Dinsdag 23/04/2019

Interview Familieklap

Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix: ‘Nieuwe nummers schrijven is een gevaarlijk proces voor een relatie’

Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix. Beeld Bob Van Mol

Zij is 43 jaar en zangeres bij Laïs. Hij is ook 43 en ex-gitarist van Zita Swoon en Admiral Freebee. Samen vormen zij een band (Eriksson Delcroix), een koppel én een gezin. Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, man en vrouw.

NATHALIE

“Eriksson Delcroix is veel meer dan onze muziek, het is ons hele leven. Een koppel dat een band vormt kan de deur niet fysiek dichttrekken en naar huis gaan, want het werk is het huis, en het huis is ook het werk. Beneden in de kelder is een opnamestudio gebouwd, daar verzamelen zich ook alle andere muzikanten van de band. Dat is gezellig natuurlijk, maar voor mij ook behoorlijk druk omdat verschillende rollen hier in Kalmthout samenkomen. Bjorn en ik hebben een zoon (Silas, vernoemd naar een populaire Duitse jeugdserie uit de jaren 80, red.), dus thuis ben ik niet louter zangeres maar ook moeder. We hebben ook allebei een dochter aan de hogeschool uit een vorige relatie. Soms zijn we hier met zeven, als de dochters hun lief meebrengen. Neem daar een hoop muzikanten bij en vriendjes van onze zoon, en het plaatje is compleet.”

“Bij onze vorige platen smeerde ik ’s morgens de boterhammen van Bjorn, die zich terugtrok in een primitieve hut aan een vijver in een bos, zonder elektriciteit, om daar nummers te schrijven. En dat werkte. Wij zijn ook quasi de hele tijd samen. Op tournee, thuis, in de studio. Onze relatie is daartegen bestand. Ons gezin ook, denk ik. Wij waren indertijd heel jong (Bjorn was 18 , Nathalie 21, red.), toen we allebei een dochter kregen en de wereld rondreisden met onze bands. Ik met Laïs en Bjorn met Zita Swoon. Na een optreden in China of Taiwan belde ik na afloop snel naar mijn dochter: ‘Hoe is het daar?’ Dat was heftig. Nu zou ik onze zoon meenemen in een tourbus, al heeft dat ook iets zieligs. We zijn allemaal ouder geworden: Bjorn, ik, de andere muzikanten, en hebben allemaal kinderen. Als je in België optreedt, zoals nu, is de combinatie met een gezin makkelijker.”

Te afhankelijk

“De rolverdeling is duidelijk: Bjorn schrijft de muziek, waarna ik er later een zangmelodie aan toevoeg. Eerlijk? Omdat Bjorn gewoon beter is dan ik. Misschien ben ik niet ambitieus genoeg, dat kan, maar tegelijk ben ik wel erg kritisch voor mezelf. Op héél veel opgenomen tapes hoor je: ‘Shit, dat was walgelijk’, of ‘Fuck, dat was rotslecht.’ Dan zie ik Bjorn met de ogen draaien. Het duurt ook lang voordat ik overtuigd ben van nieuw werk. Ook nu nog.”

Eriksson Delcroix , ‘het koningskoppel van de Vlaamse Americana’. Beeld rv

“Bjorn en ik kunnen heel lang samen zijn zonder dat het stropt. Meer nog, toen ik jaren geleden met Laïs optrad in de VS, en daar een roadtrip van Memphis naar New Orleans aan breide (waar ze onderweg op het legendarische Riverside Hotel stootte, de naam van hun nieuwe plaat, red.) miste ik Bjorn al snel. Ik ben hem totaal niet beu. Zie ik Bjorn twee dagen niet, dan overvalt me het griezelige gevoel niet zonder hem te kunnen, en denk ik: ‘Dedju hé, ik ben te afhankelijk.’ Tja, verwonderlijk is dat niet. Toen hij nog bij Zita Swoon speelde, had ik al een boon voor hem. Dan zette een vriendin een dvd van een concert op en drukte ik op pauze en kuste het scherm. (lacht)

BJORN

“Een nieuwe plaat maken is heel heftig. Tijdens dat proces legt de muziek onze karakters bloot, zet de scherpe kanten nog eens in de verf. Dan komt Nathalie me aanmoedigen en vraag ik om feedback. Haar commentaar is vaak streng – ‘Dat vind ik echt niet goed’ – en dan kost het mij moeite haar te overtuigen. Ik voel een grote drive bij het creëren, maar ook onzekerheid: ‘Is dit wel goed genoeg?’ Hard werken, vermoeidheid, opvliegendheid ook... (lacht) De creatie van nieuwe nummers is een gevaarlijke proces. Maar ook waardevol.”

“Onze vorige platen waren heel melancholisch en werden telkens opgedragen aan overleden vrienden. Dat was heel intens. We verwerkten samen ons verdriet in de muziek en zagen dan familie en vrienden van de overledene in de zaal. Het is hard om die nummers op tournee keer op keer te spelen, maar je kunt het leed op die manier wel echt verwerken. Het autobiografische ontbreekt op de nieuwe plaat bewust, al ligt er hier thuis wel nog dergelijk materiaal: de avond waarop ik Nathalie voor het eerst ontmoette, dronken we wodka met aardbeiensap en begonnen spontaan te zingen. Die ‘Love Hurts’ staat nog altijd op een harde schijf. Speciaal. Al denk ik niet dat we dat nummer ooit uitbrengen. (lacht)

Beeld Sanne Delcroix

Dansbare plaat 

“De sfeer van ons nieuwe album The Riverside Hotel is niet melancholisch, maar optimistisch. De goesting in het positieve borrelde gezamenlijk op: laten we kiezen voor ongedwongen plezier, voor een dansbare plaat. Ik heb The Riverside Hotel ook niet in mijn eentje geschreven, maar vertrouwde op jamsessies met de andere muzikanten. Dat was fantastisch. De teksten schreef ik tijdens een trip door Mississippi, waarna Nathalie er haar zanglijn over drapeerde. Ook ik heb het bewuste hotel bezocht. Daar komt veel muziekgeschiedenis samen: blueszangeres Bessie Smith is daar overleden toen het nog een ziekenhuis was en Muddy Waters en John Lee Hooker bleven er ooit overnachten.”

“Ook mijn vader (banjospeler Karl Eriksson, red.) werkte weer mee aan deze plaat. Dat is fijn, maar ook dubbel. Hij was vroeger een erg afwezige vader, en ben ik op tournee, dan ben ik dat in zekere zin ook. Mijn dochter wilde een tijd niet meer naar optredens komen kijken, omdat ze niet verdroeg dat ik mijn aandacht op het podium aan de hele zaal besteedde, en niet enkel aan haar. Het versterkte het gemis alleen maar. Natuurlijk denk je dan: ‘Ik ben dezelfde weg als mijn vader ingeslagen.’ Maar nu zie ik mijn dochter veel meer.”

“Nog altijd is de hulp van familie noodzakelijk om het allemaal te kunnen bolwerken. Onze schoonbroer en schoonzus wonen hiernaast. We kunnen Silas als het ware gewoon over den draad gooien. (lacht) Vaak pikt een grootouder onze zoon ’s avonds op en brengt hem de volgende dag ook naar school, omdat wij na een concert vaak pas midden in de nacht thuiskomen. Maar we zijn ook genoeg thuis, geen zorgen. (lacht)

Eriksson Delcroix, 10/4, De Casino, Sint-Niklaas, decasino.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.