Donderdag 23/01/2020

Cactus Festival: Een feest van herkenning en ontdekking

David Gray Beeld UNKNOWN

Het voorbije weekend ging de 29ste editie van het Brugse Cactus Festival gebukt onder de hitte. Maar net als de gelijknamige plant hield Cactus fier stand onder een verschroeiende zon. Piekmomenten waren zeldzaam, maar gelukkig bleken uitschieters Elvis Costello en Jamie Lidell van zo'n hoog niveau dat ze elk kabbelend concert moeiteloos deden vergeten. Hoe headliners Macy Gray en Tori Amos het er gisteren vanaf brachten, leest u in de dinsdagkrant. door Gunter Van Assche

Behoorlijk terecht werd het Cactusfestival dit jaar bedacht met de Europese award voor 'Best Small Festival'. In de charmante beslotenheid van het feeërieke Minnewaterpark is het immers bijzonder makkelijk om jezelf te verliezen in de muziek. Daarnaast weigert de organisatie gehoor te geven aan de hedendaagse schreeuw om grootschaligheid. Aangezien alle acts op één en hetzelfde podium aantreden, sta je op Cactus nooit voor hartverscheurende keuzes. Eens zo handig dat er elk jaar ook volop werk gemaakt wordt van een unieke, eclectische affiche die zowel obsessieve melomanen (Black Mountain, The Low Frequency in Stereo) als onbezorgde dansers (een erg succesvol Balkan Beat Box en een minder enthousiast onthaald Seun Kuti) aanspreekt.

Elk jaar doe je er een handvol ontdekkingen, maar net zo goed kun je ongemoeid luieren in het artistiek ogende park, socializen met een exquis Zuid-Afrikaans wijntje in de hand of misschien nog het uitzonderlijkst voor een popfestival genieten van een kwalitatief hoogstaand maal. Met een keuze uit de Senegalese, Tibetaanse of Mexicaanse keuken deden wij alvast moeiteloos een paar culinaire ontdekkingen.

Deels goede vrijdag
Maar niet alleen exotiek sprak de fijnproevers van Cactus dit jaar aan: ook binnenlandse acts als Absynthe Minded (****) en Balthazar (****) maakten grote sier. Beide bands bevestigden op Cactus hun status van spannendste Belgische groep op dit ogenblik.

Een soortgelijke spanning voelden we net voor I Am Kloot (***). Sky at Night ligt vandaag in de rekken, maar het trio uit Manchester gaf enkele songs al een vuurdoop in België. Met wisselend succes helaas: zonder de weelderige arrangementen van de cd werkten de kale, minimalistische songs veel minder snel op je gemoed. Uitzondering was het bloedmooie 'The Brink'.

Ghinzu (***) buitelde daarna vrolijk over het dunne koord tussen grandeur, pose en alle charmante clichés uit het rock-'n-rollhandboek. Waarom ze net als op Rock Werchter alwéér met technische problemen sukkelden, werd overigens op slag duidelijk in Brugge. Nadat zijn keyboard dienst weigerde, gaf frontman John Stargasm het ding een lelijke schop, hoewel een roadie het instrument maar nét weer aan de praat had gekregen. Wel erg aanstellerig, maar die faux pas maakte de groep goed met een snedig 'Do You Read Me?' en 'Dragon'.

Vreemd genoeg stelde David Gray (**) als headliner wat teleur. Met een set die even professioneel als dodelijk klinisch klonk, moesten we op den duur de aanvechting bedwingen om de uitgang op te zoeken. Dat de Britse singer-songwriter zijn in augustus te verschijnen dubbelplaat Foundling volledig negeerde op Cactus, was overigens ook doodzonde. Eigenlijk was een mens al blij toen er even technische problemen in de weg liepen van zoveel routineuze perfectie, en Gray zich verontschuldigde met: "Ja, ja, ik weet het. Dit is fuckin' saai." De woorden uit onze mond.

Niet zo stille zaterdag
Wie gaf de volumeknop zaterdag een stevige ruk naar rechts? Bedankt alvast. In tegenstelling tot vrijdag voelde je de bassen de volgende dag wél tot diep in je maag zinderen. Slechts eenmaal kon een mens zich dat beklagen, tijdens Little Dragon (*). Geen flauw idee wat dit onbenullige Zweedse collectiefje had verloren op de affiche van Cactus: we hoorden nu eens een overgaar LCD Soundsystem, dan weer een toondove Harold Faltermeyer. Het giechelachtige Chinese zangeresje vroeg "of we misschien te moe waren om te dansen?" Een lusteloos gegrom uit het Minnewaterpark volstond wat ons betreft als antwoord.

Black Mountain (***) kon rekenen op meer animo in Brugge, maar zélf stond de groep dan weer met schijnbare tegenzin op de planken. Toch bleef hun psychedelische rock denk aan Led Zeppelin die Pink Floyd te grazen neemt spectaculair klinken. Geen idee waarom de zangeres onafgebroken in het park blikte alsof ze het liefst elders van de zon wilde genieten. Ook de rest van de Canadese groep oogde trouwens net zo enthousiast als een slak bij een zoutvaatje. Wat we hoorden uit hun op stapel staande cd Wilderness Heart (uit in september) klonk niettemin indrukwekkend genoeg om hun onderkoelde houding met de mantel der liefde te bedekken.

Zondagse rêverieën en rock-'n-roll
The Low Frequency in Stereo (***) had de ondankbare taak om op dag drie voor een goeddeels leeg terrein te spelen, maar speelde met een vigeur die het tegenovergestelde deed vermoeden. Dat de set gaandeweg verzandde in langdradige jams, vergaven we hen daarom in een knip.

Met haar rêverieën over arcadische valleien en de zeven wereldzeeën wilde Alela Diane (***) je daarna doorheen een magisch-realistische wereld leiden. Even mooi als op plaat klonken de songs alvast, maar live kwam het concert vooral een beetje sáái over. Waar was trouwens het bloedmooie, getalenteerde zangeresje Alina Hardin - dat ze in de AB op sleeptouw nam?

Schoonheid was dan weer helemaal niet aan de orde bij Heavy Trash (**). Die kozen voor een parcours waarbij rockabilly en ouderwetse rock-'n-roll in het kwadraat werden uitgespeeld. Heel leuk, maar de cartooneske show bleef slechts een kwartier amusant. Daarna begonnen we spontaan te mijmeren over Orange van de Jon Spencer Blues Explosion of zijn wederhelft in Boss Hog.

Gelukkig stond Admiral Freebee (****) daarna scherp. Liet Tom Van Laere de prijsbeesten eerder op het jaar nog goeddeels op stal, dan draafden 'Ever Present' of 'Oh Darkness' nu overtuigend door het Minnewaterpark. De Antwerpse ba(a)rd scoorde bovendien met z'n geestige, zij het bijzonder psychotisch gebrachte ad libs. Geen hond die dan nog gaf om de gemiste wedstrijd Holland-Spanje, of de minuscule technische mankementjes. (Gunther Van Assche)

 De psychedelische rock van Black Mountain denk aan Led Zeppelin die Pink Floyd te grazen neemt blijft spectaculair klinken  
Black Mountain Beeld UNKNOWN
Ghinzu Beeld UNKNOWN
I Am Kloot Beeld UNKNOWN
Little Dragon Beeld UNKNOWN
Balthazar Beeld UNKNOWN
Alele Diane (Foto's Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234