Dinsdag 22/10/2019

Cactusfestival

Cactusfestival dag 2: niet iedereen kan Niels Destadsbader zijn

Emeli Sandé Beeld Alex Vanhee

Over een humeur met hotpants aan, de natte broek van Roberto Martinez, een sms van Danira Boukhriss Terkessidis en een restaurant zonder garnaalkroketten: dag twee van het Cactusfestival in Brugge!

Témé Tan (★★★☆☆) - officieel Tanguy Haesevoets, maar dat allitereert minder - is een reiziger. Van festival naar festival deze zomer, van pool tot evenaar wanneer hij niet op een podium verwacht wordt. En van het ene genre naar het andere stijltje: in zijn muziek doet minimal het met congotronic, en eigenlijk ook met alles daartussen. Op dag twee van Cactus leverde dat een pretty-prettig openingsconcert op: terwijl de zon in hyperbolen gloeide, bedreef Témé Tan funky de liefde met zijn loopstation, en deed het publiek z’n humeur hotpants aan.

Beeld Alex Vanhee

De Fransman is dezer dagen een niet zo populaire vogel in deze contreien - dat hoef ik u niet uit te leggen. Maar Kylian Mbapé nog aan toe, wat was Her (★★★★☆) een geile goedmaker. Dat dat huwelijk van elektronica en soul zo opwindend klonk, zo vol van tomeloze levenslust en kom-hier-dat-ik-u-tegen-mijn-gilet-trek-sentiment, is niet vanzelfsprekend: Her was oorspronkelijk een duo, maar de Horkerige Cynicus met de Zeis kwam een jaar geleden Simon Carpentier jatten. Kanker, met de k van kut en klote, maakte de 27 Club weer een lid rijker. Victor Solf bleef achter, werkte de debuutplaat af die Carpentier nog mee getekend had, en zorgde ervoor dat die niet anders beluisterd kan worden dan als een eerbetoon aan zijn vriend. Live, zo bleek op Cactus, klinkt het allemaal stomender en gevaarlijker dan op plaat: Her blies me van m’n zweetsokken. Zo beschreef The Independent Victor Solf eind maart: "Handsome in a particularly French way." Ik kan u officieel bevestigen: er is niets veranderd, de afgelopen drie maanden.

Beeld Alex Vanhee

Was Merrill Garbus een Belgische, ze had vast een abonnement op De Morgen. Vraagt zich bij elk scheetje af of dat de klimaatverandering niet bespoedigt, zet al eens graag een kranige perenboom op over politiek, en noteerde als kind in het vriendenboekje bij ‘Hobby’s’ ‘feminisme’. Het mooie: haar muziek gaat niet aan ernst ten onder. Tune-Yards (★★★☆☆) doet in eclectische vrolijkheid: de percussie stottert, de synths flirten, de stem danst. En aan Nate Brenner - aan haar zijde sinds ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’, de recentste plaat met de titel die geheel overeenkomt met de sms die Danira Boukhriss Terkessidis me vannacht stuurde - heeft Garbus een potente partner: de bassist assisteert haar met een aangeboren, argeloos joie de vivre waar ik mensen altijd wel om zal blijven benijden. Daar kwam dus feest van, een zomergeile groove, maar helaas gruyèrekaas: in het tweede deel van de set zat de klad er wat in, en geen elegant bespeelde ukelele die dat kon verhelpen. Tune-Yards was z’n spanningsboog vergeten. Maar hey, bent u nog nooit uw spanningsboog vergeten?

Beeld Alex Vanhee

Ondertussen was Roberto Martinez in Rusland z’n broek aan het benatten langs de zijlijn van een voetbalveld: gewichtloos zweefden zijn Duivels over het gras, het bruto nationaal geluk kwadraterend. Intergalactic Lovers (★★★☆☆) vreesde voor een publiek van drie narrige flaminganten en zeven voetbalhaters te spelen, maar dat pakte toch een ietsje anders uit: voor Lara Chedraoui laat een mens al eens een kleine finale schieten. De Lovers deden waar ze zo goed in zijn: hun liedjes als trotse heliumballonnen de lucht insturen. Van ‘Talk! Talk!’ tot ‘Shewolf’, van ‘Great Evader’ tot ‘River’: Chedraoui and her magnificent Kompany’s gaven die lekkere 2-0 nog wat meer roezige glans.

Beeld Alex Vanhee

De electrosoul van Sampha (★★★☆☆) was vervolgens aardig. Hij heeft De Stem, De Sound en De Plaat - is ‘Process’ geen Eden Hazard van een debuut? - en op het podium van Cactus klonk dat allemaal gaaf en graaf. Toch: ik bleef een beetje op mijn honger zitten - prima gegeten op restaurant, maar de garnaalkroketten ontbraken op de kaart. Ach, laten we dat gewoon de festivalzon aanwrijven, want in een winters zaaltje komt ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ vast wél binnen als een venijnige harpoen.

Beeld Alex Vanhee

Er is die steeds terugkerende droom waarin ik gekidnapt word door een roedel boze Fransen die me van m’n kleren ontdoen en vervolgens Charlotte Gainsbourg (★★★★☆) met haar naaldhakken over mijn naakte lijf laten lopen. Er wordt losgeld geëist, maar er is niemand die wil betalen. Het is de droom waarmee ik mijn therapeute aan een basisinkomen help. Welnu, deze Charlotte was zaterdag naar Brugge gereisd, allicht niet om 18 mei 1302 te herdenken. Ze droeg naaldhakken, maar ik was gekleed. En ze kwam haar liedjes zingen: melancholische tijdreizen naar sensuele dagen. De mooie aarzeling ‘Lying With You’, de kitsch-kus ‘Sylvia Says’, het met Air overspelige ‘The Songs that We Sing’, de Kanye-cover ‘Runaway’: ja, voor een Fransvrouw viel ze erg goed mee, deze Charlotte. Op een bepaald moment ging ze staan, haar jeansvestje rond haar middel geknoopt, de handen in de zakken van haar blauwe skinny, en al wat ik kon denken was: hier staat de perfecte Parisienne. Afsluiten deed ze met ‘Lemon Incest’. Zoals ze dat zong, met die pittige combinatie van satijnen elegantie en pierige provocatiezucht, had ze wel de dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin kunnen zijn.

Beeld Alex Vanhee

Weetje: zolang Arsenal (★★★★☆) bestaat, heeft de festivalpodiumindustrie niets te vrezen. Werkelijk niets verraste zaterdagavond aan de set van Arsenal, en zo hoorde dat: het liefdeskind van Hendrik Willemyns en John Roan fladderde in een luchtig stukje textiel door het Minnewaterpark, en boog zelfs de stugste stiff upper lip om in een bezopen glimlach. Wat kan dat toch leuk zijn, dansen.

Beeld Alex Vanhee

De nachtzoen die we tot slot van Emeli Sandé (★★★☆☆) kregen? Nou, het was een beetje een plakkerige. Terwijl ze door eigen en andermans (covers van Rudimental, Labrinth, Chipmunk, Naughty Boy en Professor Green) slalomde, leek het alsof je plots naar Disneyland verhuisd was. Haar met soul en r’n’b gedopeerde pop liep makkelijk binnen, haar band stond puik te spelen - al werkten die ingestudeerde dansjes van de blazerssectie wel enigszins op de lachspieren. Mooi dus, maar had ik iets levensveranderends gehoord? Neen, dat nu ook weer niet. Ach, niet iedereen kan Niels Destadsbader zijn.    

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234