Zondag 20/10/2019

Theaterrecensie

'Brother Blue': Absurd drama van een verdwenen staart

Storms gaat zich te buiten aan inventieve taalspelletjes, laverend tussen absurd en semidiepzinnig. Beeld Leontien Allemeersch

Een verzonnen taaltje en ondefinieerbare schepsel in een absurd universum: Brother Blue, de nieuwe voorstelling van multitalent Maxim Storms, is op zijn minst fascinerend.

Met voorstellingen als Another One en Volk: Fragment 2 wist Maxim Storms zich al binnen te wringen in het hart van menig theaterliefhebber. Maar hem enkel 'een theatermaker' noemen doet zijn veelzijdige oeuvre oneer aan. Als je zijn naam even door google haalt, stuit je meteen op een schat aan intrigerende collages, foto's en schilderwerkjes. Bezoek zeker de Vimeo-account waarop zijn muzikaal oeuvre verzameld staat: een lange lijst van nonsensicale songs, die niettemin smeken om zich opnieuw en opnieuw te laten beluisteren. Het getuigt allemaal van een wilde creatiedrift en een haast kinderlijk speelplezier.

Wat duidelijk wordt wanneer je al zijn creaties naast elkaar legt, is dat Storms aan een eigen universum bouwt. Een parallelle wereld van ongerijmdheden, bevreemdend en toch intiem, afwisselend komisch en wrang, nonsensicaal en veelbetekenend. In dat universum past ook zijn solovoorstelling Brother Blue, aangekondigd als "een dadaïstisch treurspel".

Op de scène verschijnt een ondefinieerbaar schepsel: mens of monster, goedhartig of gevaarlijk? "I do not go. I don't want to. But if you go, you go." Het is de opening van een monoloog die zich afspeelt in een andere wereld waar een andere logica geldt. 

Storms gaat zich te buiten aan inventieve taalspelletjes, laverend tussen absurd ("today we got a hurriewurrie and it all got lost") en semidiepzinnig ("maybe forever I'll never be free"). Een taal waarin inhoud ondergeschikt lijkt aan het ritme en timbre van de zinnen, soms neigend naar wat in het Engels zo mooi jabbertalk wordt genoemd: een verzonnen taal van verwrongen woorden en klankeffecten.

Pijnlijke ontdekking

Rondtrippelend door een sober decor dat een blauwe eindeloosheid suggereert, hamert hij luid met een houten stok op zijn borstplaat om zijn woorden kracht bij te zetten. Tot plots het drama plaatsvindt en hij tot de pijnlijke ontdekking komt dat hij zijn staart kwijt is. De verdwijning van iets dat er waarschijnlijk nooit is geweest, volstaat om alles in twijfel te trekken en niets en niemand meer te vertrouwen.

Het is indrukwekkend hoe zuiver Storms zijn absurde universum heeft gestileerd, maar net daar schuilt ook het gevaar. Beeld Leontien Allemeersch

Storms weet rondom dit even simpele als bizarre gegeven een voorstelling te bouwen waarmee hij overtuigend zijn virtuositeit als speler en tekstbrouwer bewijst. En toch hapert er iets. Het is indrukwekkend hoe zuiver hij zijn absurde universum heeft gestileerd, maar net daar schuilt ook het gevaar.

Bij momenten vervalt hij in maniërisme en nodeloze herhaling. Daardoor komt de intensiteit van de voorstelling in het gedrang. De spanningsboog wordt een slappe koord waarop het soms moeilijk balanceren is. De grappige tronies en grillige redeneringen ten spijt, verwordt zijn personage tot een gimmick waar je nog graag naar kijkt, maar je niet langer door laat verrassen. Mooi en intrigerend, maar helaas niet genoeg om een hele voorstelling mee te vullen.

Nog op 12/12 in Arenberg, Antwerpen. Arenbergschouwburg.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234