Zondag 05/07/2020

Review

Blixa Bargeld en Teho Teardo intrigeren en betoveren in de AB ****

Bargeld is zijn wilde haren kwijt, en het enfant terrible van destijds blijkt intussen een flinke vijftiger geworden.Beeld alex vanhee

De Ancienne Belgique zette gisteravond de deuren open voor de vierde editie van Autumn Falls, een eclectisch indoor festival waar dit keer ondermeer Chantal Acda en DAAU ten dans speelde. Maar de publiekstrekker was ontegensprekelijk voormalige Bad Seed Blixa Bargeld, die zijn nieuw duoproject met Teho Taerdo kwam voorstellen.

Nu Einstürzende Neubauten voor onbepaalde tijd op een zijspoor zijn gezet, heeft Blixa Bargeld de handen vrij om zich voluit op andere projecten te concentreren. Hij nam een cd op met Alva Noto en verleende vorig jaar zijn medewerking aan Desertshore, een project rond de songs van de betreurde chanteuse Nico. En afgelopen zomer bracht hij samen met de Italiaanse componist Teho Teardo Still Smiling uit, een uitstekende plaat die nog steeds groeit bij elke nieuwe beluistering, en tot het beste behoort van wat 2013 op muzikaal vlak heeft voortgebracht. De baanbrekende noiserock die hij in de beginperiode van Neubauten maakte ruimde plaats voor een intiemere, meer klassieke benadering, en de songs bleken bovendien opmerkelijk toegankelijk. Ook live kwam het duo -aangevuld met celliste Martina Bertoni- opvallend sereen uit de hoek.

Bargeld - die naam eigen zeggen kampte met 'een verkoudheid met bijbelse dimensies' en er net een treinrit van zeven en een half uur had opzitten- zong niettemin met veel gevoel voor drama. Zijn snerpende, dwingende stem zakte de ene keer af naar een Leonard Cohen-achtige bariton, maar met hetzelfde gemak stond de zanger even later als een hysterisch jong meisje te kirren. De teksten las hij af van een laptop waarvan het apple-logo zorgvuldig was afgeplakt, en het spelen liet Bargeld voor de gelegenheid helemaal aan zijn twee metgezellen over. Zelf zong en declameerde hij afwisselend in het Duits, Engels en Italiaans. Daarbij ook veel grote, theatrale handgebaren om zijn performance kracht bij te zeggen. 'Mi Scusi' werd aangedreven door Bertoni's stemmige cello, terwijl Teardo vooral gitaar speelde. Op zich een vrij beperkte configuratie, maar door allerlei technologische hocus-pocus leek het bij momenten of er in de coulissen nog honderd muzikanten stonden mee te spelen.

In 'Axolotl' zwelde die ene strijker zo aan tot een heus strijkorkest, en in het bezwerende 'Buntmetalldiebe' -over de actuele diefstallen van treinkabels- waren er belletjes, xylofoons, echo's en galmen die het geluidsbeeld verrijkten. De set bouwde knap op, en tijdens 'Nocturnalie' sloop voor het eerst een beat binnen. Eerst nog discreet, maar later, in 'What If', snoeihard als het meest explosieve op een Aphex Twin-plaat. 'Alone With The Moon' -een cover van Tiger Lilies- kantelde dan weer over naar het andere uiterste. Het nummer danste als een walsje, werd door Bargeld met de tong stevig tegen de kaak gecroond, en riep herinneringen op aan het werk van Kurt Weill en Bertolt Brecht.

Naast het repertoire uit Still Smiling hadden Bargeld en zijn gezellen ook covers van de Braziliaanse Caetano Veloso en Tommy James and the Shondells in de vingers. De uitvoering van 'Crimson And Clover' was zelfs zo drastisch verbouwd dat het wel leek of ze er eerst met een sloophamer overheen waren gegaan, om vervolgens met loodzware hip hop beats, dartele Bollywoodstrijkers én als gitaar vermomde sirens de boel weer in elkaar te schuiven. Tussendoor grepen Teardo en Bargeld nog terug naar 'A Quiet Life' het titelnummer uit de soundtrack van Una Vita Tranquilla dat de basis voor deze opmerkelijke samenwerking vormde. De rest van de bisronde, met nummers over respectievelijk defenestratie en de paleningekweek (!) vormde de uitsmijter van een intrigerend, boeiend en bij momenten briljant concert waarbij de classics van Einstürzende Neubauten geen moment gemist werden. Bargeld is zijn wilde haren kwijt, en het enfant terrible van destijds blijkt intussen een flinke vijftiger geworden. Maar als de set in Brussel zondagavond iéts duidelijk maakte, dan was het dat hij als poëet, performer en geluidsavonturier ook vandaag nog een unieke plek bekleedt in de hedendaagse popmuziek.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234