Dinsdag 06/12/2022

5 topmomenten

Cactusfestival in 5 topmomenten, dag 2: met een grom en een snik

De Amsterdamse band Jungle by Night Beeld Alex Vanhee
De Amsterdamse band Jungle by NightBeeld Alex Vanhee

Op de tweede dag van het Brugse Cactusfestival was het de grom van Mark Lanegan, de zonneslag van het aanstekelijke Jungle By Night, de  hartverwarmende jamsessie van Bombino en de snik van Intergalactic Lovers.

Gunther Van Assche en Bart Steenhaut

1. De Greg Dulli-grom van Mark Lanegan
Het was wat eigenaardig om Mark Lanegan bij vol daglicht op het podium van Cactus te zien staan, maar zodra hij zijn keel opentrok werd de hemel als vanzelf gitzwart boven Brugge. Lanegan - als steeds met het baseballpetje achterstevoren op het hoofd- begon de set met een uitgepuurde versie van het gloednieuwe 'Judgement Time' , waarbij die donkere grafstem van hem meteen tot in de verste uithoeken van het Minnewaterpark bleef nazinderen. Ook 'Sleep With Me' overtuigde in alle soberheid, waarna de ontbolsterde gitaar van 'Riot In My House' de set écht op gang trok.

Lanegan -beweeglijk als een lantaarnpaal- communiceerde nauwelijks met het publiek, maar trok je met 'Sad Lover' en 'One Hundred Days' toch moeiteloos mee in zijn sombere, intense wereld, langs schimmige achterafsteegjes, vochtige kelders en mistige straten waar het gevaar achter elke hoek leek te loeren. Geruggesteund door een Belgische band slenterde Lanegan door een soort blues waarbij elk akkoord aan je ribben bleef kleven.

Het moment waar iedereen op zat te wachten kwam helemaal op het eind, toen de zanger droog 'Greg Dulli' gromde, er een tweede microfoon op het podium werd gezet, en zijn soulmate hem op het podium kwam vervoegen voor verschroeiende versies van 'Hit The City' en 'Methamphetamine Blues'. Daardoor stonden -net zoals in 2009- plots de herenigde Gutter Twins op het podium. Kortom: letterlijk én figuurlijk kermis in de hel. Nadien deerde het niet eens meer dat Lanegan haast twintig minuten voor tijd het podium afstapte. (BS)

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

2. Het smetteloze wit van Caribou
Na de wervelende doortocht van The Afghan Whigs dunde het Cactuspubliek zondagnacht flink uit voor Caribou, maar wie bleef tot zag een in smetteloos wit uitgedost quartet dat grossierde in minimalistische electronica, en daarmee in één moeite de perfecte soundtrack bedacht bij het uur na middernacht.

Caribou -eigenlijk het pseudoniem voor de Canadese componist Daniel Victor Snaith- had het podium herschapen tot een met apparatuur volgestouwd laboratorium, en lanceerde meteen een dwingende beat waarop je onmogelijk onbewogen kon blijven. Het was dancemuziek, maar niet van die platte, onderling inwisselbare soort die je doorgaans in foute discotheken hoort. In plaats daarvan schemerde er vaak een melancholie in door die aan het beste van Kraftwerk herinnerde. Maar zelfs de meest ingetogen passages bouwden uiteindelijk keer op keer naar een wervelende climax, zodat je helemaal door de muziek werd opgeslorpt.

In theorie was de passage van Caribou niet meer dan een manier om de uittocht na de tweede festivaldag wat verspreid te laten verlopen, maar wie niet gehaast was kreeg net zo goed een grandioze afterparty cadeau. (BS)

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

3. De zonneslag van Jungle By Night
Het Amsterdamse collectief Jungle By Night zoekt zijn inspiratie in afrobeat, maar schurkte zich op Cactus met evenveel overtuiging aan tegen instrumentale funk, seventiesgrooves, Ethiopische jazz, een straatwijze hiphopbeat en Turkse feestmuziek. Ingrediënten voor de perfecte zomercocktail, zou je denken. Helaas voerde de groep in het Minnewaterpark een ongelijke strijd met de elementen. Hun muziek vergde een open geest, maar in Brugge stonden alleen de hemelsluizen wagenwijd open. Maar zelfs een aanhoudende plensbui liet deze muzikale bende niet aan zijn hart komen.

