Dinsdag 15/10/2019

Bob Dylan in Vorst Nationaal: nog lang niet afgeschreven ****

Bob Dylan, hier tijdens een concert in Frankrijk vorig jaar, wist ook gisteravond te overtuigen met een even indrukwekkende als eigenzinnige set. Beeld BELGA

Hij kraste als een oude kraai, richtte zich nauwelijks tot het publiek en de luttele classics die hij speelde, waren stevig vertimmerd. Bob Dylan bevestigde zondag zijn reputatie van ongrijpbare dwarskop, maar zijn dertiende passage in Vorst Nationaal, met nadruk op het recente oeuvre, was er toch een voor de geschiedenisboeken.

Zijn Never Ending Tour mag dan al 25 jaar bezig zijn, Dylan hield de teugels zondag in Vorst uiterst strak: klokslag acht uur zette de 72-jarige legende 'Things Have Changed' in, zonder introductie. Zaallichten uit, podiumspots aan en daar stond hij dan, wijdbeens achter zijn microfoonstandaard in het halfduister, terwijl zijn band mooi uitgelicht werd. Aanvankelijk botste die openingssong op de ongedurige sfeer in de zaal - veel door het plotse begin verraste fans zochten nog naar hun stoeltje - maar het rumoer verstomde snel. Moeilijk ook om níét onder de indruk te komen van de lichtvoetige jazzgroove die de vijf muzikanten speelden en waarover Dylan gromde en grauwde, je zo dwingend om goed te luisteren.

Herwerkte versies pakken goed uit
Met het op herkenningsapplaus onthaalde 'She Belongs to Me' keerde Dylan even terug naar die jaren waarmee hij altijd wel zal worden geassocieerd: de sixties. His Bobness haalde zelfs zijn mondharmonica boven, maar voorts herinnerde weinig tot niets aan het origineel. Dat is nu eenmaal Dylan: hij weigert een song tweemaal op dezelfde manier te spelen. Vaak is dat een dubbeltje op zijn kant, maar gisteravond pakte het goed uit. 'She Belongs to Me' sloot door die bewerking naadloos aan bij het recente 'Beyond Here Lies Nothin'', waarvoor Dylan achter de piano plaatsnam en waarin Charlie Sexton achteloos een hemelse gitaarsolo dropte. Na dit openingstrio was ook duidelijk dat Dylan zich zou houden aan de setlist die hij al bijna zijn hele Europese herfsttournee hanteert, en die zich concentreert op zijn albums van na 2000.

'What Good Am I?', vertwijfeling over een jazzy wijsje, groeide uit tot een eerste hoogtepunt. Je hoorde Dylan zichzelf in vraag stellen en zijn gebroken stem maakte de uitvoering des te aangrijpender. Ook 'Pay in Blood' deed zijn voordeel met 's mans unieke timbre: "I pay in blood / but not my own", gromde Dylan en de dreiging van deze murder ballad werd haast fysiek voelbaar. Tot vermaak van Dylan zelf, die zijn bandleden één voor één aankeek, instemmend knikte en zelfs een houterig danspasje pleegde. 'Duquesne Whistle' pleegde evenzeer een aanslag op je lijf: de song dokkerde door Vorst als was het zo'n enorme trein met stoomlocomotief die in de pioniersjaren over de vlakten van Midwest denderde.

Voor 'Tangled Up in Blue' en 'Love Sick' waagde Dylan zich twee keer in het hol van de liefde, en telkens keerde hij met kleerscheuren terug. Ook hier dreef hij weg van de oorspronkelijke songs, maar liet hij tegelijk de magie intact. "But me, I'm still on the road", zong hij in 'Tangled Up in Blue', berustend in zijn lot van eeuwige vagebond. Na dit magistrale duo richtte Dylan zich voor de eerste en enige keer tot het publiek - "merci mon ami" - om een pauze van zo'n twintig minuten aan te kondigen.

Recente pracht
Met een nieuw hemd en een licht gewijzigde bezetting - staande bas in plaats van basgitaar - dook Dylan na de onderbreking meteen in 'High Water (For Charley Patton)', een stomende bluestrack waarin een banjo voor countryaccenten zorgde. Ook 'Early Roman Kings' bouwde voort op vooroorlogse blues. "I ain't dead yet / My bell still rings", hoorde je daarin, en dat statement gold zowel voor de ouder wordende artiest Dylan als voor zijn muzikale visie: de old time music die Dylan sinds zijn tienerjaren heeft opgezogen aan de wereld teruggeven in de vorm van lange, verhalende songs vol bizarre dylaneske twists. Zijn concert in Vorst eindigde met vier van die prachtige tracks uit zijn recente oeuvre: het bijna dartel gebrachte 'Spirit on the Water', het epische westernverhaal 'Scarlet Town', de nocturne 'Soon after Midnight' en de sombere ballad 'Long and Wasted Years'.

In de bisronde diepte Dylan nog twee onvervalste classics op, met wisselend resultaat. In 'All Along the Watchtower' hijgde hij achter zijn band aan, maar redde hij de song alsnog met een mooie, jazzy improvisatie op toetsen. Het vijftig jaar oude 'Blowin' in the Wind', met een haast karikaturaal schorre en nasale Dylan, leek dan weer in niets meer op het nummer dat in ons collectieve geheugen weerklinkt. Misschien maar best, want wat moet je anders met zo'n song die door halftalenten op talloze straathoeken en aan duizenden kampvuren is platgekauwd?

De grootste golf van ontroering was evenwel al eerder door de zaal getrokken, tijdens subtiele versies van 'Simple Twist of Fate' en vooral 'Forgetful Heart', dat terecht met een euforisch applaus bekroond werd. Onwaarschijnlijk hoe Dylan in die bijna gefluisterde song de indruk wekte in een kleine jazzclub te staan, en niet voor een volgelopen Vorst Nationaal. Straf werk, en een bewijs dat Dylan ook op zijn 72ste nog meetelt. Of zoals hij zong in 'Spirit in the Water': "You think I'm over the hill / Think I'm past my prime / Let me see what you got / We can have a whoppin' good time."

De setlist
1. 'Things Have Changed' (single uit soundtrack Wonder Boys, 2000)
2. 'She Belongs to Me' (Bringing It All Back Home, 1965)
3. 'Beyond Here Lies Nothin'' (Together Through Life, 2009)
4. 'What Good Am I?' (Oh Mercy, 1989)
5. 'Duquesne Whistle' (Tempest, 2012)
6. 'Waiting for You' (soundtrack Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood, 2002)
7. 'Pay in Blood' (Tempest, 2012)
8. 'Tangled Up in Blue' (Blood on the Tracks, 1975)
9. 'Love Sick' (Time Out of Mind, 1997)

Pauze
10. 'High Water (For Charley Patton)' (Love and Theft, 2001)
11. 'Simple Twist of Fate' (Blood on the Tracks, 1975)
12. 'Early Roman Kings' (Tempest, 2012)
13. 'Forgetful Heart' (Together Through Life, 2009)
14. 'Spirit on the Water' (Modern Times, 2006)
15. 'Scarlet Town' (Tempest, 2012)
16. 'Soon after Midnight' (Tempest, 2012)
17. 'Long and Wasted Years' (Tempest, 2012)

Bis:
18. 'All Along the Watchtower' (John Wesley Harding, 1967)
19. Blowin' in the Wind (The Freewheelin' Bob Dylan, 1963)

 
Tijdens zijn passage in Vorst Nationaal werd het bewijs geleverd dat Dylan ook op zijn 72ste nog meetelt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234