Zondag 09/08/2020

InterviewZomergids

Carice van Houten: ‘Na die kus van Meryl Streep wilde ik mijn wang niet meer wassen’

Beeld Oof Verschuren

De Nederlandse topactrice Carice van Houten (43) vindt Ricky Gervais zo leuk dat hij aantrekkelijk wordt. Wie of wat zijn haar andere favorieten? ‘Elleboogje­s­macaroni, blok kaas erin, roeren zodat het draderig wordt, en dan ketchup erbij. Heerlijk!’

Een goede gids, zo leert de sessie met Carice van Houten, weet wat ze wil. De 43-jarige actrice tuurt op de lunchkaart van het Amsterdamse hotel The Dylan. Dan, tegen de serveerster: “Ik zou eigenlijk een salade niçoise willen, zónder de salade. De losse elementen – aardappels, tonijn, ei, tomaat, whatever – vind ik allemaal lekker, maar die blaadjes vind ik altijd zo’n gedoe.”

We hebben het kort even over Instinct, Halina Reijns eerste film als regisseur, en Carice van Houtens eerste als producent. “Dat je ergens van begin tot eind betrokken bij bent, geeft een nóg grotere kick”, zegt de actrice over die nieuwe professie. “Ik zat niet – zoals Halina – ook echt bij de montage of kleurcorrectie, maar ik maak hier wel meer dan ooit deel van uit.”

Met een lachje: “Op zich had ik ook een leuk hoofdrolletje te pakken.”

Van Houten speelt psychiater Nicoline, die als enige in het behandelteam protesteert tegen de verlofaanvraag van de veroordeelde verkrachter Idris, en zich tegelijk tot hem aangetrokken voelt. ‘When Melisandre meets Jafar’, schreef The Hollywood Reporter in een lovende recensie, zinspelend op de eerdere, bekendste rollen van hoofdrolspelers Van Houten (in ‘Game of Thrones’) en Marwan Kenzari (Aladdin).

“Paul Verhoeven en zij lijken natuurlijk in eerste instantie voor geen meter op elkaar,” zegt Van Houten over hartsvriendin/regisseur Reijn, “maar op een of andere manier tóch ook wel. Die totale overgave op de set, de aanstekelijke energie. Als ik wakker word, duurt het een kwartier voor ik één oog open heb. Halina staat gewoon meteen op: een wakker iemand.”

Man Up, hun nieuw gezamenlijk productiebedrijf, gaat zich – vooralsnog – richten op het vertellen van verhalen vanuit vrouwelijk perspectief. Zoals de tiendelige televisieserie Red Light, die zich deels afspeelt in het vrouwenhandelcircuit en die later op VTM te zien zal zijn. “De naam Man Up moet je met een korreltje zout nemen, niet té serieus, maar er zit zeker een feministische drive achter.

“Voor Red Light, een grote serie, voerden we allerlei productionele gesprekken. Op een gegeven moment was er een man – ik zal geen naam noemen – die zei: nou meisjes, nu even oortjes dicht, we gaan het over de cijfertjes hebben. Letterlijke tekst! Toen we daar wegliepen, dachten we wel: oké, dit gaat voortaan anders.”

Actrice/mens: Meryl Streep

Meryl Streep krijgt in 2017 op de Golden Globes de Cecil B. DeMille Award voor haar hele oeuvre.Beeld EPA

“Ik kan midden in de nacht weleens denken: wat is Meryl Streep nu aan het doen? Het is bijna een soort verliefdheid. Ik heb haar eens ontmoet, alweer een poos geleden. Op datzelfde feestje stond ik eerder met een bekende acteur te praten, die ik vertelde dat ik zo had genoten van zijn spel in een bepaalde film. En het was een lul. Echt een lul. Terwijl Meryl Streep, die ik even later aansprak, heel lief een ­gesprekje met me voerde en me vervolgens een kus op m’n wang gaf. Wat een mooie vrouw, zo gracieus. Ik wilde die wang, zoals het een ware fan betaamt, niet meer wassen. Er zijn mensen die niet tegen haar acteren kunnen – dat is een bepaald slag mensen. Streep laat véél zien als actrice, een combinatie van techniek en intuïtie. Ze is ook een goede comedy-actrice, heel helder en minutieus. Buiten dat heeft ze ook gewoon een heel mooi gezicht. Ik vind het best dapper dat ik zo op haar afstapte, dat zou ik nu misschien niet meer durven – ik had wellicht een biertje op. Ik complimenteerde haar met een scène in The Bridges of Madison County: de manier waarop ze – op slag verliefd – een sigaret uit Clint Eastwoods hand grist. Je ziet ook dat regisseur Clint verliefd op haar moet zijn geweest. Hij vergeet soms letterlijk naar zichzelf te snijden. Betoverd.”