"Pak je zonnetje vast," droeg een van de leden het schaarse publiek op. Schoorvoetend werd gevolg gegeven aan die kinderlijke vraag, maar tegen het eind van de set liet u alle reserves varen, en danste u zich samen met de groep een ongeluk in die ongemakkelijke regenjekker.

De slag tussen zon en Jungle By Night? Beslecht met een onverwachte 1-0. (GVA)

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

4. De hartverwarmende jamsessie van Bombino
Bombino staat bekend als de Jimi Hendrix van Niger, en zat op Cactus middenin een goeie, groovy set toen plots drie blazers het podium kwamen opgestapt. Die hadden eerder met het Amsterdamse Jungle By Night de tweede festivaldag op gang getrokken, en kwamen nu -met sax en trompet in de aanslag- mee jammen in een set die het half uur voordien al de aanhoudende regen had verjaagd. Het zorgde voor een ter plaatse verzonnen improvisatie die elk cultuurverschil, elke taalbarrière deed verdampen.

Hartverwarmend om zien hoeveel spelplezier de muzikanten tentoon spreidden; intrigerend hoe ze elkaar moeiteloos leken aan te voelen. Bombino - op het podium vergezeld door drie muzikanten- maakte een soort muziek dat zichzelf in theorie leek tegen te spreken: blues waar tegelijk een nauwelijks in te tomen joie de vivre doorheen schemerde. Vorig jaar bracht Bombino onder supervisie van Dan Auerbach van The Black Keys een uitstekende plaat uit, en sindsdien is zijn ster aan het internationale popfirmament flink gestegen.

Bombino - eigenlijk: Omara Moctar- moest in de jaren tachtig de gewapende onafhankelijkheidsstrijd in Niger ontvluchten en kwam via Libië uiteindelijk in Algerije terecht, waar hij de muziek van John Lee Hooker, Tinariwen en Alu Farka Touré leerde kennen. Al die invloeden schemerden ook in Brugge door, waar Bombino opteerde voor een electrische set vol bezwerende ritmes en hypnotiserende gitaarriedels. Het merendeel van de set bestond uit dansbare instrumentals, maar als er al gezongen werd, hoorde je het woestijnzand uit de sahara zo door zijn stembanden schuren. Het resulteerde in een knappe, bevlogen set, maar met de blazers van Jungle By Night erbij voelde je dat er iets unieks gebeurde op het podium. Voor je er erg in had rolde het kippenvel zo over je armen. (BS)

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

5. De snik van Intergalactic Lovers
Frontvrouw Lara Chedraoui kan sinds kort niet meer verschansen achter een gitaar op het podium: een ongeluk met glasscherven zadelde haar op met doorgesneden pezen, waardoor ze niet langer kan spelen. Maar zoals ze je zélf op het hart drukte in een grandioos 'Obstinate Heart': "It's such a funny thing how every end is a new start".

De doorstart die zij met de groep maakte na Little Heavy Burdens is inderdaad overtuigend: als zangeres weet ze nog steeds de kortste weg naar je kwijnende hart te vinden, maar ook als performer bleek de Aalsterse met Libanese roots intussen gegroeid. In het Minnewaterpark keek je dan ook uit op een publiek dat slaafs aan haar lippen hing.

De songs op de nieuwe plaat van Intergalactic Lovers vertonen een zwartgeblakerd rouwrandje, maar toch had het er alle schijn van dat Chedraoui je wilde bedwelmen met dat volstrekt uniek en herkenbaar timbre.

In die stembanden vonden radeloosheid, twijfel en peilloos verdriet moeiteloos een onderkomen: lichtjes hees klonk ze, met een zachte snik die - zo goed had ze het dus kennelijk met iedereen voor - alle ingehouden tristesse van het publiek leek te willen adopteren. Wereldklasse. Méér woorden hoeft een mens daar niet aan vuil te maken. (GVA)

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234