Zondag 15/12/2019

DM Zapt

‘Blijf met uw fikken van onze beschaving, mateke!’

Robbe De Hert was te zien in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’. Zou het niet kriebelen bij de Antwerpse regisseur, nu Jan Jambon aan het snoeien gaat? Beeld Photo News

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: mijmeren over cultuur en politiek op Canvas

“Er zijn altijd een paar mensen in dit land die altijd hun goesting krijgen!”, brieste de Antwerpse ­cineast Robbe De Hert in een ogenschijnlijk ­stokoud tv-fragment (nu ja, uit de jaren 80) dat de oncoloog Wim Distelmans vorige zaterdag koos in Alleen Elvis blijft bestaan op Canvas. “Er wordt overal gelobbyd, op allerlei vlakken”, blafte De Hert een vleesgeworden maatpak toe dat vraag­tekens plaatste bij de subsidies voor de Vlaamse film. “En altijd afkomen met ‘dat geld’ en ‘den belastingbetaler’! Leustert es: de cinema is ’t goeikoepste in dees land hetgeen datter bestoat.”

Ik miste het voorbije weekend de infernale, in ­Antwerpse barrio’s ontloken sturm-und-drang van De Hert in de heisa rond de slinkende projectsubsidies voor ­Cultuur die minister-president Jan Jambon volgend jaar doorvoert. Al was het maar omdat de cultuursector anno 2019 iemand van dergelijk kaliber ontbeert: een groot ­bakkes dat niets te verliezen heeft en qua communicatiestijl keurig aansluit bij onze regeringsleiders. “Fok hoffelijkheid, mateke, en houd uw fikken van onze beschaving want da gadegij nie bepalen!” Kriebelt het niet, Robbe?

Eerder die dag deelden mijn Facebook-kennissen een geestig filmpje van de Britse comedians Larry and Paul waarin dat duo de spot drijft met het doorsnee politieke radiodebat. Leuk gevonden: de personages antwoorden er steevast met hun achterliggende agenda. “Ik geef een uiterst simplistisch en weinig doordacht antwoord”, zegt een zurig ogende volksvertegenwoordiger, “maar doordringend uitgesproken om een schijn van autoriteit te suggereren”. Wanneer een luisteraar online reageert, antwoordt voorgenoemd tiepje met “Ik doe alsof ik van het volk ben, ook al veracht ik ­hoorbaar datzelfde volk”. Ik moest erom grinniken en betreurde dat zowaar. 

Eeuwige trouw

Sinds ik mijn Harley heb verkocht en mijn vrouw eeuwige trouw heb gezworen, borrelt nu en dan de ontroering driftiger op dan de cynicus in mij kan verdragen. Zulks gebeurde alweer op Canvas – straks houdt de Staatsveiligheid mij nog voor een meerwaardezoeker – waar zondagavond de poëtische documentaire De Roma is van ons een licht op de vrijwilligerswerking van de Antwerpse concertzaal De Roma scheen. Die vrijwilligers torsten vaak een gezegende leeftijd mee, maar niet altijd. Ze kwamen van om de hoek en soms van veel verder, waar vandaag oorlog woedt. “Er zijn mensen die hier al veertien jaar onafgebroken vrijwilliger zijn”, vertelde manusje-van-alles Vic terwijl hij in een van de klapstoeltjes de lege zaal overschouwde, de echoënde soundtrack van Harry Belafonte in de rug. “Die gaan ooit stoppen”, prevelde hij met volgeschoten gemoed, “ik mag er niet aan denken”.

Een cultuurhuis dat diep in een gemeenschap zit verankerd en nieuwkomers haast achteloos laat integreren? En tiens: cultuur als sociaal bindmiddel? Dat we dát nog mogen meemaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234