Muziek: ‘Blue’ van Joni Mitchell

Van Houten steekt haar linkeronderarm op: vier bescheiden letters spellen ‘blue’. “Vorig jaar laten zetten. Je hoort ­weleens een lied of leest een boek waarbij je denkt: hoe kan degene die dit gemaakt heeft mij zo goed kennen? 

Joni Mitchell in Amsterdam, 1972.Beeld Redferns

Het album Blue luisterde ik zo rond mijn 18de. Een vriendje kwam ermee aanzetten. De relatie ging uit, maar ik heb er mooi Joni Mitchell aan overgehouden. Alleen het eerste nummer al: ‘All I Want’. Ze zingt: ‘I want to knit you a sweater, want to write you a love letter, I want to make you feel better, I want to make you feel free’. Zowat het mooiste toch wat je iemand kunt wensen in een relatie.’

Boek/film: ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ (Milan Kundera)

“Las ik toen ik 15 was, een sinterklaascadeau. De film zag ik kort daarna. Die passage over ‘het klein woordenboek van onbegrepen ­woorden’ vond ik fascinerend. Dat verschillende mensen, vanwege hun achtergrond, vaak een heel ­andere betekenis geven aan woorden en begrippen, zélfs aan iets onmiskenbaars, zoals de maan.

“Wat ik me van de film vooral herinner, is die keuze tussen de ­gevaarlijke liefde, die je niet helemaal kunt ­pakken, en de veilige. Moet je kiezen voor het een, of voor het ander?

“En dan Juliette Binoche en Daniel Day-Lewis. Hoe ze in bed liggen: zij het maagdelijke meisje, met blozende wangen, hij soort van de mooiste man op aarde. Er zit ook zo veel mooie symboliek in het verhaal. Alles eraan greep me. De tijd waarin het speelt, hun relatie, de seksualiteit, dat treurige einde. Nu ik het erover heb, wil ik het boek er meteen bij pakken. ­Herlezen.”

Dier: Berggorilla

“Voor het Wereld Natuur Fonds reisde ik naar Rwanda. Daar bezocht ik de berggorilla in z’n natuurlijke ­habitat. Zo waanzinnig mooi. De geur van de aarde alleen al, hoe ­lekker dat rook. Die berggorilla’s, een silverback, jonkies en zo, ik kreeg tranen in mijn ogen, was ontroerd. Ik was ook moe, dat scheelt. Eerst vier uur klimmen in de ijle lucht – ja, je kunt ze niet bestellen, je moet ze zoeken. Dit is zo oorspronkelijk, dacht ik. Al mijn stomme angsten gingen daar even overboord. Ik dacht: wat heb ik nou te zeggen? Ik kom hier bij jou op bezoek, aap. Nederig werd ik ervan.

Beeld thinkstock

“Ik vind dieren mooi, maar als het erop ­aankomt, ben ik een schijterd. Een hond, dat lukt. De rest is me te ongrijpbaar en ongecontroleerd. Muizen vind ik doodeng. Maar ook snelle insecten. Ik voel me zo dom als ik zo’n prachtige vlindertuin weer eens niet ­binnen durf. Maar dat gefladder, dat ik ze niet zie aankomen – heel onprettig. Maar goed, er valt mee te leven.”

Ze lacht. “Voorts heb ik niet zo veel issues, hoor.”

Humor (1): Laurel en Hardy

“Of ik als kind hardop lachte om Laurel en Hardy weet ik niet, maar vanbinnen zeker wel. Vooral door mijn vader, die al hardop lachte om wat er ging ­gebeuren, vóór het gebeurde, omdat hij de films al zo goed kende. En daar moesten mijn zus en ik dan weer om lachen. Wat me vooral bijstaat, is hoe ze onder de plak zaten, die Laurel en Hardy. Hoe hun vrouwen werden neergezet: altijd als hun moeders en boos, woest, een beetje eng. Vrouwvriendelijk was het niet meteen, maar wel zó leuk.”

Humor (2): Ricky Gervais

Ricky Gervais in 'After Life'.Beeld Netflix

“Die is totaal beïnvloed door Laurel en Hardy, denk ik. Zelfde vaatje,alleen minder slapstick. Gervais heeft ook een prachtige treurnis. Hij móét weten wat het is om je een enorme lul te voelen, en klein. Hoe ­lelijk mensen kunnen zijn in hun ambitie, dat is The Office. Ik vind ­Gervais zó grappig dat hij ook gewoon fysiek ­aantrekkelijk wordt.”

