’s script per aflevering, waar je normaal al snel aan één bladzijde per minuut komt. Dat was nooit eerder gebeurd. Het productieteam was vooraf enthousiast, omdat ze dachten dat hoe korter de reeks zou zijn, hoe goedkoper het zou uitdraaien, maar dat viel in de praktijk tegen.”

Verónica Sánchez Beeld TAMARA ARRANZ
Verónica SánchezBeeld TAMARA ARRANZ

Om te vermijden dat Sky Rojo zou uitmonden in hersenloos vertier, herhaalde Álex Pina de truc van La casa de papel waarbij hij een onderbelicht sociaal thema inkleedt als flitsende fictie. “In Spanje is prostitutie en vrouwenhandel alomtegenwoordig. Zoals je in de reeks ziet, worden meisjes gerekruteerd in Latijns-Amerika. Er wordt hen een beter leven beloofd, zodat ze geld kunnen opsturen naar hun familie, terwijl ze in Spanje in een bordeel eindigen”, vertelt Pina.

“Die thematiek komt aan bod in documentaires en sociale drama’s, maar zelden in een superficieel genre. Ik geloof dat entertainment een efficiënte manier kan zijn om een globaal probleem aan te kaarten bij een breed publiek – een grote groep mensen die documentairemakers misschien niet kunnen bereiken. Het kan ook omgekeerd werken: wie weet kijken er mensen naar Sky Rojo die normaal niet into fictie zijn, puur uit nieuwsgierigheid om te zien hoe we de getuigenissen hebben verwerkt.”

De makers van Sky Rojo hebben gesprekken gehad met prostituees en ex-prostituees die uit de klauwen van pooiers zijn ontsnapt, maar evenzeer met aanklagers en rechercheurs die onderzoek naar vrouwenhandel voeren. “Elke getuigenis heeft ons diep geraakt, zoals die van een Afrikaanse lerares die een job in het onderwijs was beloofd, maar in de plaats daarvan in een bordeel is beland, waar ze door haar pooier aangevallen is geweest met een zaag. Het ergste aan het verhaal is dat zij moest opdraaien voor de ziekenhuiskosten”, zucht Esther Martínez Lobato.

“Je denkt dat ze goed de kost verdienen door dagelijks met 10 mannen seks te hebben, maar ze worden voortdurend afgeperst. Ze betalen zelf hun lingerie, voorbehoedsmiddelen en kapperskosten, en wanneer ze die kosten weigeren te maken, wordt ermee gedreigd dat je familie wordt uitgemoord. Zulke hallucinante getuigenissen hebben we in Sky Rojo verwerkt, maar het was veel moeilijker om in het hoofd van een pooier te kruipen. Hoe kan je iemand zoveel leed aandoen en trots zijn op wat je dag in dag uit organiseert? De psyche van een pooier is te complex om te vatten.”

Argentijnse superster

Ondanks de zwaarte is Sky Rojo één grote adrenalinestoot. Waar de Belgisch-Franse productie Cheyenne et Lola over mensenhandel handelt en het melodrama opzoekt, pakt Álex Pina het bewust kleurrijk aan. Wat niet bewust was, was de keuze om opnieuw een serie te bouwen rond sterke vrouwen.

“Het is geen statement, en dat was het evenmin in La casa de papel. De keuze voor moedige mensen was wel bewust, maar ik maak daarbij geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Tokio is in La casa de papel het personage dat het heft in handen neemt. Ze is ondernemend en misschien wel het sterkste personage van de reeks. Dezelfde uitgesprokenheid zie je bij Coral, Wendy en Gina in Sky Rojo. Dat een vrouw zo kan zijn mag niet als het nieuwe normaal beschouwd worden, maar gewoon als normaal.”

Geslacht is ondergeschikt aan persoonlijkheid, zegt Pina, die dan weer wel met het klassieke beeld van de onaantastbare man wil breken. “Christian, een handlanger van de pooier, is impulsief en agressief, maar ik toon ook wat er achter die façade zit: in werkelijkheid is hij een emotionele wees die geen voeling meer heeft met zijn innerlijk kompas. Die kwetsbaarheid belichten is wél een statement.”

Extravagante, tot de verbeelding sprekende personages zijn het handelsmerk van Álex Pina. De personages van La casa de papel zijn de superhelden van de 21ste eeuw. Door het succes van de Netflix-reeks kunnen de acteurs niet langer over straat lopen zonder vastgeklampt te worden. Pina heeft de Spaanse fictie op de kaart gezet, waarmee Scandinavië niet langer de heimat is van al wat goed werkt op televisie en streaming.

null Beeld TAMARA ARRANZ
Beeld TAMARA ARRANZ

Een reden waarom Sky Rojo weleens zou kunnen aanslaan, is de manier waarop is gecast. Coral, een van de drie hoofdpersonages, wordt gespeeld door Verónica Sánchez, een household name in Spanje. De Argentijnse superster Lali Esposito speelt Wendy en zal er met haar 8,2 miljoen volgers op Instagram voor zorgen dat Sky Rojo niet enkel zal rondgaan in Spanje maar ook in Latijns-Amerika. Yany Prado, een Cubaanse die Gina vertolkt, is de minst bekende van de drie, maar krijgt van Álex Pina een gouden kans om haar carrière te lanceren.

Álex Pina weet hoe de markt in elkaar zit, omdat hij zelf een revolutie heeft ontketend door een streamingsucces te worden met La casa de papel, dat eerst was geflopt op de Spaanse zender Antena 3. Door Sky Rojo rond drie populaire pionnen uit verschillende landen te bouwen, verbreedt hij zijn reikwijdte, wat de kans op slagen vergroot. Er zijn wereldwijd 400 miljoen Spaanstaligen én Netflix brengt de reeks bovendien op al haar markten uit, waardoor ook u straks overstag zal gaan. Voor wie na één avond al klaar zal zijn met Sky Rojo is er nu al goed nieuws: Netflix heeft alvast een tweede seizoen besteld. En het zou ons verbazen mocht het daarbij blijven.

Sky Rojo is te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234