Donderdag 17/10/2019

Concertverslag

Car Seat Headrest in de Vooruit: wat de elektronicaliga ook moge beweren, rock-’n-roll is niet dood

Beeld Francis Vanhee

Soms bestaat geluk gewoonweg uit zes snaren. Will Toledo, een getalenteerde doe-het-zelver uit Virginia, lijkt dat zelf ook te beseffen: in Gent bracht hij niet minder dan drie gitaren in stelling. Met zijn band Car Seat Headrest gaf hij alle doemprofeten, die al een eeuwigheid het einde van de rock-’n-roll aankondigen, dus lik op stuk. En hoe.

“Healthy minds make sexy bodies”, poneerde Toledo, om even later vast te stellen dat “there’s no comfort in responsibility”. Was er in Vooruit een nieuwe Aristoteles opgestaan? Niet helemaal, zo bleek, want de relativerende wisecrack waarmee hij na anderhalf uur zijn concert zou besluiten luidde “I have nothing to say”. Daar trappen we lekker niet in, Will.

Car Seat Headrest begon ooit als een soloproject in Toledo’s slaapkamer, maar veel van zijn songs ontstonden ook in de auto van zijn vader. Weet u meteen waar hij zijn nom d’artiste vandaan heeft. Aanvankelijk bracht hij zijn muziek uitsluitend online uit via Bandcamp en dat er flink wat op zijn lever lag, mag blijken uit het feit dat hij in een tijdspanne van achttien maanden zes volwaardige langspelers postte. Zijn huisvlijt trok de aandacht van het befaamde Matador-label, dat in 2015 de compilatie Teens of Style op een schijfje stanste, en de rest is geschiedenis. Vandaag is Car Seat Headrest een gewaardeerde cultband, die een hangbrug spant tussen Pavement en The Modern Lovers, maar af en toe ook iets eetbaars jat uit de provisiekast van The Velvet Underground of Guided By Voices.

Beeld Francis Vanhee

In februari kwam Car Seat Headrest met zijn elfde plaat op de proppen, al was Twin Fantasy eigenlijk een remake van zijn zesde, uit 2011. Toledo beschouwde het lofi-werkstuk, dat hij als negentienjarige thuis op zijn laptop in elkaar had geknutseld, als onvoltooid. Nu hij over een groter budget en een heuse band beschikte, besloot hij de – grotendeels autobiografische – nummers te herwerken, opnieuw in te blikken en van een luistervriendelijker productie te voorzien.

Echt of verbeelding?

Waarom al die moeite? Simpel: Twin Fantasy lag hem na aan het hart. Het was een songcyclus over de hoogtes en laagtes van een prille relatie, inclusief seksueel gestuntel, verwarring en depressie. Will Toledo ontdekte als tiener namelijk dat hij de Griekse beginselen was toegedaan en hing de plaat op aan het voorwerp van zijn obsessie. Daarbij legde hij niet alleen de nodige zelfspot aan de dag, maar toonde hij ook dat hij oog had voor detail. Twin Fantasy dient zich aan als een donkere komedie. Alleen wordt voor de luisteraar nooit duidelijk of de beschreven gebeurtenissen nu écht of enkel in Toledo’s verbeelding plaats hebben gevonden.

Beeld Francis Vanhee

In Gent trad Car Seat Headrest aan als onderdeel van Autumn Falls en presenteerde het zich als een zeskoppig gezelschap waarin, net als dit voorjaar in de AB, enkele leden van Naked Giants figureerden. Multi-instrumentalist en frontman Will Toledo beperkte zich voor de gelegenheid tot zingen en liet de uitvoering van zijn songs aan zijn buddy’s over. Daardoor kreeg hij meer bewegingsvrijheid, die hij benutte door te dansen als een robot met osteoporose. Meer dan eens kreeg je de indruk dat een onverlaat al zijn botten stiekem door gummi had vervangen. Naast drie gitaargeselaars, waarvan er eentje dubbelde op keyboards, had Toledo een drummer én een percussionist op sleeptouw genomen. Die hielden de vaart in de set, waarin voorts de potige, dynamische sound en hoge opwindingsgraad opvielen. Ondanks zijn imposante back catalogue, serveerde Car Seat Headrest uitsluitend lekkers uit zijn jongste twee langspelers. Daarbij lag de nadruk vreemd genoeg, veeleer op Teens of Denial dan op Twin Fantasy.

Bedriegelijk ontspannen

Will Toledo bedenkt songs waarin de ‘losers’ talrijker zijn dan de ‘winners’. In Gent beet hij de spits af met het bedrieglijk ontspannen klinkende ‘Cosmic Hero’ (‘I know you wish my flesh would yield’), waarin zich naar het einde toe verraderlijke draaikolken aftekenden, maar de zanger ons geruststelde met de mededeling dat “there is room for all in heaven”. ‘Fill in the Blanks’ was een verhaal van vervreemding en claustrofobie, van vallen en opstaan. De gitaren klonken hier zo scherp dat je er, tot bloedens toe, je oorschelpen aan kon snijden.

Beeld Francis Vanhee

Met ‘(Joe Gets Kicked Out of School For Using) Drugs With Friends (But Says This Isn’t a Problem)’ kwam Car Seat Headrest echter ook geestig en poppy uit de hoek. Al net zo onderhoudend: ‘Destroyed By Hippie Powers’, waarin de percussionist zich, wild op een koebel meppend, een weg baande naar de voorste linies en enkele fans (m/v) uit het publiek plukte om op het podium een dansje te wagen. ‘Drink Drivers/Killer Whales’ was in amper drie jaar tot een onvervalste classic uitgegroeid. De zangpartij werd dan ook meer dan eens door de toeschouwers gekaapt.

Beeld Francis Vanhee

Tijdens ‘Bodys’ – knagende postpunkgitaren, ondoordringbare geluidsmuur – informeerde Toledo doodleuk “Is this the chorus yet?”, waarna hij prompt een les in songschrijven debiteerde: “No. It’s just a building of the verse / So when the chorus does come / It’ll be more rewarding.” Aspirant-deelnemers aan de Rock Rally: doe er uw voordeel mee. ‘Cute Thing’ kreeg dan weer de vorm van een gebed (‘God, give me Frank Oceans’ voice / And James Brown’s stage presence’), terwijl ‘Sober to Death’ mooi in tweeën werd gesneden door een withete cover van Neil Youngs ‘Powderfinger’.

“I’m incapable of being human” bekende Toledo nog, tijdens de afsluitende triptiek ‘Beach Life-in-Death’. Maar getuige ‘Vincent’, de tussen punk en garage bungelende toegift, bleken er zoveel tegenstrijdige gedachten door zijn hoofd te spoken, dat Van Gogh van de weerstuit een toonbeeld van geestelijk evenwicht werd. Car Seat Headrest klonk in Gent even explosief als opwindend. Wat de elektro-liga dus ook moge beweren, uw gitaar hoeft nog lang niet naar de antiquair.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234