Eten: Macaroni met kaas en ketchup

“Ik ben net als Andy Warhol een witvoedselmens. Ik weet dat het slecht voor me is, maar als ik mag kiezen, eet ik het liefst wit brood, witte pasta, witte hagelslag. Vroeger was Casa di David mijn stam­restaurant, hier vlakbij. Spaghetti bolognese, homp boter erop, en heel veel kaas. Heerlijk! Ik ben totaal geen avonturier qua eten. Komt door mijn vader, denk ik toch. Mijn ouders waren gescheiden. Pannen­koeken, kaasfondue of macaroni met kaas en ketchup – dat waren de drie gerechten van mijn vader.

“Zo’n sterrenrestaurant, echt superleuk hoor. Maar zelf ben ik een luie, ongeïnspireerde kok. Elleboogjesmacaroni, blok kaas erin, roeren zodat het draderig wordt, en dan ketchup erbij. Dat is geen bolognese, maar misschien toch wat ik het lekkerste vind. Voor bolognese moet je vlees bakken, groente erin en zo, gezonde dingen. Maar een echte mac and cheese is totaal groenteloos. Je moet wel de juiste ketchup hebben. Heinz.”

Dans: Nederlands Dans Theater

“Een kunstvorm die ik eigenlijk pas vrij laat heb ontdekt, maar ik was direct superfan. Je kunt mij op theatergebied geen groter plezier doen dan met het Nederlands Dans Theater. Als ik een dansvoorstelling zie, is het soms alsof ik niet zelf mijn gedachten stuur, als een soort trip. Je voelt van alles, terwijl er op het podium niks gezegd wordt. Na zo’n voorstelling denk ik altijd: fuck, ik heb het ­verkeerde beroep ­gekozen. Heerlijk toch, als ik níét hoefde te praten? Dan kon ik gewoon bewegen! Op zich heb ik wel de bouw van een danser. Of nou ja, ik zóú het lijf van een danser kunnen hebben. Tenger ben ik altijd geweest, zeg maar gerust een spillepoot. Maar ja, ik ben dus nogal een stijve hark.”

Geluid: Kinderlach

“De schaterlach van mijn zoontje is echt next level. Pure drugs. Zó aanstekelijk. Hij klinkt zoals mijn ­vader vroeger lachte. Niet helemaal hetzelfde timbre, mijn vader klonk dieper, maar wel hetzelfde effect: zo iemand die van z’n kruk rolt. Zal ik er eentje laten horen?”

Beeld Photo News

Vingers vegen rap over haar telefoon. “Even zoeken in de driehonderdmiljoen filmpjes. O hier! Nee, dit is ’m niet, dit is z’n babylachje – ik zoek de diepe lach.”

Gevonden. We zien en horen een ­jochie met lang, blond haar en een melodieus rollende lach, die na de nodige variaties in toon eindigt in een ­voldane zucht.

“O heerlijk, wat kun je verliefd zijn op je kind… Sorry.”

Mode: Gucci

“Voor mijn doen ben ik vandaag erg chic gekleed. Gucci. Ik wil er niet te veel reclame voor maken, ik heb er nooit interesse voor gehad. Debiel duur. Maar nu hebben ze een ontwerper die redelijk gek is: Alessandro Michele. Hij doet alles door elkaar, eclectisch.

Beeld AFP

“Ik hou heel veel van kleding, maar in het dagelijks leven draag ik eigenlijk altijd hetzelfde: kasjmieren joggingbroek en kasjmieren joggingtrui, maar dan in een mooie modekleur, ha. Vrienden noemen me ook wel ‘Kruimeltje’: ik draag graag legerboots, hele wijde mannenbroeken met bretels. De tijd van kokerrokjes en hoge hakken ligt ver achter me.”

Stad: Tokio

“Gooi mij maar ergens neer. Als ik me goed voel, maakt het niet uit. Nijmegen – ik zeg maar wat – is ook leuk. Maar Tokio, ik heb er laatst een film gedraaid, daar voelde ik me zo op mijn gemak, zo veilig.

“Ik weet: Japan is ook een raar, overspannen land, maar ik was al verkocht toen de taxichauffeur, een klein mannetje van in de tachtig, begon te giechelen toen ik hem complimenteerde met zijn ­Engels. Echt zo ­‘hihihi’, als een klein meisje, achter z’n hand. Ook heel leuk winkelen daar. Als je het over ­kleding hebt, is Tokio helemaal mijn ding. Hier vinden ze mijn stijl soms vrij raar, daar niet.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234