Zondag 20/06/2021

TheaterrecensieBuster

‘Buster’ van Romeo Castellucci: als de politie zichzelf belachelijk maakt ★★☆☆☆

'Buster' van Romeo Castellucci. Beeld KFDA / Stephan Glagla
'Buster' van Romeo Castellucci.Beeld KFDA / Stephan Glagla

Romeo Castellucci, het Italiaanse enfant terrible van het hedendaagse theater, maakt in het hartje van Brussel een voorstelling waarin veertig politieagenten klakkeloos bevelen opvolgen. Het idee van Buster is prikkelend, maar het resultaat valt eerder licht uit.

Als ‘politie’ en ‘Brussel’ de afgelopen maanden in een krantenkop stonden, was het bericht eronder doorgaans weinig hoopgevend. Vervang ‘Brussel’ door ‘Verenigde Staten’ en de boel werd al helemaal bedroevend. En net geen jaar na de moord op George Floyd maakt Romeo Castellucci, de Italiaanse theatermaker aan wie controverse plakt als was het zijn schaduw, de voorstelling Buster, met veertig als Amerikaanse agenten uitgedoste performers, in hartje Brussel.

Vanop het Congresplein, en dus in de achtergrond van dit spektakel – Buster speelt in openlucht – zie je aan de gevel van het hoofdkantoor van de Brusselse politie een aanwervingsaffiche met vriendelijke, glimlachende agenten. Dat had voor een scherp contrast kunnen zorgen met de veertig agenten van Castellucci, maar eigenlijk blijft het redelijk onduidelijk wat de Italiaan eigenlijk wil zeggen.

De veertig performers, geen professionele acteurs, krijgen via oortjes instructies die ze klakkeloos moeten opvolgen. Een plot is er niet: nu eens laat Castellucci zijn agenten plaatsnemen in verstilde tableaux vivants, dan weer laat hij ze elkaar te lijf gaan met taarten en andere slapstick-attributen: de titel van het stuk verwijst naar Buster Keaton en de groteske, komische rollen waarmee de politie zich in vroege films belachelijk maakte. (Ze dragen, naast politiewapens, ook allemaal een snor, om zo dicht mogelijk bij het klassieke politie-imago uit te komen.)

Castellucci regisseert zijn agenten, maar niet zijn publiek: toeschouwers krijgen de orders niet te horen, er is geen spanningsboog en geen duidelijk centrum van de actie. Wie zich te veel laat afleiden door de politionele slapstick, mist een gruwelijke martelscène die uitmondt in een politiemoord. Het is het scherpste moment uit de voorstelling.

Een voorstelling die veel ruimte, té veel ruimte, voor interpretatie laat. Een bizar slotritueel lijkt te willen zeggen dat agenten geen eigen persoonlijkheid hebben, dat hun uniform hen reduceert tot willoze marionetten. Het zou een interessant statement zijn, als de voorgaande veertig minuten niet zo betekenisloos hadden geleken.

Tot 24 mei op Kunstenfestivaldesarts.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234