Maandag 24/06/2019

review

Bob Dylan in de Lotto Arena: veel klassiekers, weinig nostalgie

Stonden gisteren op het podium van de Lotto Arena: een crooner, een relschopper, een jazzpianist, een romanticus en een Nobelprijswinnaar. Bob Dylan droeg dan wel een bizarre, te grote kostuumvest, maar hij mat zich voor elk hoofdstukje uit zijn carrière ook een andere gedaante aan. Met succes.

Bob Dylan. Beeld EPA

Je hebt hits en je hebt klassiekers. Bob Dylan heeft er niet al te veel van het eerste soort, maar het tweede type songs heeft hij in overvloed. Toen hij halverwege zijn set in de Antwerpse Lotto Arena 'Tangled Up in Blue' inzette, werd dat onthaald op een enthousiast gejuich van mensen die wisten dat ze een Grootse Song te horen kregen, en bij elk refreintje werd dat gejuich weer aangewakkerd.

Een betere versie dan degene die hij in 1975 op Blood on the Tracks heeft gestanst, gaat niemand ooit maken – sorry, Bart Peeters! – maar het 'Tangled Up in Blue' dat tegenwoordig Dylans setlist siert, is een topsong. Fris gearrangeerd en toch herkenbaar: het perfecte voorbeeld dat het inmiddels 75-jarige muziekicoon de irrelevantie nog niet is ingedoken, zijn eigenzinnigheid nog niet is verloren, en zijn fans evenmin.

In vergelijking met de uitstekende set die Dylan twee jaar geleden in Vorst Nationaal speelde, waar de klemtoon vooral op zijn laatste album Tempest (2012) en zijn covers uit het Great American Songbook lag, kregen zijn klassiekers uit de sixties in Antwerpen een stuk meer aandacht. Aan het begin van de avond mocht een venijnig 'Highway 61 Revisited', waarin Dylan weer even de snerende relschopper uit 1965 werd, voor een eerste hoogtepunt zorgen; een up-tempo versie van 'Don't Think Twice, it's All Right' had fans van de jaren 60 al een voorzet gegeven, 'Highway 61' kopte hem krachtig binnen. Het 2803de hoofdstuk uit Dylans in 1988 aangevatte Never Ending Tour begon met een knaller.

Wijdbeens achter de piano

Niet dat elke oldie even feilloos is: 'Desolation Row' kreeg een vreemd, vrolijk kleedje aangetrokken, dat de melancholische song slecht paste. En waarom de Bard tijdens zijn bisronde nog steeds 'Blowin' in the Wind' speelt, is ons nog steeds niet duidelijk. Anno 2017 mogen protestsongs dan wel relevanter dan ooit zijn, maar 'Blowin'' is een beetje een belegen nummer, en daar kan het nieuwe arrangement niets aan veranderen.

Het is dan ook opvallend hoeveel sterkhouders uit Dylans recentere periode komen. 'Beyond Here Lies Nothin'', uit Together Through Life (2009), werd ingezet onder vlammende podiumlichten: gitarist Charlie Sexton (gewéldige naam) mocht schitteren, en Dylan en zijn band speelden de song alsof ze op de van dreiging doordrongen set van From Dusk Till Dawn stonden. In 'Duquesne Whistle' (uit Tempest), met dat heerlijk jazzy basloopje en een glansrol voor drummer George Receli, mocht de band schitteren, terwijl de Bard zelf zich uitleefde op de piano.

Dylan in de Lotto Arena. Beeld BELGA

Een gitaar neemt Dylan immers al enkele jaren niet meer vast: de vleugelpiano is zijn nieuwe favoriete instrument. Hij staat er meestal wijdbeens achter, met kilo's zelfvertrouwen en tonnen charisma – opvallend, voor een klein ventje in een te grote, zwartwit-gestreepte kostuumvest. Of hij doet een paringsdans met het microfoonstatief. Meestal tijdens het assortiment oude Amerikaanse covers dat hij de afgelopen jaren meebrengt, en waarin Dylan de romanticus in zich naar boven haalt. Vooral een zwoel, stijlvol 'Why Try to Change Me Now?' stak er bovenuit, net als afsluiter 'Autumn Leaves'.

Great American Songbook

Andere standards, zoals 'Melancholy Mood' en 'Stormy Weather', waren onderling inwisselbaar, en doen je beseffen dat de interessantste hoofdstukken uit het Great American Songbook door Bob Dylan zelf zijn geschreven. Op 'Ballad of a Thin Man' – het beste argument om Dylan een terechte Nobelprijswinnaar te noemen – viel dan ook niets af te dingen. De surrealistische tekst neemt je nog steeds mee in Dylans eigenzinnige universum, en de zanger uit Minnesota spuwt de woorden “Do you, Mr. Jones?” nog steeds met evenveel frustratie uit. Topsong, topuitvoering, met een top-Dylan – een topslot voor een topavond.

De schoonheidsprijs ging evenwel naar 'Love Sick', de briljante opener van Time Out of Mind (1997). Dylan en zijn kompanen brachten een onheilspellende, broeierige versie, die er eens te meer aan herinnerde dat niet al 's mans tijdloze klassiekers uit de jaren 60 en 70 komen. Zolang Dylan lekker eigenzinnig zijn eigen goesting blijft doen en vermijdt dat zijn concerten een nostalgietripje worden, hopen we dat zijn Never Ending Tour nog lang blijft voortduren. 

Gezien in de Lotto Arena, 24 april 2017.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden