Maandag 28/11/2022

Filmrecensie

Boychoir: hartverwarmend bekoorlijk***

null Beeld Myles Aronowitz
Beeld Myles Aronowitz

Koorleider Anton Carvelle (Dustin Hoffman) heeft soms bedenkingen bij barokcomponist Georg Friedrich Händel. Die zou met zijn muziek soms te nadrukkelijk het publiek inpakken. Dat kan eigenlijk ook van Boychoir worden gezegd: een ongegeneerde feelgoodfilm. Maar het werkt wel.

Jan Temmerman

Toeschouwers die allergisch zijn voor religieus geïnspireerde koormuziek en/of van hun bioscoopbezoek een forse injectie cynisme verwachten, kunnen zich best onthouden, want Boychoir is een typevoorbeeld van wat in Hollywood uplifting entertainment wordt genoemd: hartverwarmend en geestverheffend.

De uit Québec afkomstige filmmaker François Girard, die ook theater en opera regisseert, heeft duidelijk iets met klassieke muziek. Zijn meest bekende films zijn The Red Violin en vooral het fascinerende Thirty Two Short Films About Glenn Gould. Hier vertelt hij het verhaal van de twaalfjarige Stet (rol van nieuwkomer Garrett Wareing), rebelse zoon van een alcoholverslaafde moeder en een vader die nooit naar hem heeft omgekeken omdat hij elders al een gezin had.

Kansarm is in het geval van Stet een understatement. Maar hij heeft wél een prachtige stem en daarom doet de Texaanse schooldirectrice Steel (rol van Debra Winger) alle moeite van de wereld om hem onder de aandacht te brengen van Anton Carvelle, koorleider aan de prestigieuze American Boychoir School in New Jersey. Niet vanzelfsprekend, want bij de eerste auditie gaat Stet meteen op de loop.

Zoals het bij een feelgoodfilm past, krijgt de jonge sopraan natuurlijk een tweede kans. Maar eenmaal op school, temidden van duidelijk meer geprivilegieerde medeleerlingen, blijven de hindernissen zich opstapelen. Koorleider Carvelle is streng, maar rechtvaardig. Stet mag dan wel een hemelse stem hebben, maar zijn gedrag laat duidelijk te wensen over. Er is ook nog zoiets als discipline. En de zangertjes moeten toch ook noten kunnen lezen. Zal een ongeleid projectiel als Stet in staat zijn al die verschillende uitdagingen het hoofd te bieden? Meer dan een retorische vraag is dit natuurlijk niet.

null Beeld Myles Aronowitz
Beeld Myles Aronowitz

"Whiplash"

Het is uiteraard toeval, maar deze film roept onvermijdelijk herinneringen op aan Whiplash, het recente muziekdrama waarin Oscarwinnaar J.K. Simmons zich ontpopte tot the teacher from hell. In dat opzicht fungeert Boychoir als de perfecte pendant. Ook hier is er weliswaar sprake van naijver, verborgen agenda's, competitiedrang en jaloezie, maar het is allemaal niet zo extreem en zeker niet zo sarcastisch.

En er is nog een zeer belangrijk verschil. In Whiplash lieten de studenten van die toonaangevende muziekacademie zich het pedagogische misbruik van leraar Fletcher welgevallen, omdat ze het blijkbaar als een noodzakelijke stap zagen naar een latere, liefst lucratieve carrière.

null Beeld Myles Aronowitz
Beeld Myles Aronowitz

In Boychoir draait het echter om een efemeer, want vergankelijk talent. De tienerstemmen klinken hemels, maar dat blijft slechts duren tot de puberteit eraan komt en de jongens de spreekwoordelijke baard in de keel krijgen. "We bieden hen een leven aan, geen carrière", zal Carvelle op een bepaald moment zeggen. Op een subtiele manier fungeert dit gegeven als metafoor voor de kortstondige aard van de leraar-leerlingrelatie. Dat zorgt voor een delicaat gevoel van melancholie, dat ook uit de sobere, ingehouden vertolking van Dustin Hoffman spreekt.

Boychoir is een kleine, maar fijne film. Een braaf, beschaafd en hoopvol (melo)drama. Behalve de mooie, klassieke koormuziek is er ook nog de troefkaart van het getalenteerde (volwassen) ensemble dat regisseur François Girard rond steracteur Hoffman wist te verzamelen, met onder meer Kathy Bates, Eddie Izzard, Debra Winger en Josh Lucas. In hun vrije tijd willen de zoetgevooisde zangertjes ook weleens rappen, maar de film is wel degelijk bedoeld voor wie zich bewust wil laten inpakken door Georg Friedrich Händel en gelijkgestemde componisten. Moet kunnen!

Boychoir

Regie: François Girard
Met: Dustin Hoffman, Garrett Wareing, Josh Lucas, Eddie Izzard
Duur: 103 minuten

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234