Zondag 25/08/2019

Concertverslag

Blu Samu, blackwave. en STUFF. in OLT Rivierenhof

Blu Samu Beeld Francis Vanhee

Blu Samu wil de hare léven, Blackwave heeft ze graag groot, en STUFF. neemt zijn oude mee naar spiksplinternieuwe planeten: ze hebben dus alle drie iets met dromen. En het zijn er nog mooie ook!

"Ik denk dat ik het gemakkelijkst kan praten via mijn muziek, omdat ik een beetje socially awkward ben. Je moet aan mijn songs vragen wie ik ben, als je dat wil weten!" Stuntelig is Blu Samu (★★★☆☆) in dit openluchttheater allesbehalve. Er hangt namelijk star power in de lucht. Oké, zo veel podiumervaring heeft ze nu ook weer niet, maar de rapper-songschrijver voelt zich duidelijk op haar gemak, en haar moves zijn natural.  "She got swag!", roept een inwendig stemmetje ook, maar die elfendertigste shout-out hoeft wel niet zo. En lawaai maken fans sowieso. 

Vooroordelen hebben wij echter nooit, dus we luisteren naar haar liedjes, en die vertellen ons dus dat de Portugees-Belgische Salomé Dos Santos een goeie zangeres is die hees en bezield laidback urban zingt en de skills heeft om te hiphoppen. Maar als ze het over moeilijke tijden en al dat liefdesgedoe heeft, voelen wij het toch nog niet helemaal.

Blu Samu. Beeld Francis Vanhee

Bij blackwave. (★★★★☆) doen we dat wel, want van minuut één zit het goed. ‘Big Dreams’ is blij en beschikt over genoeg hooks om veel volk mee te krijgen. Met verknipt bedoelen we hier hoekig en kaal, en da’s precies hoe het The Game-achtige ‘Hands Up’ klinkt. Vroeger wel eens lacherig gedaan over die "hands up don’t shoot", omdat de filosofiestudent, violist en voltijdse bleekscheet Willem Ardui dan te geforceerd de straatkat zou willen spelen. Maar vanavond storen ze niet. En wat een jachtige r&b- finale krijgt dat nummer! En een nieuwe Jaco Pastorius is hij dan wel nog niet, maar die bassolo van David Idrisov in ‘That's Just Me’ mag er wezen. Mooie blazerspartij heeft dat nummer ook.

blackwave. Beeld Francis Vanhee

De bandleden die Ardui en Jean ‘Jaywalker’ Atohoun begeleiden, hebben aan het conservatorium keihard op standards en originals zitten blokken, en dat is te horen. Geweldig hoe het funky ‘Swangin' erop los jazzt! En waar komt dat oosterse motiefje eigenlijk vandaan? 

De kopmannen hebben ondertussen de kostuumpjes vanuit de videoclip aangetrokken, en de chemistry tussen die twee is right - ze spelen prima op elkaar in. Ardui mag in zijn eentje dan wel fluiterpop maken, nu wordt er vooral aan goed gespeelde, intelligente, gloedvolle, jazzy hiphop gedaan. 'Whasgood?!' dipt het met grijze wolken bedekte grijze stenen dan toch onder in het zonnetje. En dat Aerosmith-gitaartje! En die kwebbelende trompet en sax! En ’t is goed gezongen en het funkt er lekker op los. Maar ‘Elusive’ met David Ngyah is toch weer een jippie jippie jeey-moment: de lichtjes op slimme telefoons floepen aan, en jullie zwaaien er samen mee van links naar rechts. Daarna nemen de Gentwerpenaren op de bühne nog een groepsfoto, en ook daar willen jullie wel aan meedoen. blackwave. got the show? blackwave. got the show!

blackwave. Beeld Francis Vanhee

Die van STUFF. (★★★★☆) zijn ook Gentwerpenaren, maar terwijl de wavers het hele podium in beslag namen, staat het jazztronicakwintet op een zakdoek te spelen. Leuk om te zien hoe Lander Gyselinck en de anderen dicht tegen elkaar aankruipen, en elkaar in de ogen kijken. Ze wisselen glim- en monkellachjes uit, alsof ze constant inside jokes maken. Zou best kunnen, want je eigen muziek zo binnenstebuiten keren en ondersteboven houden, dat moet wel leuk zijn. ‘Skywalker’ begint gewoontjes - zo met die flard Tortoise-bas - maar dan valt alles eventjes uit elkaar en wordt het abstract. Snel pikken ze de draad wel weer op, en kubistische funk is wat er volgt. Het perspectief is verwarrend, maar spannend.

STUFF. Beeld Francis Vanhee

Zo heeft Andrew Claes een EWI bij, en hij kan daar naar het schijnt de wind mee controleren - Claes laat de hele tijd lang getsjirp, gefriemel en gepiep door de nummers waaien. Geen idee hoe hij het fikst, maar hij doet alsof dat niks is. Menno, dat is een monster dat platen eet! Immers gehoord dat hij de fanatiekste crate digger is. En de hele tijd lijkt Gyselinck wel vier paar armen en benen te hebben, want ritmes en tegenritmes kletteren vaak tegen elkaar op. Maar ook de rest staat vaak precies meer naast dan met elkaar te spelen, en toch komt het altijd goed.

Zoals tijdens Hudson Mohawke-achtige ‘Delta’. De cadans klinkt eerst nog manker dan op plaat, maar dan duikt er plots dat Sepultura-ritme op, klinkt dat ding van Claes toch heel even als een saxofoon, en aan het klavier strooit Joris Caluwaerts er van alles onbestemds over uit. Te gek! ‘Strata’ is misschien wat trouwer aan de albumversie - het heeft die herkenbare acid-toets - maar klinkt fantastisch. Plezant ook om te zien hoe de altijd breed grijnzende bassist Dries Laheye zich er doorheen beult.

STUFF. Beeld Francis Vanhee

"Toen wij begonnen, waren dj’s populairder dan rockgroepen", vertelde Andrew Claes ons onlangs. "Zij stelden snel hun materiaal op en brachten de ene hit na de andere. Bovendien konden ze met allerlei apparaatjes geluiden maken die muzikanten niet uit hun instrumenten kregen. Al van het begin af wilden wij de podia heroveren door als traditionele band wél zulke klanken te produceren. Dat was niet zo’n grote stap - vóór ik bij STUFF. speelde, maakte ik techno. Maar ook de anderen hebben veel affiniteit met clubs als de Fuse." We geloofden hem toen, en we doen dat nog nu nog meer als we horen hoe het lieflijk beginnende ‘Fulina’ ergens in het midden een soort van drum-'n-bass behandeling krijgt. En op een ander moment wanen ons opnieuw in één of andere technokeet. Hun drummer vindt het daar gezellig, wij fantastisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden