Vrijdag 05/06/2020

Cactusfestival

Brugs Cactusfestival toont zich onder zomerse hemel van zijn gerieflijkste kant

Soulzanger Charles Bradley knuffelt een fan.Beeld Bas Bogaerts

Goeie naam, Cactus. Zeker wanneer je onder een woestijnzon lijkt te verschroeien. Vooral op dag twee leken de elementen en het Brugse festival helemaal in harmonie. Het resultaat? Een editie waarop benen en bovenlijf bloot mochten, en de grootste performers zich naakt en kwetsbaar opstelden.

De nacht valt over het Minnewaterpark. Damien Rice schuifelt het podium op. Moederziel alleen. Géén zwerm violen, géén poespas. Toch krijgt hij het Minnewaterpark in één klap stil. Veel heeft hij daarvoor niet nodig. Zijn stem, zijn gitaar en songs als '9 Crimes', 'Cannonball', 'Volcano' of de afsluiter 'The Blower's Daughter'. De Ierse songsmid laat de fantastische Lisa Hannigan dan wel achterwege op het podium, maar dat gemis compenseert hij met een bij vlagen verschroeiend concert. Nooit gedacht dat hij het publiek van Cactus, waar ouwehoeren bij fragiele singer-songwriters een volkskunst lijkt, op slag muisstil zou krijgen. En dat anderhalf uur lang!

Omdat Cactus een festival op mensenmaat blijft, kan het festival het comfort van de bezoeker hoog in het vaandel dragen. Zo kon je dit jaar relaxen in hangmatten, strandstoelen op het zonneterras en zitbankjes op zacht gras. En de kinderen? Die konden ravotten in hun eigen paradijs op aarde: een speeltuin waarin ze elkaar naar hartenlust achter de vodden zaten, terwijl hun ouders zich iets verderop vergaapten aan het bizarre psychedelische carnaval van Goat, of aan de mariachi van Calexico. Helaas: de bedroevende publieksparticipatie klonk volgens frontman Joey Burns eerder als "een krijsende pauw". Jammer dat hij onze fraai gevederde kont niet in de mot heeft gekregen. Volgende keer!

Damien Rice.Beeld Bas Bogaerts

Wilco toonde zich dan weer hors catégorie. Het kleinhandeltje dat de groep dreef in verpletterende americana krikte het bnp van de VS zelfs meteen op. Toen 'Jesus Etc.' deels werd meegezongen in het park, gingen de haartjes op je arm pal overeind staan. Maar dat was niet eens de absolute apotheose. Plots leek het ook alsof een goederentrein met groot geraas denderde over de sporen van je ribbenkast. Het bleek evenwel gewoon 'Via Chicago', waarin Wilco de wonderen van donderende drums en gierende gitaren verkende. Drie keer barstte de song los als een onweer.

Grootstadsblues

De 67-jarige Charles Bradley wordt wel eens The Screaming Eagle of Soul genoemd. En wie zijn concert dit weekend zag, begreep ook meteen waarom. Triomfantelijk klapwiekend kwam deze soulsater het podium op, waarna zijn strot verried dat hij al een heel leven lang verloren lijkt te lopen in het ondermaanse. Armoede, analfabetisme, een liefdeloze jeugd en racisme: al die zwarte sneeuw trok diepe groeven in zijn stembanden. Ellende waar hij op Cactus garen bij spon: in het Minnewaterpark werd hij onthaald als een gevallen engel en verloren held. Aan het eind trok Bradley ook nog naar de frontstage om de fans op de eerste rij te knuffelen. Mocht iemand er nog aan getwijfeld hebben: er zit méér liefde in een adelaar dan u denkt.

Charles Bradley.Beeld Bas Bogaerts

En nu we toch in het dierenrijk vertoeven: in tegenstelling tot de koetsdieren in Brugge draagt de organisatie van Cactus nog steeds geen paardenbril. Ook dit jaar schotelden ze je een onvoorspelbare affiche voor. Zo mocht Flying Horseman tekenen voor een aardedonker concert onder de stralende zon. Spookachtige ambientrock, stuurse jazz, folk en postpunk werden ondergedompeld in afrogrooves. Het resultaat, een soort grauwe grootstadsblues, klonk bezwerend, maar ook unheimisch in een zomers Minnewaterpark.

Hetzelfde gold voor Eefje De Visser of Daniel Norgren: artiesten van wie je zou denken dat het daglicht een te sterke opponent zou blijken. Maar niets daarvan! Hun nachtelijke weemoed en broeierigheid bleef net zo goed overeind onder een koperen ploert.

Je moet het Cactus dus alweer nageven: met een dergelijke eigenzinnige programmatie toonde het festival meer ballen dan een bareback-tornooi in een zweterige darkroom. Zonder problemen hadden ze vertrouwde en geroutineerde festivalacts kunnen binnenhalen, zoals wel meer middelgrote evenementen doen. In plaats daarvan nam de Brugse organisatie een fraai risico, door uitstekende groepen op de affiche te pleuren, zonder garantie op zomerzot en meezingers.

Wél ging Cactus dit jaar mee met de mores van de festivalwereld. Omdat iedereen zich vandaag vip wil wanen op een festival. In het Minnewaterpark kon je oesters slurpen en kreeg je democratische toegang tot een skybar. Eerlijk? Dat platform leek een lullige middenveldsbeslissing om naar de pijpen van de verwende festivalganger te dansen. Gelukkig ging de opbrengst van die bar naar een goed doel. Ons doel? Net gezond genoeg leven om de 36ste editie mee te maken. Tot de volgende keer!

Beeld Bas Bogaerts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234