Zaterdag 04/04/2020

Review

Bryan Ferry hees in Koninklijk Circus: Casanova met een griepje

Beeld Alex Vanhee

Als één van de grootste stijliconen uit de popmuziek ervoor kiest om in bescheiden zalen op te treden, duurt het doorgaans maar een zucht voor alle kaartjes de deur uit zijn. Dat was gisterenavond niet anders bij Bryan Ferry, die in het Brusselse Koninklijk Circus zijn uitstekende nieuwe cd (én zijn nieuwe band) kwam voorstellen. Alleen jammer dat hij zélf niet in topvorm verkeerde.

Op zijn vorige plaat verdiepte Bryan Ferry zich nog in de krolse big band-jazz van de jaren twintig uit de vorige eeuw, maar op de nieuwe kiest de Britse crooner opnieuw voor de luxueuze popmuziek waar hij het vaakst mee vereenzelvigd wordt. 'Avonmore' houdt het midden tussen de dromerige sfeerschepping van 'Avalon' - zijn laatste cd als aanvoerder van Roxy Music- en 'Boys And Girls', de plaat die hem met 'Slave To Love' de grootste hit uit zijn solocarrière bezorgde. In de studio komt dat gesofistikeerde geluid tot stand met behulp van stermuzikanten als Johnny Marr, Nile Rodgers, Mark Knopfler en Flea van de Red Hot Chili Peppers, maar gisterenavond werden de soundscapes even minutieus tot leven gewekt door zijn grotendeels vernieuwde begeleidingsband.

Ferry zelf - als steeds strak in het pak - is altijd een eigenaardige performer geweest. Enerzijds straalt hij op zijn negenenzestigste nog steeds een benijdenswaardige cool uit, maar tegelijk lijkt de zanger altijd nét iets te groot om zijn slungelachtige bewegingen te camoufleren. Ook nu klapwiekte hij met de armen in een poging het publiek aan te vuren. Dat lukte gelukkig snel, want het zàg er echt niet uit.

Beeld Alex Vanhee

Na een paar succesvolle reünietournees - ondermeer als headliner op Rock Werchter - raakte onlangs bekend dat er voortaan enkel nog in de voltooid verleden tijd over Roxy Music wordt gepraat. Jammer, maar geen nood; in Brussel bestond de set voor twee derde uit materiaal van de legendarische artrockband, en schilderde Ferry bovendien met dezelfde klankkleuren. Phil Manzanera en Andy McKay stonden weliswaar niet mee op het podium, maar met je ogen dicht kon je ze wel horen. Ferry's Deense gitarist en zijn Zweedse oboespeelster hielden namelijk krèk dezelfde speelstijl aan als hun beroemdere voorgangers.

Met 'Re-Make, Re-Model', 'Kiss And Tell' en 'Slave To Love' - een onvervalste hattrick - werd de lat van meet af aan erg hoog gelegd. De songs klonken gebald, vloeiden naadloos in elkaar over en hielden een strak tempo aan, waarbij het applaus van het publiek niet werd afgewacht. Fraai, al viel je ook meteen iets anders op: Ferry klonk wat hees, haalde lang niet altijd de vereiste noten, en kortte de set uiteindelijk met liefst vier nummers in.

Beeld Alex Vanhee

Jammer, want daardoor liep het publiek naast zijn prachtige cover van Robert Palmer's 'Johnny & Mary' ook sterkhouders als 'Oh Yeah' en 'Virginia Plain' mis. En toch: het moet gezegd dat Ferry -ook al negenenzestig, bovendien - in de gegeven omstandigheden behoorlijk overeind bleef. En soms werkte die kwetsbare stem zelfs in zijn voordeel. In het enkel op piano begeleidde 'Don't Think Twice, It's Alright' kwam er bijvoorbeeld een emotionele diepte bloot te liggen die de uitvoering nog doorleefder maakte, en ook 'More Than This' - opgedragen aan Ferry's grootvader die in 1918 op een Belgisch slagveld gesneuveld was - kreeg op die manier een heel andere gedaante aangemeten. Omdat Ferry zijn stem spaarde kreeg 'Take A Chance With Me' een extra lange intro mee, en werd het instrumentale 'Tara' uitgebouwd tot een knap stuk ambientpop waar piano, akoestische gitaar en oboe met elkaar in gespek gingen. Het nieuwe 'Loop de Li' bood zich aan als een stijlgenoot van 'Avalon', dat met die zachtjes wiegende kadans, die naar de hemel klimmende achtergrondzangeres én die uit de duizenden herkenbare saxsolo toch weer één van de hoogtepunten werd.

Beeld Alex Vanhee

De finale werd nadien even goed als voorspelbaar, met 'Love Is The Drug' als een aanstekelijk stuk disco dat het publiek uit de de pluche stoeltjes kreeg, een denderend 'Let's Stick Together' waar de opwinding van de vroege rock-'n-roll in doorschemerde en een dynamisch 'Editions Of You' als finale toegift.

Was het de beste keer dat we Bryan Ferry al op het podium hadden zien staan. Dat niet. Maar er is slechts één Bryan Ferry, en hij slaagt er nog steeds moeiteloos in om je anderhalf uur lang zijn eigen universum binnen te loodsen, en je te doen wegdromen over fraaie vrouwen, dure champagne en exotische bestemmingen. Daar kon zelfs zijn griepje niks aan veranderen.

Bryan Ferry komt nog op 11 december naar de Ancienne Belgique. Ook dat concert is uitverkocht.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234