Maandag 18/11/2019

Concertrecensie

Black Midi in de Beursschouwburg: goed, niet genadeloos ★★★☆☆

Beeld Francis Vanhee

In de volle 64 minuten dat Black Midi op het podium van de Brusselse Beursschouwburg stond, zijn we onze kluts een keer of tien kwijtgespeeld.

Een eerste keer al na vijf seconden. Met ‘let’s get ready to rumble!’ rolde de bekende catchphrase van bokscommentator Michael Buffer door de zaal. Vreemd. Een tweede keer volgde nog binnen de minuut, toen Red Hot Chilli Peppers’ ‘Can’t Stop’ meteen daarna het concert van de Britse buzzband inleidde. N’importe quoi.

Black Midi is nog steeds dezelfde band als de gitaargroep die het voor de hype was. Je-m’en-foutist tot in de kist. Ze stralen geen plezier uit en bindteksten zijn hen vreemd – zélfs nu ze wereldwijd zalen uitverkopen, is een simpele ‘thanks’ teveel van het goede. Ze geven niet om de lof, om de smalltalk na een show of om de vijf soorten amberkleurige bieren en Kalamata-olijven die de manager aan de rider heeft toegevoegd. Black Midi wil spélen.

Geen idee wat het zou geven mocht zanger-gitarist Geordie Greep de flauwe plezante uithangen op een podium, al bevestigde de show in de Beursschouwburg het donkerbruin vermoeden dat hij op zijn best is als hij kan focussen op het zessnarig instrument dat hem zo dierbaar is. Dat geldt ook voor de overige drie bandleden. Black Midi is een groep, al lijkt elk lid zijn eigen concert te spelen. Meestal mompelt Geordie Greep iets onverstaanbaar en speelt hij een jazzsolo die wordt beantwoord met een baslijn die naar punk meurt en een drumpartij die het laatst gespot werd bij Battles in 2007. Ze beheersen chaos als geen ander.

Beeld Francis Vanhee

Black Midi is geen orkest voor het grote volk. Er leeft dan wel een hype rond het viertal uit Londen, dat betekent niet dat ze de ambitie hebben om de loopgraven van de underground in te ruilen voor de bloemenweides van de mainstream. In de Beursschouwburg maakte Black Midi vooral indruk met ‘953’, ‘Ducter’, ‘Near DT, MI’ en ‘bmbmbm’ – boa constrictors van songs. Het zou krampachtig zijn – en overigens geen steek houden – om het werk van de Britten in een genre te proppen. Het enige zinvolle dat hier verder over te vertellen valt: Black Midi moet je ondergáán.

Ze hielden evenwichtsoefeningen tussen experimenteel en elitair, al durfden de Britten meer dan eens naar de verkeerde kant af te hellen. Dat was op eerdere shows in Kortrijk, Antwerpen en Brussel niet anders: Geordie Greep, Matt Kwasniewski-Kelvin, Morgan Simpson en Cameron Picton nemen graag uitgebreid de tijd om te etaleren hoe schots, scheef en getalenteerd ze zijn. Goed en wel, maar als je opkomt met de woorden ‘let’s get ready to rumble’ neemt het publiek enkel genoegen met een muilpeer die je in één slag van de kaart klopt, en niet met een show met vallen en opstaan.

Black Midi was goed maar niet genadeloos. Het was de volle 64 minuten lang twijfelen tussen staren en stuiptrekken, tussen fronsen en feesten, tussen geeuwen en genieten. Maar toch: believe the hype.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234